วันบรรพชา : หน้า 105/152

5 โมงเช้า ญาติโยมบางคนก็มาแล้ว ตอน ๗.๐๐ น. เริ่มเคลื่อนขบวน เสียง เทปสวดบท “อิติปิโสภะคะวา...” เริ่มดัง ขึ้น เมื่อขบวนเดินมาถึงประตูโบสถ์ทาง ทิศใต้ รู้สึกผิดสังเกตแต่ไม่ได้ชำเลืองดู รู้สึกว่ามีคนยืนมุงดูอยู่ คงเป็นญาติ ความปลื้มปีติยินดีเกิดขึ้นจนกลั้นน้ำตา แทบไม่อยู่ตั้งแต่เดินรอบแรกแล้ว เวลา ผ่านจุดนั้นมีเสียงที่เราเคยชินลอยมาเข้า หูทุกที จนเดินรอบสุดท้ายเหลือบตามอง ดูหน้าโบสถ์ที่นาคชุดแรกกำลังแปรแถว เข้าโบสถ์ พยายามไม่นึกอะไรเลยจริง ๆ เหงื่อท่วมตัวเสื้อเชิ้ตเปียกชุ่มเลย เห็นรถ เก๋งของที่บ้านจอดอยู่ก็จำได้ กำลังนึก ก็มีเสียงเรียกชื่อเราดังออกมา เผลอหัน หน้ากลับไปดู ก็เห็นน้องสาวและพนัก งานที่ทำงานด้วยกันมา คิดดูแล้วเรา ไม่ควรหันหน้าไปตามเสียงเรียกนั้นเลย ทำให้ไม่สำรวม พอลงมาเข้าแถวก็มี ญาติหลายคนมายืนดูอยู่ เราก็เลยไม่มอง สายตาลดต่ำลูกเดียว ถึงเวลาที่เราจะเข้าโบสถ์เพื่อถวาย ดอกไม้แล้วออกมารับผ้าไตรในวิหารคด ตอนเดินเข้ามาสายตาเหลือบไปเห็นโยม แม่ แต่พยายามสำรวมใจไม่มองเด็ดขาด ถึงตอนนี้ น้ำตาเริ่มคลอเบ้าจะไหลเสีย ให้ได้ พยายามท่องสัมมาอะระหังใน ใจและนึกถึงดวงแก้วตลอดเวลา ก็ ยังอดไม่ได้ เสียงฆ้องรับผ้าไตรดังขึ้น สายตามองต่ำ ก็มองเห็นโยมพ่อมาด้วย ความปีติยิ่งทวีมากขึ้น พอลุกขึ้น น้ำ มูกไม่รู้มาจากไหนจะไหลอยู่เรื่อย ๆ ต้องพยายามสะกดกลั้นไว้ ตอนเดิน กลับเห็นโยมพี่นั่งอยู่หลายคน น้ำตาจะ ออกมาอีก นาคคนที่นั่งข้าง ๆ รู้สึกว่า จะอาการหนัก สูดหายใจเสียงดัง คง ร้องไห้แน่ ๆ ผู้คนก็มากมาย ไม่อายกัน แล้วแหละ ขึ้นพักผ่อนบนศาลาธรรมแล้ว ก็ไปกินอาหารกลางวัน พยายามมองต่ำ ไม่มองใครเลย สำรวมที่สุด จนถึงเวลา บรรพชา ก็เตรียมมาดีไม่มีปัญหาอะไร รับศีลเสร็จแล้ว ตอนนี้เราก็ครองผ้า กาสาวพัสตร์แล้ว ภูมิใจมาก รู้สึกวิธี ห่มจะยุ่งยากสักหน่อย เจ้าหน้าที่คอย ช่วยกันอย่างขันแข็ง แล้วก็มารับบาตรที่ ศาลาร้อยปี รับบาตรเสร็จก็ได้พบโยมที่ มาทุกคน ๔ พฤษภาคม ๒๕๒๘ “ผู้สมควรได้รับการกราบไหว้ วันนี้ต้องตื่นตี 5 กว่าอีกแล้ว ถึงวัดเบญจมบพิตรฯยังไม่ 5 โมงเช้าเลย ฉันแลคตาซอยกับขนมปังเหมือนเดิม พอประมาณ ๗ โมงกว่าก็เดินแถวไปที่ วิหารคด สามเณรทั้ง ๖๐๐ รูปนั่งเป็น แถว ๆ ละ ๖๐ รูป รับผ้าไตรอาศัยจาก เจ้าภาพรูปละ ๕-๖ คน เจ้าหน้าที่ได้ จัดกลุ่มเจ้าภาพเข้ามาถวายกลุ่มละ Kalyanamitra.org ประมาณเกือบ ๓๐๐ คน ก่อนรับให้ เจ้าภาพนั่งสมาธิ ประธานชมรมพุทธ ศาสตร์ฯจุฬาฯ เป็นผู้กล่าวถึงอานิสงส์ ว่า การทำทานให้ได้บุญมากคือ ๑. วัตถุ บริสุทธิ์ ๒. เจตนาบริสุทธิ์ ๓. ผู้ให้และ ผู้รับบริสุทธิ์ เขาอธิบายถึงผู้รับคือเหล่า ธรรมทายาทจะได้บวชแล้ว ทำให้เรา รู้สึกว่าสายตาของบุคคลภายนอก เขามองตัวเราในแง่ไหน จึงทำให้เขา ศรัทธา มาร่วมทำบุญให้กับเรา อธิษฐาน เสร็จก็ถวายผ้าไตร เราก็ได้รับด้วยโดย ทยอยกันมารับทีละแถว เราเป็นแถวสุด ท้ายพอดี วันนี้มีคนแปลกหน้ามากราบเรา เป็นครั้งแรกในชีวิต คงเป็นภาพที่เราจะ ต้องจดจำไปตลอดชีวิต ทำให้เรารู้สึกว่า เราจะต้องสำรวมนั่งสมาธิให้มาก ประ พฤติปฏิบัติตัวเองให้สมกับที่เขากราบ ไหว้ ยกย่องเรา ในที่สุดของพิธี สาม เณรธรรมทายาท ได้สวดยถาฯ สัพพี ต่อหน้าสาธารณชนเป็นครั้งแรกด้วย การมาบวชครั้งนี้ คิดว่าคง จะหาทางตอบแทนพระคุณวัดพระ ธรรมกายไม่หมด อยากจะให้ทุก ๆ คนเข้ามารู้จักวัดนี้ จะได้เข้าใจได้ดี ขึ้น โดยเฉพาะเมื่อได้มาเห็นการ ทำงานด้วยความตั้งใจจริง เพื่อเผย แพร่พระพุทธศาสนาของหลวงพ่อ หลวงพี่ และอุบาสกอุบาสิกาทั้ง หลาย จะเห็นได้ว่า ท่านมีศรัทธา อุทิศชีวิตให้แก่พระพุทธศาสนา อย่างแท้จริง ๕๕