การดูแลรักษาทรัพย์สินในวัด : หน้า 53/116

ไม่ได้ล้าง วางทิ้งไว้ สุนัขก็มาคาบเอาไป ๒) เครื่องมือเครื่องใช้ต่าง ๆ ใช้ แล้วก็วางทิ้ง ๆ ไว้ เด็กเห็นก็หยิบเอา ไปเล่นตามที่ต่าง ๆ เลิกเล่นแล้วก็วาง ทิ้งไว้ข้างรั้วบ้าง ริมถนนบ้าง ชาวบ้าน เดินมาพบเข้า นึกว่าเจ้าของไม่เอา เลย หยิบเอาไป ถือว่าไม่ได้ขโมย ๓) วางทิ้งไว้ล่อหู ล่อตา ขโมย ตัวจริงเลยหยิบเอาไป ๔) เพื่อนบ้าน ลูกหลานหยิบยืม ไปใช้ แล้วไม่คืน ของพวกนี้ถ้าเราไม่ตามเก็บ ตาม ทวง ก็ต้องเสียเงินซื้อใหม่ สิ้นเปลือง เงินทองโดยใช่เหตุ เท่าที่สังเกตดู ของ ที่หายไม่ได้เกิดขึ้นเพราะถูกขโมย แต่ เพราะสะเพร่าไม่เก็บให้ดี จมดินจมทราย ตกน้ำหายไปมากต่อมาก มาดูของในวัดบ้าง ของวัดที่หาย ๆ กันขึ้นหน้าขึ้นตา คือพวกเสื่อ พวกผ้า พลาสติคที่รองนั่ง แก้วน้ำ จาน ช้อน ลักษณะที่หายก็ไม่ใช่ลักษณะถูกขโมย แต่เป็นลักษณะที่เกิดจากความสะเพร่า ช้อนหายก็เพราะคนเอาไปใช้เห็นว่า เป็นของวัดไม่ต้องซื้อหา ใช้แล้วก็ไม่เก็บ ส่งคืน โยนใส่ถังขยะไปเลย เจ้าหน้าที่ ก็ไม่มีเวลาไปเลือกเก็บกลับมา ถึงเวลา เทศบาลก็มาเก็บเอาไปทิ้ง ทรัพย์สมบัติ ของพระศาสนาก็หายไป พวกเสื้อสั้น ๆ พวกผ้าพลาสติคที่ หาย เมื่อสอบสวนดูแล้วพบว่า คนมา วัดเอาไปใช้แล้ววางทิ้งไว้ริมคูน้ำ บ่อน้ำ ลมพัดมาวูบเดียวก็ร่อนลงไปนอนอยู่ ใต้ท้องน้ำ กว่าจะมีใครบังเอิญไปพบเข้า ก็ผุเปื่อยหมดแล้ว โดยสรุป ของใช้ในวัดพระธรรมกาย หรือในวัดอื่น ๆ ทั้ง ๆ ที่ระมัดระวังอย่าง ดีแล้วยังสูญหายได้ เพราะเหตุใหญ่ ๆ ๒ ประการคือ ๑) เจ้าหน้าที่วัดมีน้อย ดูแลไม่ ทั่วถึง ยิ่งมีงานนอกกำแพงวัดถ้าเก็บ ของไม่ทันในวันนั้น ทิ้งไว้เพียงข้ามคืน ก็มีโอกาสหายได้ เพราะสุนัขมาคาบ เอาไปบ้าง คนมาหยิบเอาไปบ้าง ฯลฯ ๒) คนบางคนมาวัดเพราะถูก พ่อแม่หรือญาติผู้ใหญ่บังคับให้มา เพื่อ หวังจะปลูกฝังนิสัยทางธรรมให้ แม้ที่สุด ถูกขอร้องให้มาช่วยถือของบ้าง มาเป็น เพื่อนกันบ้าง คนพวกนี้ยังไม่เกิดศรัทธา พอพระเทศน์ก็หอบเสื่อหอบผ้าไปนั่ง ไกล ๆ ริมน้ำบ้าง ข้างกำแพงบ้าง พอ 7 ได้เวลากลับก็ดีใจ ผลุนผลันลุกจากที่ ตามกันกลับไป ทิ้งของวัดไว้อย่างนั้น จนถูกลมพัดปลิวตกน้ำบ้าง เจ้าหน้าที่ มองไม่เห็นไม่ได้เก็บไปบ้าง จมดินจมน้ำ หายไป เพราะฉะนั้น เพื่อป้องกันไม่ให้ เกิดความเสียหาย คนที่มาวัดทุกคน แม้ไม่ใช่เจ้าหน้าที่วัดก็ต้องช่วยกันรักษา ของวัด ของพระศาสนา มิฉะนั้น วัดจะ ล้มละลาย เหตุแห่งความล้มละลาย ข้อที่ ๒ ไม่ซ่อมแซมของเก่า ขอชี้ให้ดูที่บ้านของเรา ของใน บ้านดี ๆ ราคาแพง ๆ หลายชิ้นถูกทิ้ง ตากแดดตากลมเพราะความมักง่าย ความเกียจคร้านของเราและคนในครอบ ที่ ครัว โต๊ะ เก้าอี้ เฟอร์นิเจอร์หรู ๆ แข่งขันซื้อกันมาเพื่อประกวดอวดฐานะ ด้วยราคาแพงลิบลิ่ว เอามาตั้งโชว์ไว้ หน้าบ้านไม่ระวังรักษา ปล่อยให้แดด เลียสีซีดเป็นแถบ ๆ แตกลายงาเป็นริ้ว ไม่ทันไรก็เก่า หมดสวยหมดงามไม่ อยากใช้ ขนมาซุกไว้ด้านในไม่ดูแลอีก เลย ฝุ่นละออง หยากไปจับเขรอะไป หมด ทิ้งทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้ใช้ก็มี แม้ของที่เคยใช้อยู่เป็นประจำ บางที ชำรุดนิดหน่อยก็ไม่ซ่อม น๊อต หลวมก็ไม่ขันให้เข้าที่ ทนใช้ไปอย่างนั้น ไม่กี่วันก็พัง เรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่ เสียทั้งทรัพย์ เสียทั้งชีวิต หนุ่มไทย สาวไทยสมัยนี้ปะ เสื้อปะผ้าไม่เป็น ถึงเป็นก็ไม่เคยทำ เพราะส่วนมากใช้เสื้อผ้าไม่ทันเก่า แค่ล้าสมัยก็โยนทิ้ง เงินทั้งนั้น เหตุ นี้ก็เป็นเหตุแห่งความล้มละลาย Kalyanamitra.org ๔๙