วัดญี่ปุ่นและการปฏิบัติธรรม : หน้า 47/116

ผู้ชายปะปนกันแล้ว ไม่รู้จะเป็นการดีนัก วัดในญี่ปุ่นบางนิกาย พระมีภรรยาได้ มี การสืบเชื้อสายพระกันเป็นตระกูล ถ้าได้ เข้าไปในวัดอย่างนั้นแล้ว มีความรู้สึก เหมือนเข้าไปในบ้านคนธรรมดาทั่ว ๆ ไป เพราะมีพ่อแม่ลูกหลานเช่นคนทั้งหลาย พระบางวัดก็มีอาชีพอื่นด้วย เช่น สร้าง ที่พักให้คนที่มาเที่ยวในแถบนั้นได้เช่า ค้างแรม แต่วัดโชคอคุที่ข้าพเจ้าได้มี โอกาสมาใช้สถานที่เป็นที่ปฏิบัติธรรม ชั่วคราวนั้น จัดว่า เป็นวัดที่มีความ เข้มงวดและถูกใจข้าพเจ้ามาก ท่าน ตนจนจิตหยุดนิ่งแล้ว ท่านจะมองเห็น ตัวของท่านเองปรากฏเป็นองค์พุทธะ นิพพานก็อยู่ไม่ห่างไกล” เมื่อเสร็จสิ้นการนั่งสมาธิและการ เทศน์แล้ว ก็ถือว่าเป็นอันเสร็จกิจ ข้าพเจ้า จะขี่จักรยานผ่านทิวทัศน์อันงดงามใน ยามสาย กลับสู่หอพักนักศึกษาสตรี นานาชาติในมหาวิทยาลัย ด้วยใจที่ เบิกบาน สำหรับวันอาทิตย์ที่ ๓ ของ เดือน พวกชมรมจะเข้าร่วมฝึกกับพระ ฝึกหัดข้างในโดยไม่มีบุคคลภายนอก เข้าร่วม พวกผู้ชายจะได้เข้าไปฝึกร่วมกับ พระฝึกหัดในสถานที่ฝึกของพระ ส่วน ผู้หญิงต้องนั่งในห้องข้างนอก เนื่องจาก ส่วนใหญ่ไม่ใคร่มีสมาชิกหญิง ดังนั้น ข้าพเจ้าจึงมักจะนั่งเพียงลำพังคนเดียว บางครั้งข้าพเจ้าได้พาเพื่อนผู้หญิงไปร่วม ฝึกด้วย เขาบ่นว่า “แหม....พระ พระที่นี่ไม่ยุติธรรมเลย ดูถูกผู้หญิง ไม่ยอมให้ผู้หญิงเข้าไปร่วม ฝึกข้างใน” แต่ข้าพเจ้าก็พูดแก้ให้ เพราะ ปรารถนาที่จะให้วัดรักษาความเข้มงวด เอาไว้ การปฏิบัติธรรมนั้น ถ้ามีผู้หญิง เจ้าอาวาสอยู่เป็นโสด ประพฤติเพศ พรหมจรรย์ พระลูกวัดก็เช่นกัน แม้ว่า วัดแห่งนี้จะไม่ได้ร่ำรวยเช่นบางวัด ญาติ โยมที่มาวัดก็ไม่ได้มีมากมายนัก แต่ ทางวัดก็ไม่ยอมให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยว ทั้ง ๆ ที่จะขาดรายได้จากส่วนนี้ไปเนื่อง จาก การเข้าวัดในญี่ปุ่นส่วนใหญ่ จะมี การเก็บค่าผ่านประตูเข้าชม ซึ่งตอนนี้ ชักจะเห็นในเมืองไทยเราก็เริ่มจะมี ธรรมเนียมนี้เข้าบ้างแล้วเหมือนกัน นึก ๆ แล้วก็ขำ ครั้งหนึ่ง วันปีใหม่ข้าพเจ้าและ เพื่อน ๆ อุตส่าห์ถ่อสังขารเดินไปตาม ถนนสายเล็ก ๆ ตามตรอกตามซอย จาก ชิโยไปวัดคิโยมิซุ ที่เดินนี้เนื่องจากจะได้ ชมบ้านเมืองแบบเก่า ๆ ของเกียวโต ได้เห็นผู้คนแต่งชุดกิโมโนสวย ๆ งาม ๆ ในวันปีใหม่ แต่พอเดินไปถึงวัดคิโยมิซุ เมื่อเห็นค่าผ่านประตูแล้ว เพื่อน ๆ เกิด เสียดายเงินค่าผ่านประตูขึ้นมา จึงไม่ ยอมเข้าไปดูข้างใน เนื่องจากข้าพเจ้าเอง เคยเข้าไปชมหลายครั้งมาก่อนแล้ว เมื่อ เห็นเพื่อน ๆ ไม่ยอมเข้าไป ข้าพเจ้าจึง ไม่เข้าไปด้วย ได้แต่เดินไปรอบ ๆ บริเวณ แล้วก็กลับ แต่เมื่อมาคิดถึงเรื่องนี้ในภายหลัง แล้ว รู้สึกว่า ตัวเองนี่โง่ไปถนัด อุตส่าห์ Kalyanamitra.org ๔๓