การเข้าใจสุขในภพและการเข้าถึงสุขที่แท้จริง : หน้า 11/120

คราว มนุษย์นี่ก็สุขอยู่ชั่วคราว ประเดี๋ยวเดียว อายุร้อยปี เท่านั้นอย่างมากหรือน้อยกว่านั้น ก็ประเดี๋ยวเดียวเท่า นั้น ถ้าเราได้เห็นเทวดาก็สุขตามส่วนขึ้นไป อายุก็ตาม ส่วนขึ้นไป จะนานหนักเข้าแต่ว่าถึงกระไรก็เถอะ ปรนิม มิตวสวัตดี สุขมากน้อยเท่าใดก็ช่าง สุขประเดี๋ยวเดียว เท่านั้น ไม่มากเท่าใด ไปถึงรูปพรหมก็สุขเป็นกัลป์ ๆ เหมือนกัน เป็นมหากัลป์ถึงอกนิฏฐาภพ ถึงเวหัปผลานั่นแน่ อสัญญีสัตตาโน่น ห้าร้อยมหากัลป์ ถึงห้าร้อยมหากัลป์ ก็สุขนิดเดียวอีกเหมือนกัน ไม่จริง หลอก ๆ ไม่จริงหรอก สุขในชั้นเนวสัญญานาสัญญา อกนิฏฐาโน่น สุขสูง ขึ้นไป สุขสูงขึ้นไปขนาดนั้นก็ขนาดพันมหากัลป์เท่านั้น ไม่เท่าไรนักสุขยิ่งขึ้นไป นี่ไม่ใช่สุขในทางนิพพาน มีชั้น สุขสูงสุดอย่างนี้ ถ้าสุขในภพถึง ๘๔๐,๐๐๐ มหากัลป์ ในโลก เพราะติดสุขในภพเหล่านี้แหละเรียกว่า ติดสุขน้อยไม่ใช่สุขใหญ่ สุขใหญ่คือสุขอัน ไพบูลย์ ให้ละสุขน้อยอันนั้น เมื่อไปถึงแล้วก็ไม่ติด สุขหนักขึ้นไป ไม่ถอยเลย ไม่ได้หยุดอยู่กับที่ สุขทวีขึ้นไป เหล่านี้เลย ไม่มีถอยกลับ นี่ต้องนับว่าวิชชาวัดปากน้ำ วิชชาสมถวิปัสสนาเดินให้ถูกแนวนั้นทีเดียว เข้าถึง ธรรมกายให้ได้ เข้าถึงธรรมกายเป็นลำดับไป ยิ่งใหญ่ ไพศาลนับประมาณไม่ได้ จะไปพบพระพุทธเจ้า พระนิพ พาน พระอรหันต์ ก็จะรู้ตัวทีเดียวว่า อ้อ! เราเกิดมา กัลยาณมิตร / มิถุนายน ๒๕๓๐ เป็นมนุษย์พบพระพุทธศาสนา ได้รู้จักของจริง เห็นของ จริงอย่างนี้ ไม่เสียทีที่พ่อแม่อาบน้ำป้อนข้าวมา อุ้มท้อง มาไม่หนักเปล่า แม้บุคคลที่จะทูนไว้ด้วยเศียรเกล้าก็ไม่ เมื่อยเปล่า ปัญญา ประกอบคุณสมบัติยิ่งใหญ่ไพศาลใส่อาตมา ของตนได้ ไม่เสียทีที่เกิดมาเป็นมนุษย์พบพระพุทธ ศาสนา ไม่หนักเปล่า ได้ชื่อว่าเป็นคนมี ที่ได้ชี้แจงแสดงมาในการ ละสุขน้อย ประสบ สุขมาก สมมาดปรารถนา สมควรแก่เวลา เอเตนสจ จวชเช่น ด้วยอำนาจความสัจที่ได้อ้างธรรมปฏิบัติตั้งแต่ ต้นจนอวสานนี้ สทา โสตถี ภวันตุ เต ขอความสุข สวัสดีจงมีแก่ท่านทั้งหลาย บรรดามาสโมสรในสถานที่ นี้ ทุกถ้วนหน้า สิทธมตถุ ๆๆ อิท ผลเอตสมี รตน ตยสุสมี เจตโสสมปสสาตเตโส ขอจิตอัน ผ่องใส ขอจิตอันเลื่อมใสในพระรัตนตรัยนี้ ให้ท่านทั้งหลายจงเป็นผลสำเร็จ ๆ ๆ สมมาดปรารถนาทุกประการ ดังอาตมภาพ รับประทานวิสัชนามา พอสมควรแก่เวลา สมมติยุติธรรมิกถาโดยอรรถนิยมความ ก็เพียงแต่เท่านี้ เอว์ ก็มีด้วยประการฉะนี้ Kalyanamitra.org