การฝึกสุนัขและความกตัญญู : หน้า 82/120

เอาหมัดบ้าง เล่นกันบ้าง สุนัขโตมักจะชอบ นอนหงายเท้าชี้ฟ้า แถูกไปตามพื้นอย่าง สุขใจ ถ้าร้อนนัก มีสระน้ำ มันจะค่อย ๆ เดินลงไปอาบน้ำเล่นสักพัก สุนัขมีสันดานเดิมคือ ดื้อ เอาแต่ ใจ ขี้โมโห ฉะนั้นการฝึกสุนัขก็ออกจะ เป็นเรื่องยากอยู่สักหน่อย ผู้ฝึกต้องมี ความอดทนมากพอสมควร เวลาฝึกต้อง มีรางวัลให้ด้วย มันจะได้รู้ว่า “อ้อ ถ้า ทำอย่างนี้นะ ได้กินแน่ๆ” ถ้ามันดื้อก็ดี มันได้ แต่อย่าหนักมือมาก ไม่เช่นนั้นมัน จะไม่ทำตามที่เราสอน และไม่ยอมให้ เราสอนอีกเลย การฝึกสุนัขขั้นต้นคือ การให้มัน “สวัสดี” พอเจ้าของบอก “เอ้าสวัสดิ์ หน่อย” มันจะยกขาหน้าทั้งสองขึ้นนั่ง ยอง ๆ สวัสดีไปทั่ว หรือให้ไปคาบหนัง สือพิมพ์มันก็ทำได้ สุนัขที่มีประโยชน์ต่อบ้านเมือง มากคือ สุนัขที่ตำรวจฝึกเอาไว้จับผู้ร้าย หรือของผิดกฎหมายต่าง ๆ เพราะมัน มีประสาทจมูกที่ไวมาก สามารถดมและ จ่ากลิ่นได้ดี ชาวบ้านชอบเลี้ยงสุนัขเอาไว้เฝ้า บ้าน เพราะสุนัขไม่ค่อยชอบออกไปไหน ในยามค่ำคืน จะเฝ้าอยู่หน้าประตู ยก เว้นฤดูเป็นสัดมันจะไม่กลับเข้าบ้านสัก พัก เพราะมัวหา ตัวแย่งคู่กัน เวลามัน เฝ้าบ้าน ถ้ามีเสียงอะไรดังก๊อกแก๊ก มัน จะลุกขึ้นเท่าทันที ถ้ามีคนมามันจะเห่า เสียงกรรโชก เจ้าบ้านควรสังเกตเสียง เห่าของสุนัขในบ้านไว้ ความดีของสุนัขที่เป็นเรื่องเด่น มากคือ ความกตัญญูต่อเจ้าของ บาง คนเคยได้สุนัขที่เลี้ยงไว้ช่วยชีวิตก็มี ผู้ที่ รู้และมีประสบการณ์ในเรื่องนี้ได้เขียน เอาไว้หลายเรื่องด้วยกัน อาทิเช่น ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช ท่านได้เขียนเรื่อง “ไอ้มอม” สุนัขที่มี ความผูกพันกับเจ้าของอย่างลึกซึ้ง จน สามารถทำให้นายของมันไม่ทำผิดศีล ข้อสองได้ เรื่องของไอ้มอมเกิดในระหว่าง สงครามโลกครั้งที่ ๒ มันอยู่ในบ้านหลัง หนึ่งที่มี “นาย นายผู้หญิง และคุณหนู ลูกของนาย" เมื่อคราวนายมันไปออกสงคราม ได้บอกฝากนายผู้หญิง คุณหนูและบ้าน ไว้กับไอ้มอม มันก็ทำตามคำสั่งอย่าง เคร่งครัด เมื่อระเบิดลงที่ใกล้บ้าน นาย ผู้หญิงและคุณหนูถูกสะเก็ดระเบิดตาย ทั้งคู่ พอเขามาเก็บศพ ไอ้มอมไม่ยอมให้ ใครแตะต้องนายผู้หญิงและคุณหนู มัน ทั้งขู่ ทั้งเห่า ทั้งกัด แต่ในที่สุดมันก็หมด แรงปล่อยให้เขาเอานายทั้งสองไป ตอนนั้นมันเองก็ได้รับบาดเจ็บ จากสะเก็ดระเบิดด้วย แผลเก่าที่ถูกสุนัข เจ้าถิ่นกัดก็ยังไม่หาย มันเดินโซซัดโซเซ ไปสลบที่หน้าบ้านใหญ่หลังหนึ่ง ลูก เจ้าของบ้านสงสารและเห็นมันน่ารักดีก็ เลยเอามันมาเลี้ยงไว้ คืนวันหนึ่ง ขณะที่มันนอนหมอบ อยู่หน้าบ้าน มันได้ยินเสียงก๊อกแก๊กที่ ประตูรั้ว มันรีบเดินย่องกริบออกไปดู พอ เห็นคนก็อ้าปากจะเห่า แต่ทว่าคน ๆ นั้น คือนายเก่าของมันเอง มันดีใจมาก นายมันก็ดีใจเช่น เดียวกัน นายเลิกล้มความตั้งใจครั้งแรก ที่จะเป็นขโมย เพราะความดีใจและรู้สึก ขอบคุณเจ้าของบ้านที่เขาเลี้ยงไอ้มอมไว้ อย่างดี เขากับไอ้มอมได้ใช้ชีวิตร่วมกัน อีกครั้ง ทั้ง ๆ ที่เขาไม่อยากเอามันไปด้วย เพราะลำพังตัวเขาก็ยังหาใส่ปากใส่ท้อง 22 Kalyanamitra.org กัลยาณมิตร / มิถุนายน ๒๕๓๐