การกลับมาของสุรเสนะ : หน้า 115/152

ไปด้วย โดยให้ขึ้นขี่ม้าที่สุรเสนะขับตาม ดี ๆ ว่าเราเป็นกองสอดแนมของแคว้น ข้าพเจ้ามานี้” ธนิยะกล่าววาจาสำแดงความ ขอบคุณแก่นายทหาร และฝากความ ขอบคุณและความเคารพไปยังสีหเสนา บดี แล้วก็ให้ชาวขับเกวียนคนหนึ่งไปนำ ตัวบุตรของภีมเสนะมามอบไปกับนาย ทหารนั้น ก่อนที่นายทหารจะลาจาก ไป. ธนิยะได้ตรงเข้าสวมกอดบุตรของ ภีมเสนะ และกล่าวคำขอโทษปลอบใจ ของเด็กหนุ่มให้ยินดี แล้วคนทั้งสองก็ลา จากไป ข่าวที่ว่าสุรเสนะกลับมาแล้ว กระจายไปในหมู่คนขับเกวียนอย่าง รวดเร็ว ดูเหมือนทุกคนจะลืมหน้าที่ของ มคธ เป็นตัวแทนจันทรายณะมหาอำ มาตย์ ถ้าไม่ยอมบอกความจริงเรื่องนี้ จะต้องถูกทรมานในวันต่อ ๆ ไป แต่ครั้น รุ่งขึ้นเวลาสายมากก็มีนายทหารมารับ ตัวไปที่บ้านสินเสนาบดี” ธนิยะนั่งฟังอย่างใช้ความคิด ขณะนั้นขบวนเกวียนได้ผ่านเข้าประตู เมืองไปแล้ว เมื่อได้เลี้ยวไปตามถนน ใหญ่บางสายก็มาจอด ณ ทำเลการ ค้า อันเป็นย่านพักเกวียนของคนค้าต่าง เมืองทั่วไป ยามค่ำของไพศาลีมหานคร ดู เหมือนจะมีผู้คนเดินเตร่ไปมาตามถนน หนทางมากกว่าในเวลากลางวันอันร้อน ระอุไปด้วยแดด ประทีปน้ำมันใหญ่น้อย ท่านผู้เจริญ! พุทธศาสนิกชน ที่ดีย่อมรู้จักขออภัย และให้อภัยแก่กัน และกัน รู้จักบรรเทา ความคิดอาฆาต พยาบาทเพราะนั่น เป็นหนทางแห่ง ความสงบสุข อันประณีตบรรจง สมเป็นที่อยู่ของขุน พลแห่งแคว้นวัชชี แม้ในยามวิกาลจะสั่ง เกตเห็นสิ่งทั้งปวงไม่ถนัดนัก ธนิยะก็รู้สึก ตนชั่วขณะ พากันตรูมาล้อมหน้าล้อม หลังด้วยความรักและดีใจ ไต่ถามอย่าง สะพริบสะพรั่งดูเป็นทิวแถวไปตามระยะ นั้นอย่างนี้อยู่มิได้ขาดปาก เสานั้น ๆ ชาวขับเกวียนทั้งหลายที่มีความ ธนิยะจึงสั่งเคลื่อนขบวนเกวียนสู่ | กังวลอยู่ด้วยเรื่องสุรเสนะก็เป็นอันหมด กรุงไพศาลีแต่เพลานั้น ข้อวิตกใด ๆ แล้ว ต่างพักผ่อนบ้าง เดิน สุรเสนะเล่าให้ท่านบิดาฟังว่า ว่าสีหเสนาบดีเป็นคนเจ้าระเบียบและรอบ “ท่านสีหเสนาบดีเป็นผู้มากด้วย คอบไม่น้อยคนหนึ่ง จากการที่ได้เห็น ลักษณะอาคารบ้านเรือน เมื่อลงจาก ม้าผ่านทหารยามชั้นในเข้าไปแล้ว ธนิยะ กรุณา มีวาจาอ่อนหวาน ท่านสั่งมาขอ โทษแทนทีมเสนะและบอกว่า ไม่ทราบ เรื่องที่ทีมเสนะทำลงไป อันเป็นการ ไม่สมควรอย่างยิ่ง และท่านจะขอรับรอง เราให้เป็นแขกพิเศษของแคว้นวัชชี พร้อม กับจะให้ลูกได้ชมสถานที่ต่าง ๆ ทั่วพระ นครด้วยความสะดวกเป็นอันดี” ธนิยะถามขึ้นว่า “ระหว่างที่เขา จับเจ้าไปนั้น ได้กักขังหรือขู่เข็ญทรมาน อย่างไรบ้าง?” “ข้าแต่ท่านบิดา เขากักตัวไว้ให้ อยู่ในบ้านหลังหนึ่งใกล้บ้านภีมเสนะ มีทหารเฝ้าไว้อย่างเข้มแข็ง ตัวทีมเสนะ เองขู่เข็ญสำแดงอำนาจมาก ได้ไต่ถาม ข้อความมากหลายเพื่อจะให้ลูกยอมรับ เตร่ในที่ใกล้เคียงบ้างอย่างเบิกบาน สมเย็นอันพัดผ่านสระน้ำและทะเลสาบ บางแห่งมา ช่วยทำให้เกิดความเยือก เย็นชุ่มชื่นแก่คนทั้งหลาย ขณะนั้น ยามเฝ้าหมู่เกวียนรอบ นอกก็เข้ามาบอกว่า มีนายทหาร 3 คน จะขอพบ ธนิยะอนุญาตให้พาตัวเข้ามา ได้แล้ว นายทหารเหล่านั้นก็เข้ามาทำ ความเคารพและเชื้อเชิญตามคำของสีห เสนาบดี เมื่อได้เรียกยิ้มพรุเข้ามาสั่ง แล้ว ธนิยะและบุตรก็แต่งตัวตามลักษณะ ของคนค้า แต่ก็เรียบร้อยรัดกุมเป็นอันดี แล้วทั้ง ๕ คนนั้นก็ขึ้นหลังม้ามุ่งไปทาง | ประจิมทิศ เมื่อได้ผ่านลิจฉวีสภาอันตั้ง ตระหง่านใหญ่โตอยู่ทางซ้ายมือแล้ว เลยไปไม่ไกลนักก็ถึงเคหสถานหลัง ใหญ่ของสีหเสนาบดี สร้างด้วยฝีมือช่าง ก็เห็นท่านเสนาบดีผู้มีร่างสูงใหญ่ยืน คอยอยู่ จึงชวนบุตรของตนเข้าไปแสดง ความเคารพอย่างสูง ซึ่งก็ได้รับการเคารพ ตอบด้วยอาการอันดีเช่นกัน เมื่อได้เชิญ ให้ขึ้นสู่สัณฐาคารศาลาเรือนรับแขกเรียบ ร้อยแล้ว ก็กล่าวดาราณียกถาปราศรัย กันตามควรแก่เหตุ ครั้นแล้วเสนาบดีจึงกล่าวขึ้นว่า “เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นครั้งนี้ ข้าพเจ้าขอ อภัยด้วย ถ้ารู้เห็นมาแต่ต้นก็จะมิให้ทัน เกิดเรื่องขึ้นได้” ธนิยะตอบว่า “ข้าแต่ท่านเสนาบดี! แม้ข้าพเจ้า Kalyanamitra.org ๑๐๕