ความรักและการกักกัน : หน้า 29/116

ของท่านจะใฝ่ต่ำไปสมัครรักใคร่ในเชิง ชู้สาวกับทาสในเรือนเบี้ยเช่นนั้น นับ เป็นความเขลาของท่านเศรษฐีอย่าง หนัก ธิดาสาวเป็นมนุษย์มีจิตใจ ไม่ใช่ แก้วแหวนเงินทอง จะได้จัดการรักษา เช่นนั้น ท่านฉลาดแต่ในการหาทรัพย์ และรักษาทรัพย์ ส่วนในการรักษาธิดา สาวที่รักของท่าน ท่านไม่ฉลาดเสียเลย ความรักย่อมไม่เลือกชั้นวรรณะ และ ฐานะ ความรักจะมีความคิดอย่างไร นั้นไม่ได้ ความรักแท้จริงไม่มีรูปไม่มี ร่าง ไม่มีความรู้ว่าควรไม่ควร ผิดหรือ ถูก หรือว่าควรเริ่มต่อเมื่อนั้น พ้นเมื่อ นั้นแล้วหยุดรัก หรือว่าจะรักเพียงเท่านั้น เท่านี้ เรื่องเหล่านี้ไม่มีในความรัก เพราะ ความรักไม่มีต้นไม่มีปลาย ไม่รู้ว่าจะ ขึ้นหรือลงตรงไหน เพราะท่านเศรษฐี ขาดความรู้เรื่องนี้ จึงกักกันธิดาสาว ของท่าน มิให้มีความสัมพันธ์กับบุรุษ อื่นทั้งหมด ยอมให้พบปะบ้างก็แต่ คนรับใช้ของท่าน ก็เท่ากับท่านยอมรับ เอาคนรับใช้ของท่านเป็นบุตรเขยใน อนาคตนั่นเอง อนิจจา! คติโบราณว่า “นารี เถาวัลย์ ย่อม พัวพันกับคนและสิ่งที่อยู่ใกล้เคียง เป็นความจริงแท้ เพราะเมื่อธิดาสาว ถูกจำกัดสิทธิ์ไม่ให้มีความสัมพันธ์มาก ขึ้น ความรักในระหว่างเพศซึ่งมีสภาพ ไม่รู้จักควรหรือไม่ควรดังกล่าวก็เกิดขึ้น ในที่สุดธิดาสาวก็ลืมความเป็นธิดารัก ของท่านเศรษฐี คนรับใช้ก็ลืมความเป็น เศรษฐีที่มีฐานะเสมอกันมาสู่ขอ โดย มิได้ทราบพฤติการณ์ของธิดากับคน ใช้แต่ประการใด ครั้นนางปฏาจาราธิดา สาวของท่านเศรษฐีทราบเรื่องเข้า แทน ที่จะดีใจว่าตนจะได้สามีที่มีสกุลสูง รูปงาม มีหน้ามีตา มีเกียรติยศ ทั้งเรื่อง ที่ไม่งามหน้าของตนจะพลอยสาบ สูญไป เป็นการฟาดเคราะห์ไปเสียที แต่ตรงกันข้าม นางกลับเป็นทุกข์เป็น ร้อน กลัวจะพลัดพรากจากพ่อจุล พ่อเทพบุตรแห่งดวงใจ จะต้องไปตก อยู่ในอ้อมแขนภูตผีปีศาจ ถึงกับกิน ไม่ได้นอนไม่หลับ ในเรื่องของความรัก ท่านกล่าว ว่า สตรีมีกำลังและมีความกล้าหาญ เหนือบุรุษ ในข้อนี้นางปฏาจาราเป็น ตัวอย่างดีนัก คือพองานวิวาห์ใกล้เข้า มา นางปฏาจาราได้โอกาสพบกับนาย จุลล์จึงพูดว่า "จุลส์ เธอได้รู้เรื่องฉันดีแล้ว ไม่ใช่หรือ?” "ใช่ครับ นาย" "แล้วเธอคิดอย่างไร?” “ผมจนใจ จนปัญญาจริง ๆ ครับ นาย มืดแปดด้าน เห็นมีทางเดียวเท่า นั้น คือขอให้เทพเจ้าท่านช่วย?” “จุลล์ เทพเจ้าองค์ไหนจะช่วย ท่านบอกแล้วรึ?" “ยังครับ! ยังครับ! นาย เป็น แต่เพียงได้ไปกราบไหว้วิงวอนบนบาน เจ้าแม่กาลี ขอให้ท่านช่วยไว้เท่านั้น ทาสความเป็นคนรับใช้ รู้สึกแต่เพียงว่า แหละ" เขาทั้งสองต่างก็ได้ผสมผสานความรัก ของกันและกันให้สมมโนรถดีแล้ว “เธอแน่ใจแล้วหรือว่าท่านจะ ช่วยจุลล์?" เท่านั้น “ก็ไม่แน่หรอกครับ” ต่อมา ท่านเศรษฐีได้ตกลงจะ “ถ้าเช่นนั้นเรื่องที่เธอว่าก็เหลว ส่งธิดาสาวของตนไปให้แก่ตระกูล ถ้าขืนรีรอเทพเจ้าช่วยก็น่ากลัวจะชวด แหละมากกว่า เมื่อท่านบิดาส่งฉันไป ตระกูลสามีแล้ว เธออย่าหวังที่จะได้ พบหน้าฉันเลย ต่อให้เธอถือเครื่อง บรรณาการไปอีกด้วยก็ไม่มีหวัง ฉัน คิดว่าเราช่วยตัวเราเองก่อนดีกว่า ฉัน เตรียมพร้อมแล้วที่จะชวนเธอหนี ไปอยู่ในป่า ถ้าเธอรักฉันก็จงตัดสินใจ หนีไปใน ๒-๓ วันนี้ เวลาของเรามีน้อย เต็มที" นายจุลล์ตรึกตรองอยู่สักครู่ก็ ตกลงใจตกปากตกค่ากับนาง รับจะ พานางหนีไปอยู่ในป่า จึงได้ถามพิธีการ ว่า "ผมจะพานายออกไปจากบ้านนี้ได้ อย่างไร ในเมื่อบ่าวไพร่ผู้คนมีอยู่เพียบ พร้อมเช่นนี้” “นั่นเป็นธุระของฉัน ว่าแต่วัน พรุ่งนี้เช้ามืดก่อนประตูเมืองเปิด ให้ เธอไปรอฉันอยู่ที่ประตูเมืองด้านทิศ อุดรก็แล้วกัน เธอจะพบฉันที่นั่นเป็น แน่ เธอออกไปเตรียมตัวคอยระวังให้ รอบคอบ ขอชัยชนะจงเป็นของเธอ" ฝ่ายนางปฏาจาราเตรียมแผน การไว้เรียบร้อยดีแล้ว ครั้นเวลาใกล้ รุ่งนางก็จัดของมีค่าทั้งผ้านุ่งผ้าห่มที่ พอจะเอาไปได้ ใส่ลงในหม้อน้ำสำหรับ ตักน้าของทาสีในเรือน แปลงตัวเป็น ทาสี เอาว่าข้าวโปรยลงบนศีรษะตลอด ผ้านุ่งห่ม ทำเสมือนหนึ่งเพิ่งซ้อมข้าว แล้วเอาเขม่าทาเนื้อหาตัวเหมือนทาสี เพิ่งออกจากครัวไป ทำเป็นหัวหม้อน้ำ ออกจากเรือนจะไปตักน้ำนอกบ้าน ตาม หลังนางทาสีที่กำลังเดินออกจากเรือน ไปตักน้ำเป็นหมู่ จึงไม่มีใครทันสังเกต ว่าเป็นธิดาสาวของท่านเศรษฐี เมื่อออก จากบ้านแล้ว ก็รีบเดินตรงไปที่ประตู เมืองทิศอุดรทันที และก็ได้พบนาย จุล ยืนรออยู่ที่ประตูเมืองโดยสวัสดี Kalyanamitra.org ๒๗