ความสุขของการบวช : หน้า 14/116

๑๒ ภิกษุที่ได้ฟังอยู่บ่อย ๆ สงสัยว่า ท่าน คงอยากกลับไปมีความสุขอย่างกษัตริย์ เช่นเดิมอีกละมั้ง จึงพากันไปกราบทูล ให้พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงทราบ พระ พุทธองค์จึงทรงเรียกพระภัททิยะเถระ มาสอบถาม แล้วตรัสในที่ประชุมสงฆ์ ว่า พระภัททิยะเถระไม่ได้คิดจะกลับไป เป็นกษัตริย์หรอก แต่ที่ท่านพูดเช่นนั้น เพราะเป็นปกติวิสัยของท่านที่มีมาแต่ ชาติปางก่อนแล้ว จากนั้นก็ทรงระลึก ชาติเล่าเรื่องราวในอดีตของพระภัททิยะ เถระตามคำอาราธนาของพระภิกษุทั้ง หลาย ในอดีตกาล สมัยพระเจ้าพรหมทัต ครองราชสมบัติกรุงพาราณสี มีชายหนุ่ม ผู้หนึ่งชื่อ “อุท็จจะ” เป็นผู้ที่มีปัญญา ฉลาดเฉลียว ร่ำรวยและมีน้ำใจเอื้อเฟื้อ เผื่อแผ่ จึงเป็นที่เคารพนับถือของคน ทั้งหลายในฐานะเป็นครูบาอาจารย์ ถึงแม้อุทิจจะจะได้รับการยกย่องนับถือ สักเพียงไรก็ตาม เขาก็มิได้อิ่มเอมเปรมใจ ไปกับคำสรรเสริญเยินยอเหล่านั้น กลับ คิดว่าทรัพย์สมบัติและเกียรติยศชื่อเสียง ที่ตนมีอยู่นั้น มิได้ให้คุณค่าที่แท้จริง แก่ชีวิตเลย การอยู่ครองเรือนเป็นการ ใช้ชีวิตแต่ละวันให้หมดไปเปล่า ๆ จึง คิดจะออกบวชเพื่อบำเพ็ญเพียรภาวนา ศึกษาหาความจริงของชีวิต คิดดังนั้นแล้ว อุทิจจะจึงแจ้งการ ตัดสินใจของตนให้ศิษย์ทั้งหลายทราบ พร้อมกับนำข้าวของเงินทองออกแจก จ่ายเป็นทานจนหมดสิ้น แล้วเข้าป่า หิมพานต์บวชเป็นฤาษี โดยมีศิษย์ติดตาม ไปบวชด้วยถึง ๕๐๐ คน ฤาษีอุทิจจะบำเพ็ญเพียรภาวนา อยู่ในป่าหิมพานต์เป็นเวลานานหลายปี จนกระทั่งในฤดูฝนครั้งหนึ่ง ฝนตกหนัก มากจนไม่สะดวกในการเจริญภาวนา ท่านจึงพาศิษย์เข้ามาพำนักอยู่ในเมือง เป็นการชั่วคราว พระราชาทรงทราบ จึงทรงอาราธนาให้พักอยู่ในพระราช อุทยาน และพระองค์มักจะเสด็จมาทรง สนทนาธรรมอยู่เสมอ จนกระทั่งฤดูฝน ผ่านไปแล้วก็ยังทรงขอร้องให้ฤาษีเฒ่า พักอยู่ต่อไปอีก แต่ให้ศิษย์ทั้งหลาย กลับได้ ในบรรดาศิษย์ทั้งห้าร้อยนั้น หัว หน้าดาบสเคยเป็นพระราชามาก่อน แต่เห็นโทษของการครองเรือนจึงสละ ราชสมบัติออกบวช เมื่อศิษย์เหล่านั้น กลับเข้าไปบำเพ็ญเพียรภาวนาในป่านาน วันเข้าก็มีความคิดถึงอาจารย์ยิ่งนัก ดาบสผู้เป็นหัวหน้าจึงสั่งให้ศิษย์ร่วม อาจารย์ทั้งหลายตั้งใจบำเพ็ญเพียร ภาวนาอยู่ในป่า ส่วนตนเองจะเข้าเมือง ไปเยี่ยมอาจารย์ พอคลายความคิดถึง แล้วจะกลับมา Kalyanamitra.org