การเกิดใหม่และผลกรรม : หน้า 18/152

ที่ทำไปแล้วกัดกร่อนความรู้สึกของท่าน ท่านไม่สนใจแม้แต่ร่างกายเนื้อตัว ปล่อย ให้สกปรกหมักหมม ผมเผ้าเป็นกระเซิง ผ้านุ่งผ้าห่มไม่เรียบร้อย ดูแล้วเหมือน เปรตก็ไม่ปาน จากความทุกข์ที่ท่วมท้นใจ ของท่านนี้ ไม่นาน ท่านก็มรณภาพ ด้วยแรงบาปที่ท่านได้ทำลายลาภ ของพระอรหันต์ในครั้งนั้น ทำให้ท่าน ตกนรกหมกไหม้อยู่หลายแสนปี เมื่อ พ้นเวรจากนรกแล้วได้ไปเกิดเป็นยักษ์ อยู่ถึง ๕๐๐ ชาติ คนที่เกิดเป็นยักษ์มีเวร อยู่อย่างหนึ่งคือ เมื่อชาติที่เกิดเป็นมนุษย์ เป็นคนใจหยาบ มักโกรธ เจ้าอารมณ์ โมโหร้าย อย่างที่เรียกว่าคนใจยักษ์ นั่นแหละ ตลอดเวลาที่เป็นยักษ์นั้น ท่านได้กินอาหารอิ่มท้องอยู่วันเดียว เมื่อพ้นเวรจากยักษ์แล้วก็ไปเกิด เป็นหมาอีก ๕๐๐ ชาติ เกิดเป็น หมาข้างถนน หิวโซ มีแต่หนังหุ้ม กระดูก ไม่เคยได้กินอิ่มเลย ยกเว้น วันที่จะตายนั่นแหละได้กินอิ่ม หน่อย ของที่กินนั้นก็คือ อาเจียน เมื่อพ้นเวรจากหมา ก็มาเกิดเป็น คน ได้เกิดในครอบครัวของคนยากจน ครอบครัวหนึ่งในแคว้นกาสี มีชื่อว่า “มิตตะ นพุท” ตั้งแต่วันที่ มิตตะหินทุกะเกิด พ่อแม่ซึ่งยากจนอยู่แล้วกลับยากจน ลงไปอีก จนถึงขนาดไม่มีจะกินเลย ทีเดียว เมื่อเห็นว่าหมดปัญญาจะเลี้ยงดู กันต่อไปได้แล้วจึงจำใจขับไล่ไสส่งลูก ให้ออกไปเผชิญชีวิตตามลำพัง มิตตะพื้นทุกะจึงระเหเร่ร่อนไป จนกระทั่งไปถึงเมืองพาราณสี พอดีเวลา นั้นเขามีการมอบทุนการศึกษาแก่เด็ก เวมานิกเปรต คือเปรตผู้มีวิมาน เปรตพวกนี้ เมื่อครั้งเป็น มนุษย์ ได้ทำ ทั้งกรรมดี และกรรมชั่ว เลยต้องมาเป็น ทั้งเทพธิดา และเป็นเปรต สลับกันไป ยากจน มิตตะพินทุกะก็ได้รับทุนกับเขา ด้วย แต่เมื่อรับทุนแล้วกลับไม่ตั้งใจ เรียน เที่ยวหาเรื่องชกต่อยกับเด็กอื่น ๆ อยู่ไม่เว้นแต่ละวัน วันหนึ่ง มิตตะพินทุกะหนีไปเที่ยว ไกลถึงหมู่บ้านชายแดน แล้วไม่ยอม กลับมาเรียนอีก แต่ไปรับจ้างทำงาน แลกข้าวกินไปวันหนึ่งๆ จากนั้นก็ไปได้ หญิงยากจนในหมู่บ้านนั้นเป็นภรรยา จนมีบุตรด้วยกัน 5 คน ก็อด ๆ อยาก ๆ ไม่ค่อยจะมีกิน ชาวบ้านสงสารกลัวว่า จะอดตายกันทั้งครอบครัว จึงได้มอบงาน อย่างหนึ่งให้เขาทำ ด้วยการให้เป็นคน ส่งข่าวในหมู่บ้าน สมัยนั้นเขาจะส่งข่าว กันด้วยการรับฟังเรื่องราวจากพ่อค้า หรือคนเดินทาง เมื่อรู้เรื่องอะไรก็ไป รายงานให้ที่ประชุมในหมู่บ้านทราบ แต่ไม่รู้ว่านายมิตตะพื้นทุกะนี้ส่งข่าว อย่างไร ทำเอาชาวบ้านถูกทางราชการ ลงโทษถึง 4 ครั้ง เกิดไฟไหม้บ้าน 4 ครั้ง บ่อน้ำพัง 4 ครั้ง ทำเอาชาวบ้าน ขวัญเสียไปหมด ซึ่งเรื่องทำนองนี้ไม่ เคยเกิดขึ้นในหมู่บ้านมาก่อนเลย ชาว บ้านทั้งหลายสุดที่จะทนต่อไปได้ จึง ได้ลงมติขับไล่เขาออกไป ระหว่างที่ เดินทางรอนแรมจากหมู่บ้านมานั้น ภรรยาและลูกของเขาได้เสียชีวิตลง มิตตะพินทุกะร่อนเร่ไปจนถึง ท่าเรือแห่งหนึ่งชื่อ คัมภีระ บังเอิญวันนั้น จะมีการออกเรือเดินทะเลพอดี เขาจึง ไปสมัครทำงานในเรือด้วย เมื่อเรือนั้น ออกทะเลไปได้ ๗ วันก็หยุดขึ้นมาเสีย Kalyanamitra.org