ข้อความต้นฉบับในหน้า
“กว่าจะมาเป็นกัลยาณมิตร”
กัลยาณมิตรสุมาลี เมืองไพศาล
ฝึกสมาธิ
ในประเทศญี่ปุ่น
ชมรมฝึกสมาธิแห่งนี้ มีสมาชิก
ไม่มากนัก ส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาและ
มีผู้ใหญ่บางท่าน การฝึกสมาธิเป็นเรื่อง
ที่ต้องการความอดทน ความเพียร และ
ความตั้งใจจริงที่จะปฏิบัติ ดังนั้น ถ้า
ผู้ฝึกไม่ตั้งใจจริง มักจะทำได้ไม่ตลอด
รอดฝั่ง สมาชิกบางคน นาน ๆ ครั้ง จึง
จะมาร่วมฝึกสักครั้ง แต่สำหรับข้าพเจ้า
นั้น ต้องการที่จะรักษาระดับความเพียร
เอาไว้ด้วยการหมั่นไปวัดทุกอาทิตย์
เผื่อว่า จะได้ติดเป็นนิสัย กลับมาต่อที่
เมืองไทยได้ นอกจากนี้ ข้าพเจ้าเกิด
ความคิดขึ้นมาว่า แต่การตัดใจและ
ภารกิจไว้ชั่วคราว มาร่วมปฏิบัติธรรม
ซึ่งเป็นงานง่าย ๆ ถ้ายังทำไม่ได้ แล้ว
งานใหญ่ ๆ เช่น การต่อสู้กับกิเลสภาย
ในใจเราจะสู้ไหวหรือ? การปฏิบัติธรรม
นั้น ต้องเป็นไปตามลำดับ เราต้องหัดสู้
กับงานง่าย ๆ ก่อน ซึ่งประสบการณ์
ต่าง ๆ ที่ได้รับนี้ จะเป็นพื้นฐานให้เรา
ทำงานใหญ่ได้ ด้วยเหตุนี้ ในบรรดา
สมาชิกของชมรม ข้าพเจ้า จึงจัดว่าเป็น
ผู้หนึ่งที่ขยันมาปฏิบัติธรรมบ่อยมาก
รวมก็อาจจะโดนพระญี่ปุ่นตวาดด้วยเสียง
อันดัง พวกที่มาวัดใหม่ ๆ ไม่ค่อยรู้ธรรม
เนียม อาจจะเจอบ่อย เมื่อเราเลือกที่จะ
นั่งได้แล้ว เราก็หยุดที่ตรงนั้น พร้อมกับ
หันหลังให้กับเบาะ หันหน้าเข้าหาวงนั่ง
ประนมมือพร้อมกับโค้งลงครั้งหนึ่งก่อน
ที่จะนั่งลง การนั่งนั้น เราใช้มาะใบหนึ่ง
รองเอาไว้ และพับอีกใบหนึ่งเป็นสอง
ท่อนสำหรับรองก้น วิธีนี้จะช่วยให้นั่งได้
สบายและทนนาน ท่านั่งสมาธิของญี่ปุ่น
นั้น ถ้าจะให้นึกภาพพจน์ออกได้ชัดเจน
ก็ให้นึกถึงท่านั่งสมาธิของอิคคิวซัง
ในการ์ตูนแล้วจะเข้าใจ แต่ข้าพเจ้าถนัด
ที่จะนั่งแบบไทยมากกว่า คือ เอาเท้าขวา
ทับเท้าซ้าย มือขวาทับมือซ้าย เอานิ้ว
ชี้ขวาจรดหัวแม่มือซ้าย ตั้งกายให้ตรง
ดำรงสติให้มั่น นึกกำหนด “ดวงแก้ว”
ไว้ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ พร้อมกับ
ภาวนา “สัมมา อะระหัง” ไปเรื่อย ๆ รอ
ตามปกติ ในตอนเช้าของวันอาทิตย์
ที่สองและสี่ของเดือน ตั้งแต่เวลา ๙.๐๐-
เวลาไปด้วยความสงบ
น. โดยประมาณ ที่วัดญี่ปุ่น
$0.00
แห่งนี้ จะเปิดโอกาสให้บุคคลทั่ว ๆ ไป
ไม่ว่าเป็นหญิงหรือชาย ได้เข้ามาร่วม
ฝึกสมาธิที่ห้องโถงใหญ่ ซึ่งเป็นห้องโล่ง
ปูลาดด้วยเสื่อญี่ปุ่น พวกเราชาวชมรม
ก็จะไปร่วมฝึกกับเขาด้วย ก่อนที่จะก้าว
เข้าสู่ห้องฝึก ผู้ฝึกจะประนมมือที่หว่าง
อกพร้อมกับโค้ง แล้วเอามือประสานไว้ที่
หว่างอก เดินตัวตรงแนวไปยังเบาะที่รอง
นั่งที่ว่างอยู่แล้วแต่เราจะเลือก ถ้าหาก
เดินล่อกแลกเหลียวซ้ายแลขวาหรือไม่สา
ครั้นถึงเวลาเริ่มนั่งสมาธิจริง ๆ
เสียงกระดิ่งสัญญาณจะดังขึ้น มีพระคุม
ฝึกอยู่สองท่าน พระหัวหน้าฝึกจะลุกเดิน
ไปไหว้พร้อมกับโค้งและจุดธูปที่ป้ายบูชา
ซึ่งเขียนไว้ว่ากระไร มีความหมายว่า
อย่างไร ไม่มีผู้ใดอธิบายให้ข้าพเจ้าทราบ
การนั่งสมาธิจะนั่งจนกว่าธูปไหม้จน
หมด เมื่อพระกลับไปยังที่นั่งของท่านแล้ว
ท่านจะใช้ไม้ซึ่งมีความยาวประมาณเท่า
ฝ่ามือสองอัน กระทบกันเพื่อส่งสัญญาณ
Kalyanamitra.org