การศึกษาที่ญี่ปุ่นและการฝึกสมาธิ : หน้า 44/116

๔๐ ข้าพเจ้ากลับจากญี่ปุ่นครั้งสุดท้าย ได้ครบ ๕ ปีแล้ว เวลาก็ช่างผ่านไปอย่าง รวดเร็ว เมื่อเจ็ดปีก่อน ข้าพเจ้าได้เดิน ทางไปศึกษาต่อขั้นปริญญาโท ณ มหา วิทยาลัยโตเกียว ซึ่งตั้งอยู่ในเมือง เกียวโตอันเป็นเมืองหลวงเก่าของญี่ปุ่น เกียวโตเป็นเมืองที่สงบ มีทิวทัศน์ที่ งดงามและมีบรรยากาศที่เหมาะแก่การ ปฏิบัติธรรมอย่างยิ่ง ก่อนที่ข้าพเจ้าจะได้ไปศึกษาต่อ ที่ญี่ปุ่นนั้น ข้าพเจ้าได้ค้นพบความจริง บางประการที่มีค่าที่สุดในชีวิต ข้าพเจ้า จึงเริ่มสนใจนั่งสมาธิปฏิบัติธรรมได้ปี เศษ ๆ แล้วจึงเดินทางไปศึกษาต่อยัง ต่างประเทศ เนื่องจากไม่อยากที่จะ ละทิ้งการปฏิบัติธรรมไว้กลางคัน และ เพื่อเป็นการรักษาระดับการปฏิบัติธรรม ข้าพเจ้าจึงคิดที่จะหามุมสงบไว้เป็นที่ พักปฏิบัติธรรมชั่วคราวในระหว่างที่จะ ต้องศึกษาอยู่ในญี่ปุ่น ๒ ปี หลักการฝึก สมาธิของญี่ปุ่นได้รับจากประเทศจีน มาเป็นเวลาพัน ๆ ปีแล้ว ดังนั้นจะเห็น ได้ว่า ศิลปะต่าง ๆ ในญี่ปุ่นได้แฝงเอา สมาธิเข้าไป เช่น การจัดสวนญี่ปุ่น, พิธี ดื่มน้ำชา เป็นต้น สังเกตเห็นได้ว่า ถ้า เราลองไปนั่งชมสวนญี่ปุ่น จะรู้สึกจิตใจ สงบโดยง่าย บรรพบุรุษของญี่ปุ่นช่างมี ศิลปะในการนำเอาสมาธิมาแฝงไว้ใน การจัดสวน ซึ่งจัดเป็นศิลปะที่ละเอียดอ่อน กลมกลืนเข้ากับธรรมชาติ เจน ตอนแรก ข้าพเจ้าไม่ทราบว่า มี วัดไหนบ้างที่ข้าพเจ้าพอที่จะเข้าไปฝึก สมาธิได้ ข้าพเจ้าจึงได้ปรึกษาเพื่อนญี่ปุ่น คนหนึ่ง บังเอิญที่บิดาของเพื่อนคนนี้ มีเพื่อนเป็นเจ้าอาวาสวัดโชคอคุ ซึ่ง เป็นวัดเซนนิกายรินไซในเกียวโต อยู่ ใกล้มหาวิทยาลัยโดชิชะ ในญี่ปุ่นนั้น การเข้าหาเจ้าอาวาสแต่ละวัดนี้ มิใช่เรื่อง ง่ายเลย อาศัยเพื่อนผู้นี้ ข้าพเจ้าจึงได้มี โอกาสเข้าไปพบท่านเจ้าอาวาส ซึ่งเป็น คนร่างเล็ก ผอมบาง หน้าตาซีดเหลือง เพราะไม่ใคร่ได้โดนแดด อายุประมาณ ห้าสิบเศษ ดูท่าทางเหมือนเป็นคนไม่ใคร่ แข็งแรง แต่ก็น่าแปลกที่เวลาท่านจะลุก หรือเดิน สามารถกระทำได้คล่องแคล่ว รู้สึกว่า ท่านมีความยินดีที่เห็นชาว ต่างชาติสนใจที่จะฝึกสมาธิ ท่านจึง อนุญาตให้ข้าพเจ้าเข้าไปร่วมฝึกกับ ชมรมฝึกสมาธิของวัดนั้น โดยได้ฝาก ข้าพเจ้าไว้กับท่านผู้อาวุโสท่านหนึ่ง ซึ่งเป็นที่ปรึกษาของชมรมนี้ ท่านผู้นี้ เป็นศาสตราจารย์พิเศษที่มีชื่อทางด้าน พุทธศาสตร์และปรัชญาของมหาวิทยาลัย เกียวโต ข้าพเจ้าไม่ค่อยได้ติดต่อกับท่าน ศาสตราจารย์ผู้นี้มากนัก ทั้ง ๆ ที่ข้าพเจ้า รู้สึกว่าท่านมีความภูมิใจในความรู้ความ สามารถของท่านมาก และมิใช่ว่า ท่าน จะไม่ยินยอมสอนอะไรแก่ข้าพเจ้า แต่ ตามประสาผู้มีความรู้มากทั่วไป ก็อยาก ที่จะให้เราน้อมเข้าไปหาท่าน เพื่อที่จะ เรียนรู้จากท่าน ข้าพเจ้าเองไม่มีความ ปรารถนาที่จะอวดดี แต่เนื่องจากการ เข้าวัดเซนครั้งนี้ก็เพื่อที่จะหาสถานที่ ฝึกสมาธิเท่านั้น ไม่ได้มีจุดมุ่งหมายที่จะ เรียนเซนแต่อย่างใด Kalyanamitra.org