ธรรมและอธรรม : หน้า 99/116

อสนโต นิรย์ ยนติ สนฺโต สลุคปรายนา น หิ ธมุโม อธมุโม จ อุโภ สมวิปากิโน อธมุโม นิรย์ เนติ ธมฺโม ปาเปติ สุดคดี ธมฺโม ทเว รกุขติ ธมฺมจารี ธมฺโม สุจิณโณ สุขมาวหาติ เอสานิสโส ธมฺเม สุจิณโณ น ทุคคติ คติ ธมฺมจารี น ปุปุผคนโธ ปฏิวาตเมติ น จนทน์ ตกรมลลิกา วา สตญฺจ คนโธ ปฏิวาตเมติ สพพา จนทน์ ตร วาปี ทิสา สปปุริโส ปรายติ อุปปต์ อถ วสุสิก เอเตส คนธชาตาน สี คนโธ อนุตฺตโร อปปมตโต อย คนโธ วาย ตครจนทน์ ใย ๆ สีลวต คนโธ อสัตบุรุษทั้งหลายย่อมไปนรก สัตบุรุษทั้งหลายไปสวรรค์ ธรรมและอธรรม ๒ อย่างนี้ มีผลเสมอกัน หามิได้เลย อธรรมย่อมนำไปนรก ธรรมย่อมให้ถึงสุคติ ธรรมแล ย่อมรักษาผู้ประพฤติธรรมเป็นปกติ ธรรมอันบุคคลประพฤติดีแล้วย่อมนำสุขมาให้ ข้อนี้เป็นอานิสงส์ในพระธรรมอันบุคคล ประพฤติดีแล้ว ผู้ประพฤติธรรมเป็นปกติ ย่อมไม่ไปสู่ทุคติ กลิ่นดอกไม้ย่อมไปทวนลมไม่ได้ กลิ่นจันทน์ หรือกฤษณา และกะลำพัก ส่วนว่ากลิ่นของสัตบุรุษทั้งหลายย่อม ไปทวนลมได้ เพราะสัตบุรุษย่อมฟุ้งเฟื่องไปได้ทุกทิศ กลิ่นคือศีล เป็นเยี่ยมกว่ากลิ่นแห่ง คันธชาตทั้งหลายเหล่านี้ คือ จันทน์ กฤษณา ดอกบัว และมลิเครือ กลิ่นกฤษณาและจันทน์นี้ใด กลิ่นนี้มี ประมาณเล็กน้อย ส่วนว่ากลิ่นของผู้มีศีลทั้งหลายอันใด กลิ่นอันนั้นสูงสุดฟุ้งไปในเทพดา และ วาติ เทเวส อุตตโม มนุษย์ทั้งหลาย มารย่อมไม่ประสบทางของท่านทั้งหลาย เตส สมปนนสีลาน อปปมาทวิหารนํ สมุมทญญา วิมุตฺตานํ มาโร มาศ น วินฺทติ ยถา สงฺการธานสม อุชฌิตสุม มหาปเถ ปทุม ตตฺถ ซาเยด สุคนธ์ มโนรม เอว์ สงฺการภูเตส อนุภูเต ปุถุชน อติโรจติ ปญฺญาย สมฺมาสมฺพุทธสาวโกติ ผู้มีศีลถึงพร้อมแล้ว ผู้อยู่ด้วยความไม่ ประมาท ผู้รู้ชอบพ้นแล้ว ดอกบัวมีกลิ่นดี จึงเกิดในกองแห่งหยาก เยื่อ อันเขาทิ้งแล้วใกล้ทางใหญ่นั้น ยัง เป็นที่ชอบใจฉันใด พระสาวกของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า (แม้เกิด) ในหมู่ชนผู้เป็นดั่งหยากเยื่อย่อม รุ่งเรือง ล่วงปุถุชนทั้งหลาย ที่เป็นผู้มีดด้วย ปัญญาอันนั้นแล Kalyanamitra.org ๔๓