การเสด็จเยี่ยมของพระศาสดา : หน้า 59/116

นั่นเอง เมื่อออกพรรษาแล้ว พระสารี บุตรทูลลาพระศาสดาเพื่อเยี่ยมน้อง ชายอีก พระทศพลตรัสว่า พระองค์ก็ จะเสด็จไปเหมือนกัน พระศาสดาพร้อมด้วยภิกษุ สาวกเป็นอันมาก เสด็จไปเยี่ยมสาม เณรเรวัต เมื่อไปได้หน่อยหนึ่งถึง ทาง ๒ แพร่ง พระอานนท์ยืนอยู่ที่ ทางสองแพร่ง ทูลพระศาสดาว่า ทาง “พระเจ้าข้า มีทางอยู่ ๒ ทางหนึ่งอ้อมประมาณ ๖๐ โยชน์ มีมนุษย์อยู่ตลอดทาง อีกทางหนึ่ง ตรงประมาณ ๓๐ โยชน์ เป็นที่อยู่ ของพวกอมนุษย์ จะเสด็จไปทางใด?” “สีวลี” มากับพวกเราด้วยมิใช่ หรือ อานนท์ “มาด้วย พระเจ้าข้า" “ถ้าสิวลีมาด้วย พวกเราควรไป ทางตรงนั่นแหละ” กรงนน พวกเทพเจ้าได้ ช่วยเหลือภิกษุสงฆ์เป็นอันมากทั้ง เพราะ เรื่องที่พักอาศัย และอาหาร เทพเหล่านั้นคิดว่า “เราจักทำสักการะ แก่พระสีวลีเถระ พระผู้เป็นเจ้า ของเรา" ตลอดระยะทางกันดาร mo โยชน์นั้น พระศาสดาและภิกษุสงฆ์ ได้อาศัยบุญของพระสีวลีโดยตลอด ฝ่ายพระเรวตเถระ (ความจริง ยังเป็นสามเณร แต่ที่เรียกว่าพระเถระ * พระสีวลี เป็นพระสาวกที่เลิศในทาง มีลาภ ไปที่ไหนไม่อดอยาก เมื่อพระสีวลี ตามเสด็จด้วย แม้จะไปทางไหนภิกษุ สาวกก็จะไม่ลำบากเรื่องอาหาร พระศาสดา จึงตรัสกับพระอานนท์ว่าให้ไปทางตรง-วศ เพราะท่านได้เป็นพระอรหันต์แล้ว) ทราบการเสด็จมาของพระศาสดา และภิกษุสงฆ์แล้ว ได้เนรมิตที่อยู่ สำหรับภิกษุสงฆ์ และที่ประทับของ พระศาสดาด้วยฤทธิ์ของตน พระศาสดาประทับอยู่ที่นั่น เดือนหนึ่ง ได้ทรงอาศัยบุญของพระ สีวลีในเรื่องอาหารบิณฑบาต บรรดาภิกษุทั้งหลายที่มาพัก อยู่ที่นั่น มีภิกษุแก่ ๒ รูป คิดติเตียน พระเรวตว่า “ภิกษุนี้รูปเดียว ทำ การก่อสร้างเสนาสนะมากมายอย่างนี้ จะมีเวลาบำเพ็ญสมณธรรมอย่างไร พระศาสดาทรงเห็นแก่หน้าว่าเป็น น้องชายพระสารีบุตร จึงเสด็จมาสู่ สำนักของเธอผู้ประกอบนวกรรม (การก่อสร้าง) เห็นปานนี้ วันนั้น พระศาสดาทรงตรวจดู สัตว์โลกในเวลาใกล้รุ่ง ได้ทรงทราบ ความคิดของภิกษุ ๒ รูปนั้นแล้ว เมื่อประทับอยู่ที่นั้นสิ้นเดือนหนึ่ง แล้ว ในวันเสด็จออกได้ทรงอธิษฐาน ให้ภิกษุ ๒ รูปนั้นลืมบริขารบางอย่าง ไว้ เช่น หลอดน้ำมัน และรองเท้า เป็นต้น เมื่อเสด็จออกไปภายนอกได้ หน่อยหนึ่งก็ทรงคลายฤทธิ์ ทั้งสองรูปรู้สึกตัวว่าตนได้ ลืมของไว้ จึงกลับไปอย่างตะลีตะลาน ถูกหนามไม้สะแกตำเท้า พบห่อ สิ่งของ ๆ ตน แขวนห้อยอยู่ที่ต้น สะแก เพราะเวลานั้นพระเรวตเถระก็ คลายฤทธิ์แล้วเหมือนกัน เสนาสนะ ที่ท่านสร้างขึ้นด้วยฤทธิ์จึงหายไปด้วย พระศาสดาเสด็จกลับมายัง บุพพาราม ภิกษุแก่ ๒ รูปนั้นล้าง หน้าแต่เช้า ไปดื่มข้าวต้มในเรือน ของนางวิสาขาผู้ถวายอาคันตุกภัตร นางวิสาขาถามถึงที่อยู่ของ พระเรวัดว่ารื่นรมย์น่าอยู่ หรือไม่ ภิกษุพวกนั้นตอบว่า รกไปด้วยไม้ สะแก มีหนามมากเหมือนที่อยู่ของ พวกเปรต ต่อมาอีกหน่อยหนึ่ง มีภิกษุ หนุ่ม ๒ รูปมา นางวิสาขาถวายข้าวต้ม แล้ว ถามถึงเรื่องที่อยู่ของพระเรวัต อีก ภิกษุหนุ่ม ๒ รูปตอบว่า น่า รื่นรมย์จนไม่อาจพรรณนาประดุจ เทวสภา ประดุจเนรมิตขึ้นด้วยฤทธิ์ นางวิสาขาเป็นโสดาบัน เข้าใจใน ความเห็นที่แตกต่างกันของภิกษุ ๒ พวกว่า พวกหนึ่งคงเห็นสถานที่เมื่อ พระเถระยังไม่คลายฤทธิ์ พวกหนึ่ง คงเห็นเมื่อคลายฤทธิ์แล้ว นางคิดว่า จักทูลถามพระศาสดา เมื่อเสด็จมา และเมื่อพระศาสดาเสด็จ มาเสวยเสร็จแล้ว จึงทูลให้ทราบ ว่า มีภิกษุ ๒ พวก มีความเห็นแตก ต่างกันในเรื่องที่อยู่ของพระเรวัต อย่างไหนถูกต้อง พระศาสดาตรัสว่า “อุบาสิกา จะเป็นบ้านหรือเป็น ป่าก็ตาม พระอรหันต์อยู่ที่ใด ที่นั้น น่ารื่นรมย์” ดังนี้แล้วได้ตรัสพระคาถา เป็นพระพุทธภาษิตว่า คาเม วา บท วา เป นินนา วา บท วา ถล ยตฺถ อรหนูโต วิทรนติ ตี๋ ภูมิรามเฌยุยก พระอรหันต์ทั้งหลาย (ผู้ห่าง ไกลจากกิเลส) อยู่ในที่ใดจะเป็นบ้านก็ ตาม ป่าก็ตาม ที่ลุ่มหรือที่ตอนก็ตาม ที่นั้นย่อมเป็นสถานอันน่ารื่นรมย์ Kalyanamitra.org