การฝึกสมาธิ : หน้า 62/116

da เกิดมาในโลกนี้ โชคดีแล้ว ที่ผ่านความ ยากนั้นจนมาได้แบบพิมพ์ที่ดีคือ พ่อ แม่ ที่เป็นกายมนุษย์ ที่สามารถเลือก ทำความดีและละความชั่วได้ ดีกว่ากาย สัตว์เดียรัจฉาน จงรักษาแบบพิมพ์ของ ตนที่ได้มาดีแล้วนั้น ให้ดียิ่งขึ้น ๆ ด้วย การให้ทาน รักษาศีล และเจริญภาวนา ไว้ให้มาก อย่าหลงกิเลส คือ โลภ โกรธ หลง อยู่เลย มิฉะนั้นเมื่อตายไป จะ ต้องลงสู่อบายภูมิอีกนาน....จนกว่าจะ ใช้กรรมที่ทำไว้เบาบางลง เมื่อก่อน ข้าพเจ้าไม่เชื่อเรื่องนรก สวรรค์ การทำบุญทำทานอะไร คิดว่า เราไม่เบียดเบียน ทำให้ใครเดือดร้อน ก็พอแล้ว นรกสวรรค์ เป็นสิ่งที่หลอก ให้คนทำดี ไม่ทำชั่วหรือไม่เบียดเบียน กัน จนกระทั่งได้อ่านพระไตรปิฎกบ้าง จึงพอจะเชื่อขึ้นมาลางๆ ต่อมาได้ ฟังเทปมงคล ๓๘ ประการของหลวง พ่อทัตตชีโวก็ชักจะเชื่อขึ้นอีก เพราะ ท่านยังมีชีวิตอยู่ และยืนยันว่ามีจริง ถ้าฝึกสมาธิให้ได้ควงสว่างหรือดวง ปฐมมรรคแล้ว ก็สามารถพิสูจน์ได้ ข้าพเจ้าเป็นคนที่ไม่เชื่ออะไร ง่าย ๆ จนกว่าจะพิจารณาเห็นจริง หรือ พิสูจน์ได้ ทำให้นึกถึงคำสอนของ พระพุทธองค์ที่ทรงเทศน์สอนไว้ใน “กาลามสูตร” ถึงหลักความเชื่อ ๑๐ อย่างคือ 5. อย่าปลงใจเชื่อ ด้วยการ ฟังตามกันมา ๒. อย่าปลงใจเชื่อ ด้วยการ ถือสืบ ๆ กันมา เล่าลือ ๆ Mn. อย่าปลงใจเชื่อ ด้วยการ ๔. อย่าปลงใจเชื่อ ด้วยการ อ้างตำรา หรือคัมภีร์ ๕. อย่าปลงใจเชื่อ เพราะว่า เป็นเหตุผลของคนส่วนใหญ่เชื่อว่า อย่างนั้น 5. อย่าปลงใจเชื่อ เพราะการ อนุมาน (หรือคาดคะเน ๗. อย่าปลงใจเชื่อ ด้วยการ คิดตรองตามแนวเหตุผลที่คิดขึ้นเอง ๔. อย่าปลงใจเชื่อ เพราะเข้า ได้กับทฤษฎีที่พินิจไว้แล้ว ๔. อย่าปลงใจเชื่อ เพราะมอง เห็นรูปลักษณะน่าจะเป็นไปได้ ๑๐. อย่าปลงใจเชื่อ เพราะ นับถือว่า ท่านสมณะผู้นี้เป็นครูของ เร ต่อเมื่อใดรู้เข้าใจด้วยตนว่า ธรรม เหล่านั้น เป็นกุศล มีโทษ ไม่มีโทษ เป็นต้นแล้ว จึงควรละหรือถือปฏิบัติ ตามนั้น ต่อมา ข้าพเจ้าได้อ่านหนังสือ “ธรรมทายาท” เล่มปกสีทอง ธรรม ทายาทแต่ละคนเขียนบรรยายความ รู้สึก ระหว่างการเป็นธรรมทายาท นั้นดีมาก อ่านแล้วเกิดปีติ เห็นดี เห็นชอบด้วย ข้าพเจ้าจึงใช้หลักการ นั่งในเล่มนั้น (ยังไม่เคยมาวัดพระ ธรรมกาย) โดยทำใจให้ว่างไม่คิดอะไร เลย นอกจากดวงแก้วตรงฐานที่ ๗ และคำว่า “สัมมา อะระหัง” ฝึกอยู่ หลายวันก็ยังบังคับใจตัวเองไม่ได้ นั่ง ได้ ๕ นาทีหรือ ๑๐ นาทีก็ต้องเลิก เพราะรำคาญใจ ขณะที่นั่ง ตอนเริ่ม ต้นก็พยายามทำใจว่าง ๆ ไม่คิดอะไร ว่า “สัมมา อะระหัง” ได้ ๒-๓ ครั้ง ก็ รู้สึกเหมือนตัวเองมีสองใจเถียงกัน อยู่ “จะมัวนั่งทำไม? นอนดีกว่า" คำสอนของพระพุทธเจ้า ทุก "ลองดูนะ เขาว่าดีมีสุขมาก ถ้า ทำได้” "สุขอะไรเมื่อยจะตาย เป็น เหน็บด้วย ข้อดี ทุกอย่าง ทุกขันธ์ พระองค์ท้า พิสูจน์ได้ทั้งนั้น แต่จะรู้เร็วหรือช้า จะรู้แจ้งหรือไม่ ขึ้นอยู่กับสติปัญญา บารมีของผู้นั้น ว จากคำสอนของพระพุทธเจ้า ข้อนี้ ทำให้ข้าพเจ้าต้องการจะพิสูจน์ ให้รู้เห็นจริงด้วยตนเองจึงเริ่มฝึกสมาธิ โดยหาตำราอ่านแล้วฝึกเอง (ขณะ นั้นข้าพเจ้ายังไม่รู้จักวัดพระธรรมกาย) ฝึกตามความเข้าใจของตนเอง ไม่มีหลัก นั่งเมื่อย ไม่ได้อะไรเปลี่ยนแปลง ก็ พอดีไปเจอหนังสือ “สติปัฏฐาน ๔ อ่านแล้วก็ลองทำดูแต่ก็ไม่ได้ผล เมื่อ ไปถามผู้รู้ให้อธิบายให้ฟัง เขาบอกว่า วิธีนี้ ผู้ฝึกจะต้องเป็นผู้รู้ธรรมมาก มี ปัญญามาก จึงจะฝึกวิธีนี้ได้ถูก แต่ ข้าพเจ้าเพิ่งเริ่ม ยังไม่รู้อะไรเลย เรียก ว่า ยังเป็นทารกอยู่ก็ได้ “เอานะ ทนอีกหน่อย “โอ้ย! ไม่เอาแล้วนอนดีกว่า" แล้วก็นอนทุกครั้ง เมื่อมาถึงคำว่า “นอน” แพ้กิเลสเช่นเคย ต่อมา ได้มีผู้จัดรถไปเที่ยว ตามวัดต่าง ๆ ได้จัดไปวัดพระธรรม ภายในวันอาทิตย์ ก่อนวันวิสาขบูชา ๒๕๒๗ ข้าพเจ้าเริ่มหัดนั่งสมาธิอย่าง จริงจังเพื่อเตรียมตัว เพราะทราบว่า ที่วัดพระธรรมกายนั่งปฏิบัติกันครั้ง ละชั่วโมงกว่า ฝึกอยู่หลายวัน คนนั่ง อยู่ได้ไม่เกิน ๑๕ นาที แต่ก็มีใจชอบ อยู่ เพราะว่าวิธีนั่งแบบใช้ดวงแก้ว หรือองค์พระนี้ดี ท่าผิดก็รู้ ถ้าใจไปคิด ถึงสิ่งอื่นไม่ปล่อยวางทั้งหมดก็รู้ แต่ Kalyanamitra.org