การธุดงค์และการรวมใจ : หน้า 37/116

และได้เชิญชวนชาวอุบลให้ได้มาร่วม ธุดงค์ปีใหม่ ปีทองของกัลยาณมิตรของ โลก และเพื่อมายกจิตใจของบุคคลทั้ง หลายให้สูงส่ง เพื่อที่จะได้ทำหน้าที่ กัลยาณมิตร เช่นเดียวกับตน ผลจากการ ทำหน้าที่กัลยาณมิตรในครั้งนั้น ได้เกิด กัลยาณมิตรอีกมากมาย โดยเฉพาะ กัลยาณมิตรอาจารย์เบญจรงค์ ต้นแก้ว ผู้ได้พบรสพระสัทธรรมในธุดงคสถาน วัดพระธรรมกาย ได้อุทิศชีวิตให้กับการ ทำหน้าที่กัลยาณมิตร เชิญชวนสาธุชน อื่น ๆ ที่ยังไม่ได้มีโอกาสให้ได้มีโอกาส เช่นเดียวกับตน และในที่สุด จึงได้จัด วันรวมใจยอดกัลยาณมิตรชาวอุบล- ราชธานีขึ้น ณ วัดป่าพูนสิน กราม ในวันเสาร์-อาทิตย์ที่ ๑๑-๑๒ มกราคม ๒๕๒๙ โดยทุกคนยึดหลักตามบัณฑิต ท่านหนึ่งที่กล่าวไว้ว่า “แสงเทียนแม้ เพียงสักหนึ่งเล่ม ย่อมยังความสว่างให้ เกิดขึ้นได้ กัลยาณมิตรชาวอุบลฯ ทั้ง หลาย จงเป็นเช่นกลุ่มเทียน กระจาย ความสว่างไปทั่วทั้งอุบลฯ" บรรยากาศเช้านี้ปลอดโปร่ง เย็นสบาย ขณะนั่งรถเมล์มุ่งสู่ฝั่ง เมืองอุบลฯ ดิฉันชื่นใจอย่างประ หลาด ชมทิวทัศน์ หมอกบาง ๆ พระทินกรยังอ่อนแสง ทอสาดส่อง ไปทั่วท้องนภากาศ ยังความสว่าง ครั้นเย็นก็คล้อยต่ำ ตา ทั่วทั้งพิภพ ครั้นเย็ ลง และต่ำลง แล้วลาลับไป ดิฉันนึกถึงรังสีแห่งรสพระธรรม ขององค์พระอริยะเจ้าผู้เป็นปิ่นโมลีโลก กลางหทัยของผู้ประพฤติธรรม สว่าง ตลอดทั้งเวลาหลับ เวลาตื่น เจิดจ้ายิ่ง กว่าปรากฏการณ์ใด ๆ ประมาณ ๑๕.๐๐ น. คณะของเรา ไปถึงวัดป่าพูนสินวนาราม ซึ่งเป็นสาขา ของวัดหนองป่าพง มีอุบาสก-อุบาสิกา ไปถึงก่อนประมาณ ๒๐ คน เดินดูสถานที่เรื่อยไป เพื่อจะไป กราบนมัสการ ท่านเจ้าอาวาส หลวงพ่อ ชู และกราบพระพุทธรูป เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้ใกล้ชิดกับ กลด ดิฉันรู้สึกทั้งแปลกและภูมิใจว่า ชาติ นี้ดิฉันมีโอกาสพานักภายใต้ร่มธรรม อีกแบบหนึ่ง อาจารย์อุทิศ ต้นแก้ว อาจารย์ เบญจรงค์ ต้นแก้ว และคุณพี่สุวีร์ สุคนธรักษ์ เป็นพี่เลี้ยงที่เลิศด้วยน้ำใจ ช่วยกันกางกลดให้เรียบร้อย กอดสีขาวผูกแขวนไว้กับกิ่งไม้ ลูก ลมพัด ผ้าโปร่งบางก็พลิ้วตามลม ความ เป็นแผ่ซ่านไปทุกชุมชน ผ้าขาวนี่แหละนะ มีฤทธานุภาพพอจะล้างใจเราให้สะอาด ขึ้น ๑๔.๐๐ น. เข้าสู่ศาลาธรรม พุทธ บริษัทมารวมกันคราวนี้เกือบ ๔๐ ชีวิต ไม่มากไม่น้อย สำหรับการพบกันครั้งแรก ดื่มน้ำปานะแล้วปฏิบัติธรรม ปล่อย ใจให้ระเริงสุขอยู่กับสมาธิ ครั้นประมาณ ๒๒.๐๐ น. อาจารย์ สมหมายแนะนำว่า “ต่อไปนี้จะมีพิธี ประทับใจยิ่งสำหรับพวกเรา ท่านขอให้ กัลยาณมิตรจัดที่นั่งเป็นรูปวงรี” อาจารย์อัปสร ดรสาคู กับคุณ อานุภาพแห่งแสงนี้ต่างหาก ที่ส่องอยู่ อินทนนท์ เอี่ยมอาจ และยุวกัลยาณ มิตร ยกโต๊ะมาตั้งตรงกลาง แล้วกลับไป ยกถาดบุปผาชาติมาวาง ดอกเบญจมาศ สีเหลืองเปล่งสีของมันท้าทายความรู้สึก ยิ่ง ไฟดับ ภายในห้องมืดสนิท เงียบ เงียบเกือบจะไม่ได้ยินแม้ลมหายใจ แต่ ซึ่งอลด้วยความอยากรู้ อาจารย์อัปสร ครสาคู และคุณพี่สุวีร์ สุคนธรักษ์ แจก เทียนคนละเล่ม เมื่อสมาชิกทุกคนนั่งเป็นรูปวงกลม และได้รับเทียนแล้ว ปิดไฟ ให้ทุกคนอยู่ ในความมืด (พิธีกร)... “ในท่ามกลาง ความมืดมนและความสงบนี้ เรากัลยาณ มิตรชาวอุบลราชธานีทั้งหลายต่างได้มา รวมใจ ณ บุญสถานแห่งนี้ เพื่อร่วมพิธี สัตยาธิษฐาน เพื่อจะได้นำแสงสว่างแห่ง ธรรมขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธ เจ้าทั้งหลาย ไปสู่หัวใจของชาวอุบล ราชธานีทุกดวง....แม้ว่าเราทั้งหลายจะ มาจากต่างถิ่นต่างแดนไกล แต่ด้วยหัวใจ ของกัลยาณมิตรที่ได้ตระหนักถึงปัญหา และสภาพชีวิตที่แท้จริงของเพื่อนมนุษย์ ผู้ร่วมเกิด แก่ เจ็บ ตาย ของเราทั้งหลาย ไม่ว่าเขาเหล่านั้นจะอยู่บ้านใด ตำบลใด อำเภอใด ของจังหวัดอุบลราชธานีของเรา เขาเป็นชาวอุบลฯ เช่นเรา เป็นส่วนหนึ่ง ของสังคมของเรา เป็นเสมือนอวัยวะหนึ่ง ของร่างกายเดียวกัน หากการดำเนินชีวิต ของเรายังอยู่ในสภาวะที่มืดมน ทนทุกข์ ทรมานด้วยอำนาจของกิเลส อาสวะ และ อบายมุข แล้วไซร้ สังคมของอุบลฯ ของ เรา จะมีความสงบ และสันติสุขอันแท้จริง ได้อย่างไร” “เรากัลยาณมิตรทั้งหลายจะเป็น Kalyanamitra.org mm