วันบรรพชาและการสร้างบุญ : หน้า 73/116

๓ พฤษภาคม ๒๕๒๘ วันบรรพชา ในขณะที่ข้าพเจ้ากำลังรอเข้าพิธี บรรพชาอยู่นั้น ข้าพเจ้านึกถึงคำพูด ของหลวงพ่อที่ว่า “บุญกุศลจะได้มาก ก็อยู่ที่ใจสะอาดบริสุทธิ์เพียงใด ข้าพเจ้าจึงตั้งใจสงบสำรวม เพื่อให้ เกิดบุญกุศลทั้งแก่ตนเองและ พ่อแม่ญาติโยมพุทธศาสนิกชนที่ เป็นเจ้าภาพ พยายามตรึกนึกถึง ดวงแก้วในตัว สิ่งที่สะดุดใจของ ข้าพเจ้าคือ เมื่อบวชเณรแล้ว โยม แม่ยกมือไหว้ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า ฉุกคิดทันทีว่า ถ้าบวชแล้วไม่ทำ ตัวให้ดีก็จะตกนรกตรงนี้แหละ ทำให้ข้าพเจ้ามีสติสำรวมทั้งกิริยา คำพูด ระมัดระวังตัวมากขึ้น เมื่อ กลับมาวัดแล้วก็พยายามอ่านธรรมะ ที่หลวงพ่อสอนเรื่องกิจวัตร ๑๐ ข้อ เพื่อที่จะได้สร้างบุญสร้างคุณธรรม ให้เกิดขึ้นในตัว ให้สมกับที่คน ทั้งหลายเขากราบไหว้ เขาช่วยเหลือ เป็นเจ้าภาพให้ได้บวช เมื่อบวชแล้วมี เวลามาก มีโอกาสฝึกอบรมใจให้สงบ ได้มากขึ้น ไม่ต้องมีภาระหนักใจ เหมือนฆราวาส ข้าพเจ้ามีความหวังที่จะปฏิบัติ ธรรม คือ ฝึกสมาธิให้ดี แต่นิสัยนั่ง แล้วหลับยังแก้ไม่หาย ก็คงมีวิธีเดียว คือ สู้ต่อไปไม่หยุด ทำไปทุกวัน และหมั่นสังเกต คงจะพบจุดที่แก้ อาการนั่งแล้วเผลอสติหลับได้เป็นเน่ ๔ พฤษภาคม ๒๕๒๘ เดินเท้าเปล่าบิณฑบาต การเดินบิณฑบาตค่อนข้างยาก เพราะลูกรังที่ถนนทำให้เจ็บเท้า ขณะเดินบิณฑบาต มักฉุกคิดถึง | ทุกข์ ความลำบากรออยู่ข้างหน้า ธรรมะที่หลวงพ่อสอนเอาไว้ว่า “คนที่มีมโนธรรม หากได้รับ ความช่วยเหลือจากใครแล้ว ต้องคิดตอบแทน" เดินไปคิดไป อย่างนี้ คิดถึงตัวเองว่ามีชีวิตอยู่ได้ เพราะข้าวชาวบ้าน เมื่อสึกไปแล้วรู้ ธรรมะอันใด มีความรู้ความสามารถ ใด จะต้องช่วยพัฒนาสังคมให้มี ความเป็นอยู่อย่างสงบสุข แต่ความ คิดย้อนกลับมาว่า แล้วขณะที่บวช อยู่ เรายังไม่รู้จักเสียสละช่วยเหลือ ผู้อื่นเลย ความหวังอันยิ่งใหญ่ที่ จะไปพัฒนาสังคมจะเป็นไปได้ อย่างไร ฉะนั้น หากมีโอกาสช่วยเหลือ สิ่งใดก็จะเริ่มเสียสละตั้งแต่จุดเล็ก ๆ ไปเรื่อย ๆ สักวันหนึ่ง จุดหมายที่ ตั้งไว้ก็คงจะสำเร็จขึ้นได้ การไปบนพื้น ที่เต็มไปด้วย ลูกรังแหลมคมมันไม่สนุกเลย แต่ ละก้าวต้องหวาดระแวงเดินด้วยความ ระมัดระวัง ทำให้มีสติอยู่กับตัว ใจไม่ฟุ้งซ่านไปคิดเรื่องต่าง ๆ นอก จากความเจ็บเท้า และทำให้ได้คิดว่า เจ้าชายสิทธัตถะสมัยเมื่อทรงออก บวชใหม่ ๆ คงจะต้องผจญความ ลำบากเช่นนี้หรือมากกว่านี้มาแล้ว หรือพระธุดงค์ที่เคร่งครัดปฏิบัติ ธรรมอยู่ในป่า ท่านก็ต้องผจญ ความลำบากเช่นนี้เหมือนกัน ทำให้ ได้คิดว่า “คนเราเมื่อมีหน้าที่อะไร ก็ต้องสู้ ต้องอดทนทำไป ซึ่งจะ ยืนอยู่ได้ ใครละทิ้งหน้าที่ก็มี ทางไปแห่งเดียวคือ ความ ล้มเหลว ความทุกข์ยากลำบาก” เมื่อได้บิณฑบาตพบความลำบาก ก็ดี จะได้เข้าใจชีวิตว่าต้องมีความ อะไรดีก็ให้รีบปฏิบัติ รีบตักตวง ชวนขวายทำ ฝึกฝนเอาไว้สู้กับมัน ขณะที่ญาติโยมใส่บาตร ใจของ ญาติโยมจะเต็มเปี่ยมด้วยบุญ ข้าพเจ้าต้องรีบเอาใจจรดศูนย์กลาง กายนึกดวงแก้ว บุญจะได้เกิดขึ้น ถ้าบุญน้อยจะกลายเป็นญาติโยมมา โปรด ไม่ใช่ไปโปรดญาติโยม นอกจากนี้ทำให้ได้ฝึกฝนตนเองใน การท่าสมาธิในท่าเดินได้ดีเยี่ยม การ เดินในตอนเช้าได้สูดอากาศบริสุทธิ์ ชุ่มเย็น ทำให้เย็นกาย มีผลให้เย็นใจ ได้ ออกกำลัง ร่างกายกระปรี้กระเปร่า นับ ว่ามีประโยชน์อย่างยิ่ง ๖ พฤษภาคม ๒๕๒๘ ามาก-สบาย ขอบันทึกย้อนเหตุการณ์เมื่อ ครั้งยังไม่ได้บวช ข้าพเจ้าทำหน้าที่ เป็นพี่เลี้ยง มีวันหนึ่งฝนตกหนัก ลมแรงมาก ข้าวของและเต็นท์ เสียหาย เมื่อความลำบากมาถึงตัว จิตใจที่กล้าหาญเด็ดเดี่ยว พร้อมที่จะ แก้ไขสถานการณ์มันก็บังเกิดขึ้น วิ่งไปวิ่งมาดูแลข้าวของ ทั้งเปียก ทั้งเปื้อน ทั้งหนาว แต่ใจก็ สู้ สอนตัวเองว่าเราจะต้องไม่ยอม เป็นไข้ จะไม่อ่อนแอ ทั้งที่ขณะ ตากฝนจนตัวหนาวสั่น พอฝนหยุด ก็ไม่เป็นไร สบายดี ทันที อีกวันหนึ่งฝนตกลงมานิด หน่อย ข้าพเจ้าไม่อยากทำอะไรมาก เพราะกลัวเปียก กลัวเปื้อนโคลน นี่ความลำบากสอนคนให้สู้ ต่างจาก ความสบายอย่างเห็นได้ชัด Kalyanamitra.org ber