การอบรมธรรมทายาท : หน้า 65/116

บอกลูกว่า เวลา' “เอ้า อ่านตรงนี้นิดเดียวคงมี ด้วยความเกรงใจแม่ ลูกก็อ่าน อ่านเสร็จแล้วก็ยิ้ม ๆ ไม่พูดอะไร แล้ว วันต่อมาก็ให้อ่านอีกเรื่องคือเรื่อง “ความหวังของแม่” รู้สึกว่าลูกค่อยสด ชื่นขึ้นมาบ้าง เมื่อเข้ารับการอบรมแล้ว ลูกส่ง ไปรษณียบัตรมา ๒ ครั้งในสัปดาห์แรก บอกมาว่า “ผู้เข้าอบรมทนไม่ไหว กลับ กันหลายคนแล้ว ตึกเมื่อยแทบทน ไม่ไหว แต่แม่สบายใจได้ ตึกจะอยู่ จนจบการอบรม ข้าพเจ้าก็เขียนให้กำลังใจไป พร้อมกับบอกว่า ให้ตั้งใจปฏิบัติธรรม ต่อไป ถ้าไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไร ทางสมาธิละก็ ไม่ต้องเขียนมา แล้ว ข่าวก็เงียบไปเลย จนจะครบเดือน อีก อาทิตย์เดียวเขาก็จะบวชธรรมทายาท กันแล้ว ก็มีไปรษณียบัตรส่งมา ๓ ใบ พร้อมกัน ใบแรกขออนุญาตบวช ใบที่ ๒ เร่งให้แม่ตอบเร็วๆ ใบที่ ๓ บอก ค “ตึกจะบวช แม่เอาเสื้อเชิ้ตสี ขาวมาให้ด้วย” เมื่ออ่านแล้วตกใจ ลูกคงกระวน กระวายใจมากที่แม่ไม่ตอบไปเลย เพราะไปรษณียบัตรไปตกค้างอยู่ที่ ไหนไม่ทราบ มาถึงพร้อมกัน ข้าพเจ้า รีบติดต่อผู้รู้จัก โทรศัพท์ไปบอกคน ทางกรุงเทพฯ ส่งข่าวบอกลูกว่าบวช ไม่ได้ เพราะวิทยาลัยเปิดวันที่ ๑ ถ้า บวชจะต้องขาดเรียนถึงหนึ่งเดือน จะ เรียนไม่ทัน แล้ววันที่ ๑ ลูกก็กลับมากราบ แม่ด้วยน้ำตาคลอทั้งแม่และลูก ความ รู้สึกตอนนั้นไม่สามารถจะบรรยายได้ เมื่อลูกกราบเสร็จก็บอกว่า “ตึกจะไปวิทยาลัย ไปขออาจารย์ บวชสัก ๑๐ วัน" ข้าพเจ้าก็บอกลูกว่า “อย่าเลย ถ้าจะบวชก็ต้องอยู่ ให้ครบกำหนด บวชแค่ ๑๐ วันจะทำ ให้เสียระเบียบทางวัด เอาไว้โอกาสหน้า ดีกว่า กลับมาแล้วก็ฝึกต่อเองที่บ้าน อย่าทิ้งก็แล้วกัน” รู้สึกว่าลูกเสียใจมาก ซึมอีกเหมือนก่อนจะไปอบรมไม่อยาก ไป พออบรมเสร็จอยากจะบวชไม่ได้ บวช แล้วก็พูดออกมาว่า “หวังมากก็เสียใจมาก” แต่ข้าพเจ้าและลูก ๆ ได้เข้า วัดพระธรรมกายแล้ว เหมือนได้ชีวิต ใหม่ ทำให้เกิดสัมมาทิฐิ มีความอดทน สงบเสงี่ยม ไม่หวั่นไหวกับโลกธรรม ง่าย ๆ เพราะรู้ว่า มันเกิดขึ้น ตั้งอยู่ Kalyanamitra.org ๖ด