ประสบการณ์การเรียนในต่างประเทศ : หน้า 61/152

ยังจำได้ว่า สมัยที่อาตมาเป็นนิสิต แพทย์อยู่ที่คณะแพทยศาสตร์ จุฬาฯ อาตมาสาละวนอยู่กับกิจกรรมของชมรม พุทธศาสตร์ฯ จุฬาฯ ตั้งแต่ย่างเข้ามา เป็นน้องใหม่จนจบการศึกษา แม้แต่ เป็นแพทย์ฝึกหัดแล้วก็ยังไม่ทิ้งงานนี้ สมัยนั้นเป็นยุคที่การเมืองกำลังเป็นที่ ตื่นตัวในกลุ่มนักศึกษา และเป็นยุคที่ นักจัดทำกิจกรรมทั้งหลายต่างต้องเสีย สละ ระดมแรงกาย แรงใจ ขับเคี่ยวกัน สร้างกิจกรรมต่าง ๆ ขึ้นมา เพราะในสมัย นั้นมีการแตกแยกทางความคิดเห็น ระหว่างนักศึกษาสถาบันต่าง ๆ เกิดขึ้น มาก สำหรับอาตมา ซึ่งโดยอัธยาศัย แท้จริงก็เป็นผู้สนใจในงานของส่วนรวม อยู่แล้ว เมื่อมาประสบภาวะท้าทาย เจตนาเช่นนี้ ก็อดมิได้ที่จะหมกมุ่นอยู่กับ กิจกรรมต่าง ๆ จนแทบหาเวลาเข้าฟัง การบรรยายในชั้นเรียนไม่ค่อยได้ ใน ตอนนั้นดูเหมือนว่าการเรียนวิชาแพทย์ จะกลายเป็นงานอดิเรกไปเสียด้วยซ้ำ พอจวนใกล้เวลาสอบแต่ละครั้ง จึงได้ ตระหนักถึงความชะล่าใจของตัวเอง และก็มานึกเสียดายว่า ถ้าได้มีโอกาส เรียนอย่างเต็มที่เหมือนเพื่อน ๆ ละก้อ จะไม่ให้น้อยหน้าใครทีเดียว อย่างไร ก็ดี การสอบก็ผ่านไปโดยราบรื่นทุกปี แม้จะไม่ค่อยน่าภูมิใจนัก 1. ผู้เขียนกำลังเดินไปเรียนที่ภาควิชา ภาษาตะวันออก (Oriental Institute) 2. หอสูงที่มองเห็นตัดกับท้องฟ้าเป็น ส่วนหนึ่งของวิทยาลัย Christ Church มองจาก Memorial Gardens 3. ห้องโถงของวิทยาลัย Magdalen ครั้นต่อมา เมื่อได้สละชีวิตฆราวาส มาอุทิศถวายแด่พระพุทธศาสนา อาต มาก็ไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าจะต้อง กลับมาใช้ชีวิตเป็นนักศึกษาอีกวาระ หนึ่ง การเริ่มต้นเรียนครั้งใหม่นี้ จึง น่าหนักใจกว่าเมื่อเป็นนักศึกษาแพทย์ มากมาย ประการแรก ต้องจากบ้าน เมืองมาดำรงชีวิตโดดเดี่ยวในฐานะ พระภิกษุไทยองค์เดียวในกลุ่มนักศึกษา ชาวตะวันตก ซึ่งมีขนบธรรมเนียม ประเพณีและวัฒนธรรมแตกต่างจาก บ้านเมืองเราอย่างมาก และยังต้อง พยายามฟื้นฟูความรู้ภาษาอังกฤษ ซึ่งก็ยังเป็นรองนักศึกษาชาวอังกฤษ อย่างมากมาย แต่จะต้องรักษาระดับ การเรียนไม่ให้ด้อยกว่าเขาอีกด้วย ประการที่สอง พื้นความรู้ดั้งเดิมของ อาตมาคือทางแขนงวิทยาศาสตร์ แต่ ต้องมาเริ่มปรับปรุงความรู้ทางด้าน ภาษาศาสตร์ โดยเฉพาะทางภาษาบาลี และสันสกฤต ซึ่งมิใช่สิ่งที่ง่ายเลย สำหรับอาตมา และแม้แต่ผู้เชี่ยวชาญ ในวิชาแขนงนี้มาโดยเฉพาะก็ยังยอมรับ เป็นประโยชน์แก่งานค้นคว้าเผยแผ่ พุทธศาสนาในอนาคต การเดินทางจากที่พักมาตึกเรียน แต่ละวัน ต้องใช้เวลาไม่ต่ำกว่า ๑๕ นาที โดยเฉพาะในฤดูที่อากาศหนาวจัด ก็ เป็นภาวะที่ต้องอดทนมาก เพราะเครื่อง แต่งกายของสงฆ์ไม่ช่วยอำนวยความ อบอุ่นให้เลยในท่ามกลางอากาศหนาว เย็นเช่นนั้น แต่ไม่ว่าจะเป็นฤดูร้อน ฤดูหนาว หรือฤดูฝน สิ่งที่อาตมาต้อง ปฏิบัติโดยสม่ำเสมอก็คือ ต้องพยายาม เดินอย่างรีบเร่ง เพื่อให้ทันเข้าชั้นเรียน ตามเวลา และเพื่อไม่ต้องตกเป็นเป้า สายตาของพวกฝรั่งที่ไม่รู้จักพระภิกษุ และการครองจีวรแบบพระภิกษุ พร้อม กับหิ้วกระเป๋าหนังสือบรรจุตำราเรียน เต็มที่นั้น ดูออกจะขัด ๆ กันอย่างไรพิกล แต่อาตมาก็ไม่มีเวลาจะมาคิดถึงสิ่ง เหล่านี้ เพราะในใจมุ่งแต่จะไปให้ทัน เวลาเรียนอย่างเดียว การกะประมาณ เวลามาถึงห้องเรียนให้ถูกต้องนั้นนับว่า เป็นสิ่งสำคัญมากของสังคมเมืองนี้ ว่า การศึกษา ภาษาสันสกฤตให้ได้ เพราะทุกสิ่งทุกอย่างต้องตรงต่อเวลา ความรู้ลึกซึ้งนั้น จะต้องใช้ความอดทน ขยันหมั่นเพียร และมีแรงบันดาลใจ อย่างมากทีเดียว จึงจะผ่านพ้นอุปสรรค ต่าง ๆ ไปได้ อย่างไรก็ดี แม้จะมองเห็น ปัญหาที่จะต้องพยายามปัดเป่าไป แต่ละขั้นตอน แต่อาตมาก็ไม่นึก ย่อท้อ คิดเสียว่า การเผชิญกับความ ยากลำบาก ก็เป็นสิ่งท้าทายกำลัง ใจและกำลังสติปัญญาอยู่มิใช่น้อย และคิดว่า ความรู้ทางวิชาการแขนง ใหม่ที่ได้ศึกษาเพิ่มเติมมานี้ จะ Kalyanamitra.org ไปหมด เมื่อถึงเวลาเข้าเรียน นักศึกษา ในชั้นเรียนเดียวกันมักจะมาถึงห้องเรียน เกือบพร้อมกันก็ว่าได้ ทั้ง ๆ ที่มากันคน ละทิศละทาง และอาจารย์ก็จะเริ่มเข้า บรรยายตรงต่อเวลา ไม่มีการรอกัน เวลาเรียนแต่ละชั่วโมงจะอัดแน่นไป ด้วยเนื้อหาวิชา ซึ่งอาจารย์ไม่มีเวลา มากพอที่จะพูดนอกเรื่อง พออาจารย์ บรรยายจบก็จะพอดีกับเวลาอย่างน่า อัศจรรย์ และถ้าบรรยายล่าช้าไปเพียง นิดเดียว ก็จะมีนักศึกษาวิชาอื่นโผล่ เข้ามาขัดจังหวะทันที เพราะเป็นเวลา เริ่มเข้าชั้นเรียนของนักศึกษาวิชาอื่น ๕๑