การใช้ชีวิตในญี่ปุ่น : หน้า 103/120

ด้วยโคมไฟฟ้าใต้โต๊ะ จะให้ความอบอุ่น แก่ช่วงเท้าที่เราสอดเข้าไปใต้ผ้าคลุม ทำให้นั่งอ่านหนังสือ หรือทำอะไรด้วย ความสบาย แม้กระทั่งเวลานอน มี หลายครั้งที่เผลอหลับไปใต้โต๊ะนี้ก็มี การนั่งโต๊ะเตี้ยแบบญี่ปุ่นนั้น ถ้านั่งตัวตรง นาน ๆ อาจจะเมื่อย ดังนั้นเราจึงใช้เก้าอี้ มีพนัก (แต่ไม่มีขาเก้าอี้) ช่วยพิงส่วนหลัง ได้ เวลาจะนอนเราก็จะเก็บโต๊ะไว้ข้าง ๆ แล้วไปดึงเอาเบาะและเครื่องนอนจากตู้ เก็บของออกมาใช้ เมื่อตื่นเช้า เราก็จะนำ เครื่องนอนเก็บเข้าตู้ แล้วใช้เป็นห้องนั่งเล่น หรือห้องรับแขกเหมือนห้องทั่ว ๆ ไปได้อีก ตู้เก็บของนี้จะทำซ่อนเข้าไปในผนังห้อง มีประตูปิดมิดชิด จึงดูไม่เกะกะเนื้อที่ของ ห้อง ช่วงที่ข้าพเจ้าเดินทางไปถึงญี่ปุ่น นั้นเป็นช่วงปีใหม่ และมีวันหยุดติด ๆ กัน ถึง 4-5 กัน ความจริงญี่ปุ่นเองมีวันปีใหม่ เดิมของเขาตรงกับวันตรุษจีน เขาเรียกว่า “คิวโซทซึ” ซึ่งหมายถึงวันปีใหม่เก่า แต่ปัจจุบันนี้ ได้ยกเลิกมาใช้วันปีใหม่ตาม ปฏิทินสากล ดังนั้นในช่วงปีใหม่ของเขา ก็จะคล้าย ๆ กับวันตรุษจีนของบ้านเรา ทุกคนจะกลับไปเยี่ยมบ้านเดิม และทำ อาหารทานเลี้ยงกันหลายวัน ในช่วงแรก คุณสุกรีก็พาข้าพเจ้าพร้อมกับนักเรียนไทย ทุนส่วนตัวอีก 3-4 คน ซึ่งจะเป็นเพื่อนเรียน ภาษาญี่ปุ่นร่วมรุ่นเดียวกันกับข้าพเจ้า ไปเที่ยวหาซื้อเสื้อผ้ากันหนาว เพราะเป็น ช่วงกลางฤดูหนาวพอดี จากประสบ การณ์ที่ผ่านมา ข้าพเจ้าขอแนะนำท่าน ที่จะเดินทางไปต่างประเทศว่า เสื้อผ้ากัน หนาวควรที่จะไปซื้อในประเทศนั้น ๆ การ ที่เตรียมไปจากเมืองไทย ยกเว้นชุดสากล แล้ว ดูดู จะไม่ค่อยเข้ากับสมัยนิยมที่นั่น เท่าไรนัก สมัยที่ข้าพเจ้าไปนั้น เมือง กัลยาณมิตร / มิถุนายน ๒๕๓๐ ไทยยังนิยมกางเกงปลายบาน ปรากฏว่า เมื่อไปถึงญี่ปุ่น แทบจะไม่เห็นกางเกง ปลายบานเลย แต่จะเห็นกางเกงขาลีบ และชุดสีทึม ๆ เหมาะกับอากาศหน้าหนาว จึงไม่ทราบว่า การแต่งกายสมัยนิยมของ ญี่ปุ่นและไทย ใครจะทันสมัยกว่ากัน แต่เมื่อเราเห็นคนญี่ปุ่นมาเมืองไทย เราก็จะ มองเห็นว่าญี่ปุ่นเชยเหมือนกัน ข้าพเจ้าพักอยู่บ้านคุณแดงได้ ๕-๖ วัน คุณสุกรีก็ช่วยหาห้องพักให้ข้าพเจ้า ได้ เป็นห้องพักขนาด 5 เสื่อ ซึ่งค่อนข้างใหญ่ ค่าเช่าประมาณเดือนละ ๑๘,000 เยน (หรือเกือบสองพันบาทสมัยนั้น) เป็นห้อง ค่อนข้างใหม่สภาพดี มีครัวเล็ก ๆ ให้ ด้วย แต่ห้องสุขาอยู่ด้านนอก ต้องใช้ ร่วมกับห้องข้างเคียง การหาที่พักให้ นักเรียนต่างชาตินั้น ค่อนข้างจะมีปัญหา ไม่น้อย เพราะญี่ปุ่นส่วนใหญ่ไม่ค่อย ยอมรับให้นักเรียนต่างชาติเข้ามาเช่าห้อง พัก เนื่องจากเกรงว่าจะมีปัญหาเรื่อง ภาษา พูดจาตักเตือนไม่ได้ เรื่องนี้เคย เป็นปัญหาที่ส่งไปให้ทางรัฐบาลญี่ปุ่นช่วย แก้ไข ดังนั้น ทางรัฐบาลญี่ปุ่นจึงมักจะให้ เงินช่วยเหลือ โดยการสร้างหอพักนักเรียน ต่างชาติให้ แต่ก็ไม่เพียงพอกับจำนวน นักเรียนต่างชาติ ทำให้ส่วนใหญ่จึงต้อง ไปใช้ชีวิตอยู่เหมือนกับนักเรียนญี่ปุ่น ทั่วไป ห้องพักที่ข้าพเจ้าอยู่นั้น อยู่ที่ตำบล มุซาชิโคยามะ ใกล้ ๆ เมกุโระ ซึ่งเป็น สถานที่ตั้งของสำนักงานผู้ดูแลนักเรียน และสถานทูตไทย ด้านล่างของห้องพัก นั้น เป็นร้านตัดเสื้อผ้าผู้ชายของเจ้าของ ห้องพัก ที่ประเทศญี่ปุ่นนั้น นิยมเสื้อผ้า สำเร็จรูปกันส่วนใหญ่ ไม่นิยมตัดเสื้อผ้า ดังนั้น ร้านตัดเสื้อผ้าในประเทศญี่ปุ่นจึง มีน้อยมาก ภรรยาของเจ้าของห้องพักอายุ ประมาณคุณป้าของข้าพเจ้าได้ ท่านก็ ให้ความเอ็นดูข้าพเจ้า เพราะอาจจะเห็น ว่าข้าพเจ้าเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวและ มาอยู่ต่างแดน ท่านจึงอนุญาตให้ข้าพเจ้า ลงมาใช้เครื่องซักผ้าที่บ้านท่าน ซึ่งอยู่ ด้านล่างได้ เวลาซักผ้า เราต้องใช้เครื่อง ซักผ้า เพราะอากาศหนาวมาก แค่มือถูก น้ำเย็นก็ชา ๆ แสบ ๆ เหมือนเอามือไปแช่ ในน้ำแข็งอย่างนั้นแหละ เราจึงใช้ถุงมือ ยางช่วยและเราจะใส่เสื้อผ้าลงในถุงซัก ก่อนหยอดลงในเครื่องซักผ้า ถุงซักนี้มี หลายขนาด คล้าย ๆ ถุงไนล่อน แต่ทอเป็น ตาข่าย การใช้ถุงซักนี้ก็เพื่อมิให้เสื้อผ้า กระจัดกระจายไปตามน้ำที่หมุนไปกับ เครื่อง เมื่อข้าพเจ้าย้ายมาอยู่ห้องพักใหม่ๆ เราต้องซื้อเครื่องนอนเอง ซึ่งทางรัฐบาล ไทยก็ได้ให้ความช่วยเหลือในด้านเงินทุน ช่วยเหลือการเข้ามาใช้ชีวิตนักเรียนต่าง 100 Kalyanamitra.org