การพบพระเรวตมหาเถระ : หน้า 33/152

(ต่อจากฉบับที่แล้ว) ขึ้นเวรัมภวิหาร พระบาทเสนสะดุดใจในคำทำนาย ของตรุณสามเณร แต่พออ้าปากจะเอ่ย ถามก็ต้องพลันหยุด ด้วยได้ยินตรุณ สามเณรพูดตัดบทว่า “เวลานี้ ท่านพระเรวตมหาเถระ รอพบท่านอยู่หน้าวิหารแล้ว ท่านผู้ แสวงบุญ ควรจะรีบขึ้นไปพบท่านเสีย ก่อน” แล้วสามเณรก็เข้าสมาบัติสำแดง ปาฏิหาริย์ จับมือพระบาทเสน พาลอย ขึ้นไปปรากฏตัวอยู่ที่หน้าเวรัมภา - หารบนยอดกูฏบรรพตในบัดดลนั้นเอง พระบาทเสนรู้สึกตัวว่า ท่านได้ ขึ้นมาที่ลานพระวิหาร ขณะที่เท้าทั้งสอง เหยียบพื้นดิน ด้วยอานุภาพสมาบัติของ ตรุณสามเณร เสมือนหนึ่งก้าวเท้าจาก บันไดขึ้นสู่พื้นกุฏิเพียงก้าวเดียว นึกชื่น ชมในอานุภาพของสามเณรเป็นอย่าง มาก พร้อมกับรู้สึกว่า สามเณรหน่อ แนวของสมณะ องค์น้อย ๆ นี้ จะต้อง ทรงอริยคุณเป็นพระอริยเจ้าอย่างแน่แท้ จึงมีความรู้และเพียบพร้อมด้วยอานุภาพ ถึงเช่นนี้ พอนึกว่าจะกล่าวคำขอบพระ คุณในเมตตาปราณี เท่าที่รู้สึกซาบซึ้งอยู่ ในใจ ก็พลันได้ยินสามเณรกระซิบบอก ในขณะนั้นว่า “พระเถระที่นั่งอยู่หน้าวิหารนั้น คือพระเรวตมหาเถระ พระอุปัชฌายะ ของกระผม ที่ได้เมตตาท่าน ให้กระ ผมลงไปพาท่านขึ้นมา” เมื่อสามเณรพูดเท่านั้นแล้ว ก็เดิน ห่างจากท่านไปนั่งรับใช้พระเรวตเถระ อยู่ในที่ไม่ไกล ประวัติอัจฉริยสาวก พระปากเล่น อดีตยอดขุนพล แห่งสิงห ทวีป พระบาทเสนยกสายตาขึ้นมองที่ หน้าพระวิหาร ตามที่ตรุณสามเณรบอก ในทันทีนั้นก็เห็นพระเรวตเถระมีใบ หน้าแช่มชื่น เบิกบาน แสดงอาการ ปฏิสันถารด้วยดีแต่ไกล ก็รู้สึกเลื่อมใส เกินกว่าที่คิดคาดไว้เป็นทวีคูณ จึงรีบลด จีวรลงเฉวียงบ่า สำรวมกิริยาเท่าที่รู้ตัว ว่าเป็นผู้น้อย ทั้งเป็นอาคันตุกะ กำลังจะ เข้าไปพบท่านผู้ใหญ่ และเป็นเจ้าของ ถิ่นที่ตนจะพำนักอาศัยอยู่ด้วย แล้วค่อย เดินตรงเข้าไปหาพระเถรเจ้าด้วยอาการ (เรียบเรียง จากหนังสือ พระบาทเสน โดยฉันทานุมัติของ พระเดชพระคุณหลวง พ่อ “พระธรรมโกศาจารย์ ราชบัณฑิต เจ้าคณะจังหวัดชลบุรี วัดราชบำรุง คารวะเป็นอันดี เมื่อได้นั่งลงกราบด้วย เบญจางคประดิษฐ์ตามเยี่ยงบรรพชิต นิยมแล้ว ก็นั่งราบลงด้วยดี แต่มิทันที่ จังหวัดชลบุรี) Kalyanamitra.org ๓๑