การลักพาตัวบุตรและการสืบสวน : หน้า 113/152

อย่างไร ก็ร้อนใจยิ่งนัก ชวนหญิงรับใช้ ได้คนหนึ่งก็รีบไปหาสีหเสนาบดี ร้องไห้ เล่าความทั้งปวงให้ฟัง พลางขอให้ช่วย สืบหาบุตรให้ตนด้วย สีหเสนาบดีได้ฟังคำบอกเล่าดังนั้น ก็นิ่งอึ้งไปเป็นครู เมื่อสอบถามได้ความ ว่าภีมเสนะใช้ทหารไปพาตัวบุตรชาย ของธนิยะนายกองเกวียนมาในวันวาน ด้วย จึงพิจารณาเหตุการณ์ต่าง ๆ อย่าง ถี่ถ้วนตามวิสัยของขุนพลผู้เคยผ่าน กกสิลา มาแล้ว อันธนิยะนายกองเกวียนนั้น แม้ จะไม่ใช่ทหารแต่ก็มีชื่อเลื่องลือเป็นพิเศษ ในการคุ้มครองขบวนเกวียนของตน ไม่ เคยเสียทีแก่พวกโจรผู้แม้มีจำนวน มากกว่า อนึ่ง ตามที่สืบทราบก็ปรากฏ ว่าเคยผ่านการศึกษาจากสำนักตักกสิลา มา จึงเป็นสหายสนิทกับจันทรายณะ มหาอำมาตย์แห่งแคว้นมคธ แต่ก็น่าจะ เรียนวิชารบมาด้วยเป็นพิเศษ จึงมีความ สามารถรักษาตัว และขบวนเกวียนด้วย ดีตลอดมา ถ้าธนิยะเป็นผู้พาตัวบุตรของ ภีมเสนะไปจริง ก็หมายความว่าบุคคลผู้ นี้มิได้เรียนมาในขนาดธรรมดา หากได้ ฝึกฝนอบรมเป็นพิเศษในกลยุทธแผกกว่า ผู้เล่าเรียนอื่น ๆ เพราะจะต้องรู้วิธีข้าม กำแพงเมืองและเข้าไปในเคหสถาน ยังกิจ ที่ต้องการให้สำเร็จ นอกจากนั้นจะต้อง รอบรู้ความเป็นไปและตัวบุคคลผู้มีหน้าที่ ในราชกิจ จนถึงกำหนดหมายได้ว่าใคร เป็นคนลักแย่งบุตรของตนมา ตามวิสัย ของนักรบผู้ศึกษามาดีแล้ว จะต้องเป็น คนช่างสังเกตและรู้จักบุคคลสำคัญและ - ตักกสิลา เป็นเมืองที่รวมสำนักอาจารย์ทิศา ปาโมกข์มากมายหลายแขนง เหตุการณ์บ้านเมืองทั่วไป ถ้าเรื่องนี้อื้อฉาวปรากฏแก่คนทั้ง หลาย มิใช่แต่ทีมเสนะเท่านั้นที่ได้อัปยศ แม้ตัวสีหเสนาบดีเอง ก็พลอยเสื่อมเสีย ไปด้วย ยิ่งถ้าข่าวแผ่กระจายไปในหมู่ พ่อค้าต่างเมืองว่า ทหารแห่งไพศาลีนคร รังแกคนค้า ต่างก็จะเกรงกลัวหลบเลี่ยง ไม่มาค้าขาย ไพศาลีก็จะถูกกีดกันให้อยู่ โดดเดี่ยวขาดการติดต่อทางการค้ากับ เมืองอื่น เพราะเหตุแห่งการกระทำอัน ขลาดเขลาของบุคคลเพียงคนเดียว คิด แล้วสีหเสนาบดีก็กล่าวปลอบใจกริยาของ ภีมเสนะและส่งนางกลับไป พร้อม กับรับรองที่จะจัดการให้ได้บุตรของนาง คืนมา แต่มิได้บอกว่าตนสงสัยว่าใคร เป็นผู้พาไป เมื่อได้สั่งให้นายทหารเร่งควบ ม้าไปตามตัวทีมเสนะมาโดยด่วนแล้ว สีหเสนาบดีก็คิดทบทวนต่อไป การที่นายกองเกวียนสามารถข้าม กำแพงเมืองมาพาบุตรของภีมเสนะไป เป็นประกันนี้ จะนับว่าเป็นเรื่องธรรมดา สามัญหาได้ไม่ ตัวนายกองเกวียนนั้น จะต้องเป็นบุคคลพิเศษ ซึ่งประกอบด้วย ความรู้ความสามารถที่ควรแก่การยกย่อง นับถือทีเดียว เมื่อภีมเสนะเข้ามาทำความ เคารพ สีหเสนาบดีก็ตั้งคำถามเป็นอัน มากเกี่ยวกับเรื่องสุรเสนะบุตรของธนิยะ ที่ทีมเสนะให้คนไปแย่งตัวมา กับเหตุ การณ์ในราตรีที่บุตรของภีมเสนะหายไป แม้ทีมเสนะจะยืนยันความคิดของตนว่า ธนิยะไม่สามารถจะปีนกำแพงเมืองเข้า มาลักบุตรของตนได้ก็ตาม สีหเสนาบดี ฟังคำตอบต่าง ๆ แล้วก็แน่ใจยิ่งขึ้นว่า ธนิยะได้นำตัวบุตรของภีมเสนะไปเป็น ประกันแน่นอน แม้นางอัมพปาลี หญิงนครโสเภณี ก็ยังมีศรัทธา ในศาสนา ถวาย ป่ามะม่วงของตน ให้เป็นสังฆาราม นามว่า อัมพปาลิวัน สีหเสนาบดีจึงกล่าวว่า “ข้าพเจ้า เชื่อว่าไม่แต่ธนิยะจะนำบุตรของท่านไป เป็นประกันเท่านั้น ยังคงมีอย่างอื่นอีกที เขาละทิ้งไว้ที่ตัวท่าน เพื่อให้ท่านต้อง ยอมส่งตัวบุตรชายของเขาคืนแต่โดยดี กลวิธีอันนี้ปกปิดกันนักในหมู่ผู้เรียนวิชา รบ อาจารย์จะประสิทธิ์ประสาทความรู้ ให้ ก็เฉพาะแก่ศิษย์ผู้ที่ตนแน่ในใจว่าจะ ไม่เที่ยวไปทำร้ายใครง่าย ๆ เพราะความ คะนองของตนเท่านั้น” “ท่านสีหเสนาบดี เป็นประเภท ยาพิษใช่หรือไม่?" ทีมเสนะถามขึ้นด้วย ท่าทางมีความกังวลใจ “ถูกแล้ว” สีหเสนาบดีตอบ “มี หลายชนิดหลายประเภท และผู้ที่ทำเท่า นั้นจะรู้ยาแก้เฉพาะอย่าง เพราะอาจทำ ให้เกิดมีอาการต่าง ๆ ตามประเภทของ ยานั้น เช่นให้ไอจามในวันต่อไปจนขาด ใจตาย ให้ปวดข้อยกมือไม่ขึ้นหรือก้าว เท้าไม่ได้ ถ้ายอมจำนนเขาก็แก้ให้ ถ้า ไม่ยอมเขาก็ปล่อยให้ตาย ข้าพเจ้านั้นรู้ Kalyanamitra.org On