การบริหารคนและองค์กร : หน้า 123/152

ถ้าได้มีการทำความเข้าใจที่ดีต่อ กัน ระหว่างเรากับลูกน้อง และสร้าง ศรัทธาให้เกิดขึ้นแก่เขาแล้ว ผมเชื่อว่า องค์กรไหน ๆ ก็อยู่ได้ ก่อนจะว่าลูก น้องเรา ต้องดูว่าตัวเราดีแล้วหรือยัง คนเรามักจะชี้นิ้วไปที่คนอื่น แต่ลืมไปว่า อีก ๔ นิ้ว ชี้กลับมาที่ตัวเอง ซึ่งจริง ๆ แล้วเรื่องของเราจะมีมากและจะผิดซะ เองมากกว่า ฉะนั้น ผมถึงบอกว่า ก่อน จะเป็นหัวหน้าได้ ยากมากเลย ใครจะขึ้น มาต้องฝึกตัวเองให้ดีซะก่อน มันไม่ใช่มี เพียงความรู้เรื่องงานเท่านั้น ในการ เป็นหัวหน้าต้องมีความรู้ ๒ ประการ คือ ความรู้ในเรื่องงานกับความรู้ในเรื่อง คน ถ้าบริหารคนได้ ก็สามารถบริหาร อย่างอื่นได้ ความรู้สึกของผมที่มองคน สิ่งแรกผมจะมองในทางบวกไว้ก่อน ใน เมื่อเรายังไม่รู้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า เราจะขาดการระวังตัว เรามองเขาไม่น่า จะมีปัญหาอะไรแต่ก็ต้องระวังตัว การ ทำงานธุรกิจจะพลาดไม่ได้ ในการ ให้ความไว้วางใจ เราต้องเริ่มจาก การทดสอบก่อน การทำงานธุรกิจจะ พลาดไม่ได้ ในการให้ความไว้วางใจ เราต้องเริ่มจากการทดสอบก่อน ถ้าเรามี ข้อมูลเกี่ยวกับตัวเขามาก่อนก็ง่าย คน ไหนเก่งเรื่องไหนอ่อนเรื่องไหน จะได้สั่ง งานได้ถูกคน การเป็นหัวหน้าต้องไม่หู เบา ไม่ลำเอียง คนไหนอ่อนมาก ๆ แล้ว เราต้องดูแลใกล้ชิด การที่เราบอกให้ลูก น้องคนอื่น ๆ เข้าใจว่า เราให้เขาทำ อย่างนี้เพราะอะไร ให้เขารู้ความคิดและ มองเราอย่างถูกต้อง ตรงกับความเป็น จริง เรานี่แหละที่จะเป็นผู้สร้างค่านิยม ในสังคมน้อย ๆ ให้กับลูกน้อง ลูกน้อง จะมีสไตล์เหมือนหัวหน้าไปโดยไม่รู้ตัว องค์กรไหนหัวหน้าดุเฉียบขาดเกินไป ลูกน้องจะกลัวลนลาน แต่ถ้าผู้นำคน ไหนใจดี เฉื่อยแฉะ ลูกน้องก็จะทำงาน ไม่ได้เรื่องได้ราว สไตล์ของหัวหน้าเป็น อย่างไร มันจะสะท้อนออกมาหมด องค์กร จะเจริญหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับตัวผู้นำ ตัวผู้ นำเป็นส่วนสำคัญในการสร้างค่านิยมให้ กับองค์กร ถ้าข้างบนดีแล้ว ข้างล่างก็จะ ดีด้วย" เราเป็นศูนย์กลางของทุก สิ่ง Friendship “สมัยที่ผมเรียนอยู่อาชีวะ ก่อนที่ จะจบนั้น ก็มีการเซ็น กัน มีอาจารย์ประจำชั้น ซึ่งผมประทับ ใจมากชื่อ อาจารย์เรืองอุไร กุศลาสัย ได้เห็นข้อความลงในสมุดของผมว่า มานิตที่รัก " I "I if the center of thing." ขณะนั้น ผมไม่เข้าใจความ เร็ว และการโทษตัวเอง ไม่ใช่การนั่ง เสียใจ จมปลักอยู่อย่างนั้น โทษแล้ว ต้องปรับปรุงแก้ไข เรารู้ว่า เราผิดตรง ไหนแล้วก็แก้ไขตรงนั้น ซึ่งอันนี้ก็แล้วแต่ ตัวบุคคลว่า มีวิญญาณนักสู้แค่ไหน ใจคนเราให้มาไม่เท่ากัน บางคนต้อง อาศัยคนอื่นหรือกัลยาณมิตรชี้ทางให้ บางคนเก่ง สามารถเตือนตัวเองได้ ผมอาจจะโชคดีที่ฝึกพึ่งตัวเองมา ตลอดตั้งแต่เด็ก และแก้ปัญหาเองมา ตลอด โดยไม่มีคนอื่นช่วย การพึ่งตัวเอง ถ้าพึ่งได้บ่อย ๆ จะเกิดเป็นธรรมชาติ ยิ่งผมเป็นนักการตลาด นักโฆษณา ผมจะมองอุปสรรคเป็นการท้าทาย ยิ่งมี อุปสรรคก็ยิ่งทำให้ผมเก่งขึ้น เหมือน กับการตีเทนนิส ถ้าผมตีกับคนธรรมดา ผมคงไม่เก่ง แต่หากผมฝึกซ้อมกับ จอห์น แมคแอนโร บ่อย ๆ ผมจะต้อง เก่งขึ้นทุกวัน ๆ อย่างแน่นอน” หมาย อาจารย์บอกกับผมว่า ให้จำไว้แล้ว สู้เส้นทางบุญ วันหนึ่งจะเข้าใจ แล้วต่อมาผมก็เข้าใจ มันหมายความว่า ตัวเราเป็นศูนย์กลาง ของทุกสิ่ง ทั้งของความดีและความเลว คนเราจะดีหรือจะเลวก็อยู่ที่ตัวเราเองนี่ แหละ ถ้าเราเลือกทางดีมาโดยตลอด ถึงแม้บางครั้งเราจะแพ้ เจ็บปวดหรือเสีย หน้าเราก็จะต้องก้าวไปในทางที่ถูก ถ้า เราแพ้แล้วไปแกล้งเขา ทำร้ายเขา กฎแห่ง กรรมเท่านั้นที่จะเป็นตัวตัดสิน ถ้าเรามี ธรรมะหรือมีพระอยู่ในใจอย่างนี้ เราไม่ ต้องกลัวผิด คนเราจะดีหรือเลวก็อยู่ที่ตัว เราเอง แต่คนเรามักชอบโทษคนอื่น ซึ่งถ้ามีการโทษตัวเองและพิจารณา อย่างถ่องแท้ เราก็จะปรับปรุงตัวเองได้ “บุญ...สามารถนำความสำ เร็จให้เกิดขึ้นในชีวิตได้เสมอ แม้ผู้ตั้งใจสั่งสมบุญจะพบกับ อุปสรรคนนัปการ ก็หาขัด ขวาง “เส้นทางบุญ” นี้ได้ไม่ Kalyanamitra.org ๑๑๓