การปฏิบัติธรรมในญี่ปุ่น : หน้า 49/116

องค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าในนิกาย ของเขา แต่ไม่ยักตรงกับวันวิสาขบูชา ของไทย ตลอดเวลา ๒ ปีที่ศึกษาปริญ ญาโทอยู่ ข้าพเจ้าได้อาศัยวัดนี้เป็นที่ ปฏิบัติธรรม ตามแนววิชชาธรรมกาย เท่าที่โอกาสจะอำนวย บางครั้งในช่วง หลัง ๆ ของปีสุดท้าย ข้าพเจ้าไปวัด น้อยลงบ้าง แต่ยังจัดว่า อยู่ในระดับ ขยันไปวัดของคนญี่ปุ่น เพราะหาคน ที่เอาจริงเอาจังได้ไม่มากนัก มีอยู่บาง ครั้งที่ข้าพเจ้าลองไปเที่ยววัดอื่นดูบ้าง เพื่อที่จะเปลี่ยนบรรยากาศ แต่ก็ไม่พบ ว่าวัดไหนจะถูกใจข้าพเจ้าเท่ากับวัด โชคอคุ การปฏิบัติธรรมต้องเลือกวัด ที่สะอาด ถ้าวัดในบ้าน มีพ่อพระแม่ พระ และลูกพระแล้วก็เผ่น มีอยู่วัดหนึ่ง ซึ่งแม่บ้านที่หอพัก เป็นลูกสะใภ้ของวัดนี้ สามีของแม่บ้าน ผู้เขียนนั่งสมาธิร่วมกับชาวญี่ปุ่น ในวัดโซโคคุ ไม่ใช่พระ แต่เป็นลูกของพระอีกที พระสมัยก่อนของวัดที่มีชื่อ มักจะเป็น เชื้อพระวงศ์หรือผู้ดีเก่า ดังนั้น แม่บ้าน จึงภูมิใจมากที่ได้เป็นศรีสะใภ้คน ระหว่างทางที่เดินไปเขาได้กำหนดภาวนา อะไรไปหรือไม่? ในวัดมีรูปปั้นลักษณะ แปลก ๆ บางรูปเหมือนกับยักษ์หรือ มาร ข้าพเจ้าเคยเห็นรูปปั้นอย่างนี้ อยู่ในหลาย ๆ วัดทีเดียว จึงถามว่า “นี่เป็นรูปอะไร” พระองค์หนึ่ง ซึ่งกำลัง แกะสลักรูปปั้นไม้ลักษณะแปลก ๆ อยู่ตอบว่า “นี่เป็นปางหนึ่งของพระ พุทธเจ้า” ข้าพเจ้าฟังแล้วก็หัวเราะคิก ว่า ถ้าเป็นรูปปั้นของพระพุทธเจ้าจริง ควรจะเป็นรูปที่สวยงาม ผ่องใส ไม่ใช่ แยกเขี้ยวอยู่อย่างนี้ ข้าพเจ้าจึงถามว่า “แล้วทราบได้อย่างไรว่า นี่เป็นปางของ พระพุทธองค์ล่ะ?” “มีบางคนในสมัยก่อน นั่งสมาธิ แล้วเห็นรูปร่างอย่างนี้ เลยเข้าใจว่าเป็น หนึ่งในวัด วัดนี้เป็นวัดโบราณมีอายุ | ปาฏิหาริย์ของพระพุทธเจ้าที่จะแสดง หลายร้อยปีทีเดียว ประเทศญี่ปุ่นเป็น ประเทศที่แปลก ที่ชอบรักษาความเก่า มาก ๆ เอาไว้ พร้อมกับรับของใหม่ ไปด้วยในตัว มีอยู่บางวัดมีอายุเกิน พันปี และมีอยู่หลายวัดทีเดียวที่มีอายุ หลายร้อยปี แม่บ้านได้พาข้าพเจ้าไป เที่ยวที่วัดของแม่บ้านในเวลาปิดภาค ฤดูร้อน วัดนี้อยู่ทางชนบทของเมือง นาวา ซึ่งอยู่ใกล้ ๆ กับเกียวโต เป็นวัด นิกายเทนได ไม่ใช่นิกายเซน ไม่ได้ เน้นหนักไปในด้านการนั่งสมาธิเหมือน เซน เขาถือการเดินป่า ปีนภูเขา เป็น การฝึกหนัก ไม่ทราบเหมือนกันว่า ให้เห็นอย่างนี้” ข้าพเจ้าจึงบอกเขาว่า “ท่านเชื่อ ไหมว่า ในเมืองไทยมีคนนั่งสมาธิเห็น รูปพระแก้วใส? “ถ้าจริงอย่างนั้น เห็นทีจะต้อง ไปเมืองไทยแล้วล่ะ” พระท่านตอบ ยิ้ม ๆ อย่างไม่ค่อยเชื่อ ทำให้ข้าพเจ้า คิดได้ว่า คนเราเมื่อประสบการณ์และ การค้นคว้ายังไม่เสมอกันแล้ว ต่างคนก็ ต่างมั่นใจว่าของตัวเองถูกทั้งสิ้น เมื่อออกจากวัดนั้นแล้ว ข้าพเจ้า พูดกับตัวเองในใจว่า การที่จะไปวัดไหน จะต้องสังเกตดูว่า ถ้าวัดไหนไปแล้วร่ม Kalyanamitra.org ๔๕