การฝึกสมาธิและการตัดใจ : หน้า 51/116

อยากจะพูดกับคน คิดเพียงแต่ว่าขอ อดใจให้ครบ ๗ วันก่อนแล้วค่อยพูด ให้หนำใจ แต่เมื่อครบกำหนดเข้าจริง ๆ กลับมีความรู้สึกกึ่งไม่อยากพูดถึงอยาก พูด รู้สึกว่าการไม่พูดกับคนเลยก็ได้ ความสงบไปอีกแบบหนึ่ง อย่างน้อย ๆ วจีกรรมและใจฟุ้งซ่านน้อยลง แม้ว่า การปฏิบัติครั้งนี้ ข้าพเจ้าไม่ได้อะไร มาก แต่ก็ได้รับความอดทน ความ เพียร ความสงบจิตใจและส่วนที่ดีอีก หลาย ๆ อย่างที่บรรยายไม่ถูก เป็น ที่น่าเสียดายว่า เมื่อใจของข้าพเจ้าเริ่ม สว่างขึ้นในวันสุดท้ายแล้ว ข้าพเจ้ากลับ ละทิ้งโอกาสนั้นเสียโดยการล้มตัวลง นอน หลังจาก ๗ วันนั้น ข้าพเจ้าหยุด นั่งสมาธิไป ๒-๓ วันที่เดียว เพราะมี ความรู้สึกว่าทำอะไรหักโหมเกินไป แล้วจะทำให้มีความรู้สึกไม่อยากทำไป อีกนาน เหมือนทานอาหารชนิดเดียว ติดต่อกันเป็นอาทิตย์ ทำให้เกิดความ รู้สึกเบื่ออาหารชนิดนั้นไปอีกนาน ทั้ง ๆ ที่รู้ว่า การทานอาหารอย่างนั้น ให้คุณ ประโยชน์ต่อร่างกายก็ตาม ดังนั้น การ ปฏิบัติธรรมควรจะทำอย่างสม่ำเสมอ ไปเรื่อย ๆ ไม่ใช่เป็นเรื่องที่จะหักโหม เอาได้ มีเพื่อนที่มหาวิทยาลัยฝากเพื่อน ซึ่งอยู่หอพักเดียวกันกับข้าพเจ้ามา ถามว่า “เป็นอะไรไปหรือ? ไม่สบายหรือ เปล่า? เห็นจู่ ๆ ก็หายหน้าหายตาไป เป็นอาทิตย์” ดูๆ ทุกคนไม่เข้าใจว่า ข้าพเจ้า ทำอะไร อย่างไรก็ตาม ข้าพเจ้า ได้นึกถึงการที่ข้าพเจ้าสามารถตัดใจ ทิ้งภาระทุกอย่างไว้ชั่วคราว ว่าเป็น เรื่องที่ไม่ใช่ทำได้ง่ายเลย ปัจจุบันนี้ ข้าพเจ้ากลับมาเมืองไทยได้หลายปี แล้ว แต่ข้าพเจ้าก็ยังคงปฏิบัติธรรม อยู่ แต่ยังไม่มีโอกาสได้ฝึกหนักจริงๆ จัง ๆ เหมือนครั้งนั้นอีกเลย ในส่วน ลึกของหัวใจได้เฝ้าแต่รอคอยวันเวลา และคอยหาสถานที่ที่เหมาะสมอยู่ สัก วันหนึ่ง...สักวันหนึ่ง... เมื่อทุก อย่างพร้อม ข้าพเจ้าคงได้ทำตามใจ ที่ปรารถนาจะทำเช่นนั้นอีก Kalyanamitra.org ๔๗