การทำงานและการทำบุญ : หน้า 95/120

ป้าใคร่จะยืนยันคำสอนของหลวงพ่อโดย เอาชีวิตของป้าเองเป็นตัวอย่าง เช่นเรื่อง การทำงาน ในชีวิตของป้ามีสมบัติติด ตัวอยู่นิดหน่อย ในสมัยเริ่มสร้างวัดใหม่ ๆ ถ้าคิดเป็นตัวเงินในเวลานั้น ก็ไม่กี่บาท คณะกษตรศาสตร์ FAC.or ABRI กี่สตางค์ป้าได้อุทิศสร้างวัดสิ่งของพวกนั้น พลัดพรากจากร่างกายของป้าไปหมดแล้ว แต่กลับไม่เคยสูญหายไปจากจิตใจเลย เวลาป้ามองเห็นเรือนทรงไทยของใคร ที่ไหนก็ตาม แม้แต่เห็นในโทรทัศน์ ป้าก็ รู้สึกชื่นใจทุกครั้ง คิดขึ้นมาอีกทันทีว่า “บ้านของเราเหมือนกันยังงี้และเรา ได้ถวายไปในพระศาสนาแล้ว” คิด แล้วก็อิ่มใจเหมือนกับเพิ่งเสียสละบริจาค ใหม่ ๆ เดี๋ยวนั้นอีกครั้ง หรือเวลาเห็นโบสถ์ จะเป็นของวัดพระธรรมกายหรือวัดอื่น ป้าก็นึกถึงเข็มขัดนาคที่ขายเอาเงินมา สมทบทุนสร้างโบสถ์วัดพระธรรมกาย แล้วก็ดีใจ พอมองเห็นคูน้ำรอบ ๆ วัด ก็นึกถึงแหวนเพชร แม้จะเป็นเพียงวง กะจ้อยร่อย แต่ก็เป็นแหวนวงเดียวที่มีอยู่ ที่สามีซื้อให้ ก็ขายเอาเงินมาเป็นค่าจ้าง ขุดคูนั่น เห็นศาลา “จาตุมหาราชิกา” ก็นึกถึงสายสร้อยทองคำที่ขายเอาเงินมา ทำบุญ พอเดินหรือมองเห็นธุดงคสถาน นึกถึงเงินสะสมที่เก็บไว้ตอนออกจาก ราชการ มีทั้งหมดสี่แสนกว่าบาท เอาไป แลกที่ดินมาให้วัดได้แปลงเล็กนิดเดียว ร่วมทำลานธุดงค์ด้วย สิ่งเหล่านี้ป้านึกทีไร ใจคอก็เบิก บานแช่มชื่น คิดอยู่แต่ว่า ตนเองได้เก็บ ทรัพย์ไว้ในที่ปลอดภัยที่สุดเลย แล้วก็ คุณป้าได้อีกแล้ว คุณป้าอยาก ให้คนอื่นรู้สึกมีความสุขใจเหมือน คุณป้าบ้างใช่ไหมคะ “หลานนี่ช่างฉลาดซะจริง ความสุข ความเบิกบานใจอย่างนี้ ไม่ใช่จะหาได้ ง่าย ๆ นะจ๊ะ ป้าเห็นใครใช้ของมีค่า ประดับประดาร่างกาย ป้ารู้สึกสลดใจ วูบเลย” “ถูกแล้วจ้ะ การทำบุญกุศลตาม เวลา ตามความจำเป็นนี่ มีอานิสงส์มาก ในเวลาบางคราวถ้าเราจะรอให้เราร่ำรวย เสียก่อน เราก็จะหมดโอกาส สมมุติ ว่าตอนสร้างโบสถ์ที่วัดเรา ถ้าป่าไม่ตัด สินใจขายเข็มขัดทำบุญ จะรอให้ตนเองมี เงิน ป้าคงไม่มีโอกาสปีติใจอย่างที่เป็น อยู่นี่ อย่างระยะนี้ทางวัดกำลังสร้างศูนย์ ทำไมอย่างนั้นล่ะคะ ตอนนี้ พุทธจักรธุดงคสถาน ป้าเองแม้จะหมด หลานไม่ฉลาดแล้วค่ะ งงไปเลย “คือยังงี้ ก็ป้ารู้สึกเป็นห่วงเขา จ้ะ เขาเอาติดตัวข้ามภพชาติไปก็ไม่ ได้ แถมยังมีอันตรายเยอะแยะ โจร ผู้ร้ายมันอาจจ้องแย่งชิง หรือมิฉะนั้น พวกลูกหลานก็คิดแย่งชิงกันเอง พอ ตายลงปุ๊บ ลูกหลานก็ทะเลาะกันปั๊บ บางทีก็พาลโกรธคนตายหาว่าลำเอียง พาลไม่ยอมทำบุญทำทานอุทิศให้เสีย เลย" หลานเข้าใจแล้วค่ะ แล้วยัง คิดต่อไปว่า ที่คุณป้ามีความปีติใจ ทุกครั้ง คงเป็นเพราะคุณป้าทำกุศล ให้รู้สึกดีอกดีใจอยู่เป็นประจำ แม้เวลา เดี๋ยวนี้ พูดกับหลานอยู่ ก็รู้สึกยังงั้น นี่ไง ที่เรียกว่าไม่มีลืมไปจากใจน่ะจ๊ะ” ชื่นใจไปด้วยเลยค่ะ หลานพอทายใจ กระมังคะ แค่ฟังคุณป้าพูดหลานก็ยัง กรรมเหล่านั้นเหมาะกับเวลาด้วย ตัวไปแล้ว ตอนนี้มีเล็กมีน้อยก็สมทบไป ตลอดเวลา การได้ทำบุญตรงกับความ จำเป็น ในเวลาภายหน้าเมื่อกุศลส่งผล จะทำให้เราได้อะไร ๆ ตามความ จำเป็นอยู่เสมอ” พูดถึงเรื่องธุดงคสถาน หลาน พบกับปัญหาที่ว่า มีคนบางคนตำหนิ ว่าวัดเราเรี่ยไรบ่อย รวยแล้วก็ยัง ไม่พอ เขาอยากช่วยทำบุญวัดจน ๆ ดีกว่า ในเรื่องนี้ คุณป้ามีความเห็น ยังไงบ้างคะ “เรื่องนี้แหละจ้ะ เป็นเรื่องที่สอง ที่ป้าอยากพูดถึง ก่อนอื่น หลานต้อง ให้ความสงสารเห็นอกเห็นใจคนที่พูด อย่างนั้นให้มากเป็นพิเศษ เพราะเขาขาด กัลยาณมิตร / มิถุนายน ๒๕๓๐ Kalyanamitra.org ๑๐๑