ชีวิตในกรุงเทพฯ : หน้า 120/152

ถึงชั่วโมงภาษาอังกฤษ คุณครูให้เปิด หนังสือภาษาอังกฤษปกสีแดงเข้ม ๆ ชื่อ ROYAL STAR READERS หรือ อะไรทำนองนี้แหละ ผมได้แต่มองหน้า คุณครูแล้วอยากจะร้องไห้ เพราะผมไม่ กล้าบอกว่า ผมยังไม่เคยเรียนภาษา อังกฤษมาก่อนเลย แม้แต่เอบีซี เพราะ สมัยก่อนนั้น ต่างจังหวัดถ้าจบแค่ป.๔ ยังไม่มีการสอนภาษาอังกฤษเลย แต่ เด็กกรุงเทพฯ เขาเรียนกันตั้งแต่อนุบาล 1 หรือ ป.๑ แล้ว ผมเห็นเด็กกรุงเทพฯ เขาอ่านกันอย่างคล่องแคล่ว แถมยังแปล ได้อีกเป็นเรื่องเป็นราว กลายเป็นแรงกด ดันใหญ่ที่สุด เพราะเมื่อครูชี้มาที่ผม ทุกครั้งผมก็ได้แต่หน้าแดงและบอกครูว่า ผมอ่านไม่ได้ครับ นี่แหละครับชีวิต แล้วผมก็ได้ คะแนนศูนย์มาโดยตลอด โดนทำโทษ มาตลอด แทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี จนคุณครูของผมส่ายหน้าอย่างท้อแท้ แต่วิญญาณนักสู้ของผมกำลังก่อขึ้นแล้ว ในที่สุด ผมก็ตีสนิทแอบให้เพื่อนตัว กระเปียกที่นั่งติดกับผม และผมนิยมชม ชื่นนักหนาเพราะอ่านภาษาอังกฤษเก่ง เหลือเกิน ยอมหิ้วกระเป๋าให้ ยอมรับใช้ ยอมเป็นเป็ให้เขาสอนให้ทีละตัว จนผม ชักพออ่านได้กระท่อนกระแท่น แล้วใน ที่สุด ผมก็เอาตัวรอดมาได้อย่างหวุดหวิด จนมาถึงทุกวันนี้ ก็ยังนึกถึงบุญคุณของ ครูตัวจิ๋ว แต่ผมจำชื่อไม่ได้แล้ว ณ วันนี้” อดทนและทนอดคือ... บันไดสู่แชมเปี้ยน ผมจำได้ว่าหลังจากที่ตะเกียก ตะกายลำบากจนอยู่ตัวแล้ว ผมก็เรียน จนจบ ม.5 จนได้ ตอนนั้น ความใฝ่ฝัน อันสูงสุดในชีวิตของผมก็คือ อยากเป็น สถาปนิก แต่นั่นเป็นเพียงแต่ความฝัน ลม ๆ แล้ง ๆ เพราะเมื่อผมนึกถึงภาพคุณ พ่อคุณแม่ของผม ที่จะต้องทำงานหนัก ขึ้นไปอีกเพื่อหาเงินแต่ละบาทให้ผมเรียน จบ ถ้านับจนถึงขั้นมหาวิทยาลัยก็อีก - ปี ผมว่าเอาแค่ให้จบอาชีวะออกมา หางานทำได้ ก็นับว่าน่าจะเป็นความฝัน อันสูงสุดแล้ว แล้วผมก็ได้แต่ไปดูเพื่อนสอบเข้า เตรียมอุดมพญาไท ด้วยสายตาอันละ ห้อย ทั้งที่ปีสุดท้าย ตอน ม.5 สอบได้ คะแนนดีคู่คี่กันมาโดยตลอด แล้วเราก็ แยกทางกันเดิน สำหรับเขาก็คือไปเป็น วิศวกรผู้มีเกียรติในอนาคต สำหรับผม ต้องตัดใจไปเข้าเรียนโรงเรียนอาชีวะชนิด ๓ ปีจบ ออกมาหางานทำได้ เลี้ยงตัวเอง ได้ ไม่ต้องลำบากให้ทางบ้านต้องส่งเสีย แล้วผมก็กลายเป็นเด็กอาชีวะที่โรงเรียน บพิตรพิมุข อยู่แถวจักรวรรดิ ต ผมจำได้ว่า ผมได้ค่าขนมเดือนละ ๑๐๐ บาท ในสมัยนั้น หรือเท่ากับวันละ บาทซื้อข้าวแกงได้ ๑ จาน ๑.๕๐ บาท ค่าน้ำแข็งเปล่า ๑ สลึง ค่ารถเมล์ไปกลับ อีกเที่ยวละ ๕๐ สตางค์ ก็เหลืออีกนิด หน่อย ใช้มากกว่านี้ก็ไม่มี เพราะทาง บ้านส่งมาให้แค่นี้ ด้วยความกลัวว่า แม้เรียนจบ แล้วก็อาจจะหางานทำไม่ได้ ผมก็เปิด หนังสือพิมพ์ดูว่า เขารับตำแหน่งอะไรกัน บ้างแค่ระดับอาชีวะ ปรากฏว่าตำแหน่ง ไหนตำแหน่งนั้น รับแต่เสมียนพิมพ์ดีด ผมก็เลยฝังใจมาตั้งแต่บัดนั้นว่า ผมจะ ต้องเอาดีทางพิมพ์ดีดให้ได้ แต่ปรากฏ ว่า ผมเป็นนักเรียนแผนกภาษา เรียนวิชา พิมพ์ดีดแค่อาทิตย์ละ ๒ ชั่วโมงเท่านั้น พิมพ์ ๓ ปี ก็ยังไปไม่ถึงไหน จะขอเข้า ไปซ้อมพิมพ์ก็ไม่ได้ จะไปเรียนพิเศษก็ ไม่มีสตางค์ เพราะค่าเรียนพิมพ์ดีดสมัย นั้นเดือนละตั้ง ๓๐ บาท เรียนวันละ ชั่วโมง ผมมานั่งนับนิ้วแล้ว สตางค์ผม ไม่พอแน่ จะมีอยู่ทางเดียวก็คือ ถ้าผมใช้วิธี ประหยัดค่ารถเมล์ โดยการยอมเดิน กลับบ้านผมจะประหยัดได้วันละ ๕๐ สตางค์ รวมกับที่เหลือก็น่าจะพอ ผมก็ เลยตัดสินใจเดินกลับบ้านทุกวัน วันละ เกือบ ๑๐ กิโลเมตรเห็นจะได้ ผมไปได้ โรงเรียนพิเศษชื่อ โรงเรียนสารพัดช่างวัด แก้วฟ้า ค่าเล่าเรียนถูกกว่า ได้พิมพ์มาก ชั่วโมงกว่า จากวันนั้นเป็นต้นมา ผมก็ ทุ่มเทเวลาอยู่กับการซ้อมพิมพ์ดีดวันละ ประมาณ ๓ ชั่วโมงทุกวัน ผมก็ทำอยู่ อย่างนี้ ๓ ปี ติดต่อกัน พิมพ์จนเสียง เครื่องพิมพ์ดีดไปรัวอยู่ในหัวใจ จาก การฝึกซ้อมแบบบ้าเลือดที่ว่า พอขึ้นปี ถ้าเราเชื่อใน เรื่องกฎแห่งกรรม เราก็จะเชื่อว่า หากต่อสู้ในทางที่ดี แม้ผลที่ได้รับอาจช้า แต่หนักแน่น มันคงกว่า 000 Kalyanamitra.org