การลอยแพและการพบเทพธิดา : หน้า 19/152

เฉย ๆ ยังกับมีใครมาฉุดไว้ ทั้ง ๆ ที่คลื่น ลมก็เป็นปกติดี เรือก็ไม่ได้เคยหินโสโครก ทุกคนพยายามหาสาเหตุกันใหญ่ แต่ ก็ไม่พบอะไร เรือก็แล่นไปไม่ได้ ได้แต่ ลอยเท้งเต้งอยู่อย่างนั้น ทำอย่างไรดี ขึ้นปล่อยให้เป็นอย่างนี้นอกจากจะไป ค้าขายไม่ทันเขาแล้ว เสบียงหมดเมื่อไร ก็จะพากันอดตายทั้งเป็นแน่ เมื่อหา สาเหตุทั่ว ๆ ไปไม่พบ ชาวเรือทั้งหลาย จึงคิดว่าน่าจะมีคนกาลกิณีติดมาใน เรือลำนี้เป็นแน่ จึงตกลงกันจับฉลากหา คนกาลกิณีนั้น ปรากฏว่ามีตะพื้นกะ จับได้ แต่เพื่อให้แน่ใจจึงให้จับใหม่อีก จับถึง ๒ ครั้ง มิตตะพื้นทุกะก็ได้ฉลาก กาลกิณีทั้ง ๗ ครั้ง... ชาวเรือจึงได้ช่วย กันจับเราปล่อยลอยแพไป ขณะที่ถูกลอยแพนั้น ผลกรรม ดีที่เขาเคยทำไว้ในอดีตก็ตามมาทัน ทำให้เขาได้พบกับเทพธิดา ๔ นาง ซึ่ง อยู่ในวิมานแก้ว แต่เทพธิดา ๔ นางนี้ เป็นพวกเวมานิกเปรต คือเปรตผู้มีวิมาน เปรตพวกนี้เมื่อครั้งเป็นมนุษย์ได้ทำทั้ง กรรมดีและกรรมชั่วเลยต้องมาเป็นทั้ง เทพธิดาและเป็นเปรตสลับกันไป มิตตะ พินทกะได้เสวยสุขอยู่กับเทพธิดาทั้ง นางอยู่ ๗ วัน เมื่อครบ ๗ วันแล้ว เทพธิดาเหล่านั้นก็ต้องไปเสวยทุกข์ I เป็นเปรตอีก ๗ วันสลับกันไปตามกรรม ของตน นางจึงบอกให้เขารออยู่ในวิมาน แก้วนั้น แต่มิดตะพินทุกะไม่เชื่อฟัง กลับลอยแพตนเองต่อไปในทะเล จน ได้พบกับเทพธิดา - นางในวิมานเงิน ได้เสวยสุขกับเทพธิดาเหล่านั้นแล้ว เขาก็ไม่เชื่อฟังเมื่อเทพธิดาบอกให้เขาคอย เขาลอยแพตนเองต่อไปจนพบเทพธิดา ๑๖ นางในวิมานแก้วมณี เสวยสุขกับ นางแล้วลอยแพต่อไปจนพบเทพธิดา ๓๒ นางในวิมานทอง แล้วก็ลอยแพอ ไปอีก เพราะหวังว่าคงจะได้เสวยสุข อันประณีตยิ่งขึ้นไปเรื่อย ๆ แต่คราว นี้แทนที่จะได้พบเทพธิดาในวิมานเป็น คราวก่อน ๆ เขากลับไปพบเมืองยักษ์ ขณะนั้นนางยักษ์ได้แปลงร่างเป็นแม่แพะ เที่ยวกินหญ้าอยู่ ด้วยความหิวที่เขา ลอยแพตัวเองมานาน มิตตะพื้นทุกะคิด จะจับแพะฆ่ากิน จึงได้กระโดดรวบขา แพะไว้ นางแพะตกใจที่กินหญ้าอยู่ เพลิน ๆ ก็มีคนกระโดดเข้ารวบขา จึงได้ ดีดมิดตะพินทุกะกระเด็นไปด้วยกำลัง ของยักษ์ เขากระเด็นข้ามทะเลไปตกที่ พุ่มไม้ข้างคูเมืองพาราณสี จึงโชคดี ไม่ตาย ขณะนั้น เป็นเวลาเดียวกับที่คน เลี้ยงแพะของพระราชากำลังซุ่มจับโจร ที่มาขโมยแพะอยู่ ฝ่ายมิตตะพื้นทุกะ เห็นแม่แพะที่เขานำมาล่อโจรก็บังเกิด ความคิดว่า “เราจับแพะที่เกาะกลางทะเล จึงถูกมัดดีดกระเด็นมาที่นี่ ถ้าเราจับ แม่แพะที่นี่ มันก็คงจะคิดเรากระเด็น กลับไปที่เกาะกลางทะเล เพื่อโชคดีเรา จะได้ไปอยู่ในวิมานอย่างแต่ก่อนก็ได้” คิดดังนั้นแล้วก็กระโดดเข้ารวบขา แม่แพะทันที ผลปรากฏว่า แม่แพะร้อง แป๊ะ ๆๆๆ ลั่นเลย คนเลี้ยงแพะได้ยิน จึงกรูกันเข้ามาจับตัวเขาได้ โชคยังดี ชะตาของมิตตะหินทุกะ ยังไม่ถึงฆาต อาจารย์ที่เคยสอนเขาพร้อม ลูกศิษย์ประมาณ ๕๐๐ คน กำลังเดิน มาอาบน้ำที่ท่าน้ำพอดี และได้เห็น เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้น อาจารย์จึงขอให้ คนเลี้ยงแพะปล่อยเขา คนเลี้ยงแพะ ก็ยินยอม เมื่ออาจารย์ได้ซักถามความเป็น มาของเขาแล้ว จึงตักเตือนให้เขารู้จัก เชื่อฟังคำเตือนของผู้หวังดี อย่าดื้อรั้น เอาแต่ใจตนเอง มิฉะนั้น เขาอาจจะได้ รับอันตราย เหมือนดังที่เขาประสบ เคราะห์ร้ายมาแล้วก็ได้ นี่ก็เป็นประวัติบางชาติของพระ โลสกติสสเถระ ผู้ซึ่งเคยเกิดเป็นพระ แต่ความผิดพลาดที่ได้ทำลงไป ทำให้ ท่านต้องเสวยทุกขเวทนาในภพภูมิต่าง ๆ ในสภาพต่าง ๆ แต่ไม่ว่าจะเกิดเป็นอะไร ก็แทบจะหาความสุขความพอดีให้ตนเอง ไม่ได้เลย แม้ในชาติสุดท้ายเมื่อเป็น พระอรหันต์แล้วก็ยังอด ๆ อยาก ๆ มีลาภ น้อยตลอดชาติ เพราะผลบาปที่ไปขัดลาภ พระอรหันต์ไว้ในสมัยพระสัมมาสัมพุทธ เจ้าองค์ก่อนยังตามมา ผลบาปนั้นตาม สนองคนได้ไม่จบไม่สิ้นจริงๆ เช่นเดียว กัน....ผลบุญก็ตามสนองเราได้ไม่จบสิ้น เหมือนกัน เมื่อหลาน ๆ รู้อย่างนี้แล้ว 1 เราอย่าทำบาปเลยนะคะ แม้เล็ก น้อย ๆ ก็ไม่ทำ เราทำแต่บุญ ผลบุญ จะได้ตามสนองให้เรามีความพอดี สมบูรณ์พูนสุขตลอดไปทุกภพทุก ชาติ และที่สำคัญ เรื่องขัดลาภใคร อย่าทำเด็ดขาดเลยทีเดียว มายด Kalyanamitra.org ๑๗