ความเปลี่ยนแปลงในชีวิตคู่ : หน้า 106/116

๖ ผมไม่ได้แจ้งความ เพราะไม่คิดว่า ตำรวจจะช่วยอะไรได้ ที่สำคัญผมไม่ อยากให้เธอต้องตกเป็นข่าวบนหน้า หนึ่งของหนังสือพิมพ์ เธอล้มป่วยเกือบสองอาทิตย์ ผม ไม่ปริปากเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังเลยแม้ แต่หมอ เรารู้สาเหตุที่เธอป่วยกันเพียง ๒ อน เมื่อหายป่วย เธอก็กลับเข้าไป ทํางานตามเดิม จากสภาพภายนอก เธอดูปกติทุกอย่าง แต่ผมรู้ว่า เธอเปลี่ยน ไป บางครั้ง เธอดูผมเหมือนคนแปลก หน้า เธอเงียบขรึมไปมาก ผมพยายามเอาใจทุกอย่าง ชวน เธอไปพักผ่อนต่างจังหวัด ไปชายทะเล หรือไปต่างประเทศ แต่เธอปฏิเสธ หมด เธอชอบอยู่คนเดียวเงียบ ๆ สิ่ง ที่ช่วยให้ผมอุ่นใจบ้างก็คือ การที่ได้ยิน เธอสวดมนต์ทุกวันและนั่งอยู่หน้าโต๊ะ หมู่บูชานาน ๆ ผมอยากจะสารภาพกับเธอว่า เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น เป็นความ ผิดของผมเอง ถ้าผมไม่กินเหล้า ถ้าเรา กลับบ้านพร้อมกัน เรื่องร้ายนี้ก็คงไม่ เกิดขึ้น แต่เธอไม่ให้โอกาสผมเลย ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ผมก็เลิก ดื่มเหล้า ผมรู้ว่า มันสายไปแล้ว แต่ยังดี กว่าไม่ได้ทำอะไรเลย สองเดือนหลังจากที่เธอกลับไป ทํางาน เธอก็เริ่มไม่สบายอีก เธอไม่ยอม ทานข้าว ผมพยายามขอร้องให้เธอดื่ม นมหรืออาหารสกัดบ้าง แต่เธอก็ไม่ยอม ร่างกายของเธอจึงผอมซีดลงทุก ๆ วัน ผมชวนให้ไปหาหมอเธอก็แกล้งไม่ได้ ยิน ผมกลุ้มใจมาก ไม่รู้จะช่วยเธอ ได้อย่างไร คิดอยู่อย่างเดียวว่า อีกไม่นาน น้าตาผมก็ซึม เธอก็คงต้องตาย เมื่อคิดว่า เธอจะตาย คงเร่งภรรยาผมให้ฆ่าตัวตายเร็วขึ้น "โปรดช่วยชี้ทางที่ดีให้เธอด้วย เมื่อหมดหนทาง ผมก็เอาพระ ถ้าเธอไม่ตายผมจะบวชปีหน้าทันที" เป็นที่พึ่ง ผมกราบอธิษฐานขอให้ท่าน ช่วยชีวิตภรรยาผมไว้ ผมอธิษฐานกับพระพุทธรูป อีกครั้งเมื่อจนปัญญาที่จะแก้ไขแล้ว วันที่เธอตลอด ผมไปนั่งเฝ้าอยู่ที่ “ถ้าเธอไม่ตายและหายป่วย ผม จะบวช ๑ พรรษา" เหมือนปาฏิหาริย์ หลังจากนั้น ไม่นาน เธอก็เริ่มกินผลไม้ กินนม แล้ว ก็กินทุก ๆ อย่างที่ขวางหน้า เธอกินได้ ทั้งวัน แม้เวลานอนก็ยังลุกขึ้นมากิน อีก เธอเริ่มมีเนื้อมีหนัง ผิวพรรณ ก็เปล่งปลั่งขึ้น วันหนึ่ง เธอบอกผมให้ขับรถพา ไปหาหมอที่คลินิค ซึ่งเราเคยไปขอคำ แนะนำเพื่อให้มีบุตร ผมนั่งรอเธอบนเก้าอี้ที่เคยนั่ง ระหว่างที่รอ ผมก็อดแปลกใจไม่ได้ ยามไม่สบายผมเป็นห่วงแทบตาย เธอก็ ไม่ยอมให้พาไปหาหมอ ครั้นเธออ้วน จวนจะลงพุงอยู่แล้ว เธอกลับเป็นฝ่าย ชวนให้ผมพามา สักครู่ หมอก็เดินออกมาจากห้อง ตรวจ มีเธอเดินตามมาข้างหลัง “ยินดีด้วยนะครับ ภรรยาคุณท้อง เกือบครบ ๔ เดือนแล้ว” ระหว่างที่ขับรถกลับบ้าน เธอนั่ง หลับตาเงียบมาตลอด ผมเริ่มกลัวว่า เธอ จะคิดฆ่าตัวตายเพราะการตั้งครรภ์ ผมคิดแล้วคิดอีก คิดหาวิธีที่จะ ช่วยเธอ ถ้าเธอทนเอาเด็กไว้ไม่ได้ เธอก็ ต้องเล่าความจริงให้หมอทราบ ก่อนจะ ทำแท้ง หมอก็คงให้เราไปแจ้งความ เจ้า หน้าที่ก็ต้องสอบปากคำและบันทึกไว้เป็น หลักฐาน การสอบสวนเพื่อหาข้อเท็จ จริงเรื่องนี้ก็จะรู้กันทั่วไป ความอับอาย โรงพยาบาลเกือบตลอดคืน แม้หมอ จะแนะให้กลับบ้านไปก่อน เพราะท้อง แรกมักจะคลอดช้า ผมก็ไม่ไป ผมอยาก อยู่ใกล้ ๆ เธอ ถ้ามีปัญหา ผมจะได้รีบ แก้ไข ผมพลาดมาแล้ว เพราะหล้า ตรว นี้ ผมจะไม่ยอมพลาดอีก เมื่อฟ้าใกล้จะลง หมอก็เดินยิ้ม ออกมาบอกว่า “ยินดีด้วยครับ คุณได้ลูกชาย คนแรก" ผมยิ้มกับหมอแห้ง ๆ เดาไม่ ออกเลยว่า เธอจะรู้สึกอย่างไรกับสิ่ง ที่ได้หลุดออกมาจากท้องของเธอใน คราวนี้ เพื่อนที่ทำงาน ทั้งของเธอและ ของผม มาเยี่ยมมากมาย ต่างหอบของ ใช้เด็กและอาหารบำรุงกำลังแม่มาให้ ผมไม่กล้ามองหน้าเธอเลย เมื่อ ได้ยินใคร ๆ พูดว่า “เจ้าหนูหน้าตาน่าชังจัง เหมือน ใครเอ่ย" ผมกลั้นหายใจด้วยความอึดอัด “เหมือนแม่ยังกับถอดมาจาก แบบพิมพ์เดียวกัน” ผมค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออก มา รู้สึกโล่งอกที่อย่างน้อยเด็กก็เหมือน เธอ หลังคลอดวันที่ ๓ เธอก็บอก ผมว่า "หมอให้กลับบ้านได้พรุ่งนี้" Kalyanamitra.org