การนั่งสมาธิและความสำเร็จ : หน้า 50/116

รื่น รู้สึกสดชื่นแจ่มใสก็ควรไป แต่ถ้า วัดไหนมีบรรยากาศครึ้ม ๆ วังเวงพิกล หรือดูมืดทึบเศร้าหมองแล้วก็ไม่ควรไป การปฏิบัติธรรมในญี่ปุ่นของ ข้าพเจ้า ยังไม่ได้ผลดีอะไรมากมายนัก เนื่องจากยังอ่อนหัดอยู่ เวลานั่งสมาธิ จึงตั้งใจเพ่งเสียจนเคร่งเครียด ผิดหลัก ของการนั่งสมาธิไป กว่าจะมารู้ว่าควร วางใจเบา ๆ อย่างไร ใช้เวลาเกือบสองปี พอดีกับที่จะต้องกลับเมืองไทย ลอง คิดดูซิว่า การนั่งสมาธินาน ๆ แล้วยัง ออกแรงกดจิตนั้น ย่อมทำให้นั่งไม่ได้ นาน และรู้สึกเหนื่อยด้วยเพราะเป็น การนั่งผิดวิธี เพราะฉะนั้น การที่จะนั่ง ให้ได้นานควรที่จะปล่อยใจเบา ๆ แตะแผ่ว ๆ ที่จุดศูนย์กลางกาย ไม่ เคร่งหรือกดส่วนหนึ่งของร่างกาย ถ้า นั่งถูกวิธีแล้ว เมื่อออกจากสมาธิจะรู้สึก สงบสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก เป็นความ สุขที่หาที่ไหนเสมอเหมือนไม่ได้ มีอยู่ครั้งหนึ่ง ข้าพเจ้าอยากจะ ลองนั่งสมาธิรวดเดียว ๗ วัน ข้าพเจ้า จึงอธิษฐานจิตจะไม่พูดกับใครในช่วง นั้นโดยไม่จำเป็น ข้าพเจ้าแอบฝึกอยู่ที่ วัดในช่วงฝึกหนัก (โอเซสซิน) นั่งสมาธิ ตั้งแต่เช้าจรดค่ำ กลางคืนก็มานั่งต่อที่ หอพัก วันแรก ๆ ตั้งใจมากไปหน่อย รู้สึกทรมานมาก ชักนึกฟุ้งซ่านไปว่า “จะนั่งอย่างนี้ไปได้ตลอด ๗ วัน ไหมหนอ โธ่...ไม่น่าเลยเรา” แต่เมื่อกําหนดอธิษฐานจิตแล้ว ก็ต้องพยายามทำให้สำเร็จตามที่ ที่กำหนดเอาไว้ ฝืนทำไปเรื่อย ๆ ฟัง บ้างสงบบ้างไปตามเรื่อง บางครั้งก็เห็น แสงสว่างแวบ ๆ พอถึงวันสุดท้าย ก็ นึกดีใจว่าเป็นวันสุดท้ายแล้วจะนั่ง ให้นานที่สุด ทำความเพียรมาเรื่อย ๆ จนถึงเวลาประมาณเที่ยงคืน ชักจะรู้สึก ว่าใจสว่างขึ้นทุกที แต่เนื่องจากเพลียมา มาก เลยขอนอนดีกว่า สิ้นสุดภาระ ๗ วันตามที่กำหนด ข้าพเจ้ามีความเชื่อว่า ไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม ถ้าหมั่นทำให้สำเร็จ บ่อย ๆ ความสำเร็จจะเพิ่มความสำเร็จ วัด Shokoku ใน Kyoto ที่ไปฝึกสมาธิประจำ ทำให้พบกับความสำเร็จเรื่อยไป ความสําเร็จย่อมอยู่ในกำมือเรา จะจับงานใดก็ย่อมจะประสบแต่ความ สำเร็จอยู่เสมอ จากการกำหนดจิตไม่พูดกับคน ๗ วันนี้ ใหม่ ๆ ก็มีความรู้สึกอึดอัด ถ่ายรูปวันสำเร็จการศึกษาปริญญาโท Kalyanamitra.org