การเปลี่ยนแปลงในชีวิตของคุณประมวล : หน้า 138/152

ที่ศาลาดุสิต ถามท่านว่า ทำอย่างไรถึง จะมาวัดได้ทุกวันอาทิตย์ ท่านถามกลับ ว่า มันติดอะไรล่ะ ผมบอกว่า “ติดค้าขาย วันอาทิตย์ขายดี “ก็เลิกซะ” ท่านตอบ “ผมกลับไปนั่งปรึกษากับภรรยา เลิกไหม” เรื่องนี้ คุณปราณีได้เล่าเสริมให้ว่า “จะปิดร้านก็กลัวลูกค้าจะหนีไป ชื่อที่อื่นหมด เลยตกลงกันว่าไปจะไปวัด เดือนละครั้ง โดยขอร้องให้น้องสาวช่วย ดูแลร้านให้ จะวานเขาทุกอาทิตย์ก็เกรง ใจ เริ่มแรกก็ไปวัดปลายเดือนของทุก เดือน ต่อมาทราบจากน้องอุบาสิกาคน หนึ่งว่า ต้นเดือนเป็นวันบุญใหญ่ ตอน เช้ามีการถวายข้าวพระ ตอนบ่ายก็มีการ ปล่อยสัตว์ปล่อยปลา ให้ชีวิตเป็นทาน เราจึงเปลี่ยนมาวัดกันทุกวันอาทิตย์ต้น เดือน คุณประมวลก็บ่นอยากมาทุกวัน อาทิตย์ เพราะต้นเดือนก็บุญใหญ่ อา ทิตย์ธรรมดาก็ได้ฟังเทศน์ของหลวงพ่อ ทัตตะ ได้ความรู้มาก เลยนั่งปรึกษากัน อีก คุณประมวลบอกว่า เอายังงี้ก็แล้ว กัน เราปิดร้านทุกวันอาทิตย์ ถือว่าเป็น วันพักผ่อน หนึ่งสัปดาห์เรามาพักผ่อน ทั้งกายใจกันสักหนึ่งวัน ให้พี่ตัดใจอย่า ไปเสียดายรายได้ พี่ก็ตกลง ว่าไงว่าตาม กัน พี่จึงบอกลูกค้าไว้ก่อนว่า วัน อาทิตย์จะปิดร้าน ลูกค้าก็ไม่หนีไป ไหน วันเสาร์เขาจะเตรียมดูข้าวของจ่า เป็นที่ต้องใช้ ขาดอะไรก็มาซื้อไว้ ยอด ชายก็ไม่ตก ปกติร้านขายของทั่ว ๆ ไป มักจะ ขายเหล้าควบคู่ไปด้วย แต่ที่ร้าน คุณ ปราณีบอกเราว่า “มีคนถามปัญหากับหลวงพ่อทัต ตะ ซึ่งตรงกับปัญหาของพี่ถึงสองครั้ง ถึงเรื่องการขายเหล้าว่า บาปไหม หลวง พ่อท่านก็ตอบว่า ถึงเราจะไม่ได้ดื่ม เอง แต่เราก็ยื่นน้ำนรกให้เขาดื่ม มันก็ เป็นบาปเหมือนกัน หลวงพ่อบอกว่า ของอื่นยังมีให้เลือกขายอีกเยอะแยะ อย่าไปขายมันเลย เหล้าน่ะ พี่กับคุณ ประมวลก็ใช้เวลาตัดสินใจอยู่หลายเดือน เหมือนกัน ใจอยากจะเลิก แต่กลัวคน เขาหาว่าผิดปกติ จนถึงวันอาทิตย์ที่ ๓ มกราคม ๒๔ ซึ่งเป็นวันอาทิตย์ต้น เดือน หลวงพ่อธัมมชโยได้ลงมาจาก คอย พร้อมด้วยอุบาสกอุบาสิกาที่ติด ตามขึ้นไปปฏิบัติธรรม หลวงพ่อบอกว่า ปีนี้ เป็นปีแห่งการตรัสรู้ธรรม และ รุ่นนี้ ได้ข่าวว่าได้ธรรมะหลายคน คุณ ประมวลเลยบอกกับพี่ว่า งั้นปีนี้เราเลิก ขายเหล้ากันดีกว่านะ กลับไปบ้านขาย เหล้าที่มีอยู่หมดแล้วเลิกสั่งเข้ามาอีก เขาบอกพี่ว่า พระท่านบอกว่า ถ้าศีลบริ สุทธิ์ไม่ต้องกลัวเรื่องโภคทรัพย์ ถึงเรา จะขาดรายได้จากการขายเหล้า เราก็คง จะไม่เดือดร้อน เมื่อกลับไปเปิดร้านวัน จันทร์ แทนที่จะคอยขายให้หมดเหมือน ที่ตกลงกัน เขากลับไม่อยากมองขวด เหล้าอีกแล้ว รีบยกไปให้ร้านอื่นเลย” “แต่ยอดขายก็ไม่ตกอีกแหละ” คุณประมวลว่า “ก็เปลี่ยนเอาขนมเด็ก มาขายแทน ภรรยาผมเขาเป็นคน อัธยาศัยดี รู้จักชื่อลูก ๆ ของลูกค้าหมด ทุกคน พอแม่จูงเด็กเข้ามา รู้จักชื่อลูก เขา เขาก็ภูมิใจ” คุณประมวลและคุณปราณี นอก จากจะเป็นกำลังใจซึ่งกันและกันแล้ว ยังมี ด.ญ.จิตตินันท์ หรือ ก้อย อายุ งด ปี กำลังเรียนอยู่ชั้น ม.6 โรงเรียน สตรีวิทยา ๒ และ ด.ช. อิทธิชน หรือ กอล์ฟ อายุ ๙ ปี อยู่ชั้น ป.๔ โรงเรียน ตั้งแต่เกิดมาไม่เคย มีความสุขขนาดนี้เลย อยากทําความดี ให้มาก ๆ รู้สึก อิ่มใจไปหมด ๑๒๘ Kalyanamitra.org