การเข้าถึงธรรมกาย : หน้า 89/152

พระร ปริญา 10-12 11. ของดวงแก้วก็จะปรากฏขึ้นเป็น ล้าน ๆ ภาพ แล้วก็จะไปแทนที่ ขับไล่ความคิดต่าง ๆ ให้ตก ไปจากใจ แล้วใจเราก็จะหยุดจะ นิ่งอยู่ที่ศูนย์กลางกาย ซึ่งเป็นต้น ทางของความสุขที่แท้จริง ตรงกับที่ข้าพเจ้าต้องการมาก ในขณะเวลานั้น ข้าพเจ้าไปวัดอย่างคนที่ มีความทุกข์เต็มแน่นอยู่ในใจ ข้าพเจ้า ต้องการเอาความทุกข์นั้นออกไปให้หมด ข้าพเจ้าอยากให้ใจของข้าพเจ้าเป็น อิสระ หลุดพ้นจากความเป็นทาสของ ความทุกข์เสียที และที่วัดพระธรรมกายนี่เอง ที่ สอนให้ข้าพเจ้าได้รู้จักกับทางเดินไป สู่ความสุขที่แท้จริง ทางสายกลาง คือ ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ ซึ่งเป็นฐานที่ ตั้งของใจ ถ้านำใจมาหยุดที่ตรงนี้ได้ ถูกส่วนก็จะได้เข้าถึงธรรมกาย ธรรมกาย คือตัวตนที่แท้จริง และมีอยู่ในตัวของ มนุษย์ทุกคน เพียงแต่มองไม่เห็น เพราะยังไม่ได้ปฏิบัติเพื่อให้เข้าถึง การฝึกจิตตน เป็นเรื่องสำคัญเพราะ จิตเป็นสิ่งที่มีคุณค่า มาก จิตที่ฝึกดีแล้ว ให้เราได้ทุกสิ่งทุกอย่าง แม้กระทั่งสมบัติ ของพระนิพพาน ธรรมกาย หากผู้ใดได้เข้าถึงธรรมกาย ละกิเลส ละความอยาก หากเป็นไป แล้ว ชีวิตของบุคคลนั้นจะเต็มเปี่ยม ไปด้วยความสุขที่แท้จริง ข้าพเจ้าบอกกับตัวเองว่า ณ แห่ง นี้คือ ที่พักใจ ข้าพเจ้าพบแล้วในสิ่งที่ ข้าพเจ้ากำลังแสวงหา ทราบแล้วว่า ส่วนที่ขาดหายไปของชีวิตของข้าพเจ้า นั้น คือ พระธรรมกาย และบัดนี้ ข้าพ เจ้าได้มารู้จักวิธีปฏิบัติเพื่อให้เข้าถึง พระธรรมกายแล้ว และที่วัดพระธรรมกายนี่เอง ที่ทำ ให้ข้าพเจ้าได้รู้จักและซึ้งถึงความหมาย ของคำว่า กัลยาณมิตร ว่า มิใช่เป็น แต่เพียงเพื่อนที่ดีเท่านั้น หากเป็นเพื่อน ที่จะนำเราไปพบกับความสว่างของ ชีวิต ข้าพเจ้าภูมิใจที่ได้พบและมีกัลยาณ มิตร กัลยาณมิตรสอนข้าพเจ้าไว้อย่างนี้ ว่า “เราต้องถามตัวเองว่า เราไปวัด เพื่ออะไร มีเป้าหมายอย่างไร เพื่อจะ ได้ดำเนินไปสู่เป้าหมายนั้นได้อย่าง ไม่สับสน การมาวัด เป็นไปเพื่อการ เพราะความอยากแล้ว ย่อมไม่ใช่ทาง ที่ถูกที่ควร” “การฝึกจิตตนเป็นเรื่องสำคัญ เพราะจิตเป็นสิ่งที่มีคุณค่ามาก จิตที่ ฝึกดีแล้ว ให้เราได้ทุกสิ่งทุกอย่าง แม้ กระทั่งสมบัติของพระนิพพาน” “วันเวลาที่ผ่านไปนั้น ให้รู้ว่า โอกาสที่จะทำความดีเหลือน้อยลงทุกที แล้ว ให้นึกถึงความตายบ่อย ๆ นึกถึง ว่า หากเราตายไปตอนนี้ เรามีความดี มากพอที่จะปิดประตูอบายภูมิหรือยัง ถ้ายังก็ให้รีบเร่งทำความดีเสีย ไม่ว่า เราจะทำความดีหรือความชั่ว วันหนึ่ง คืนหนึ่งย่อมผ่านไปเสมอ ถามตัวเอง ว่า จะเอาดีหรือเปล่า แล้วให้มีความ เพียรพยายามทำ เพราะบุคคลผู้มีความ เพียร เขาย่อมได้พบกับความสุขและ ความสำเร็จเสมอ หากข้าพเจ้าไม่ได้พบกัลยาณมิตร แล้ว คำแนะนำ คำสอนเหล่านี้ ข้าพเจ้า ก็คงจะไม่ได้ยินได้ฟัง แล้วข้าพเจ้าก็ คงจะเดินหลงทางอยู่ในความมืดอีกนาน Kalyanamitra.org ๗๙