การปรับปรุงตนเอง : หน้า 108/120

ถ้าผู้ใดฝึกหัดตนให้เป็นคนว่าง่ายได้แล้ว ก็จะช่วย ให้ตัวเองกลายเป็นที่รวมแห่งคุณความดีทั้งปวง เพราะการเป็นคนว่าง่ายนั้นย่อมทำให้เป็นที่เมตตา มีชีวิตอยู่ร่วมกันอย่างผาสุก ขอให้ รักใคร่ของคนทั้งหลาย หลวงพ่อท่านได้กล่าวในดอน สุดท้ายว่า เมื่อใดก็ตามที่รู้ตัวว่าใจของ เรากำลังมีอาการเบื่อหน่ายเกลียดชัง คำสั่งสอน ก็จงรีบปรับปรุงแก้ไขตัวเอง เสียใหม่ ควรถือว่า "คำว่ากล่าวตัก เตือน” ของท่านผู้รู้ทั้งหลาย หรือท่าน ผู้ที่เกิดก่อนเราได้เห็นเดือนเห็นตะวัน มาก่อนเรานั้น เป็นสิ่งมีค่า เป็นเสมือน น้ำทิพย์ชโลมจิตใจให้แช่มชื่น และเกิด ความภูมิใจว่าตัวเรานี้ยังโชคดีที่มีคนรัก คนคอยเดือน เมื่อหลวงพ่อให้โอวาทจบแล้ว ก็ให้สามเณรเพชรเปล่งวาจาขอลิกจาก สามเณรเป็นภาษาบาลี ๓ ครั้ง จากนั้น ท่านก็เปลื้องผ้ากาสาวพัสตร์ออกจาก ตัวสามเณร แล้วให้ไปนุ่งห่มชุดสีขาว ที่ทางบ้านจัดเตรียมมา แล้วกลับเข้า มาอาราธนานิจศีล เมื่อรับศีล ๕ แล้ว ก็ให้เพชรกล่าวประกาศตนเป็นผู้นับถือ พระรัตนตรัย จากนั้นท่านก็ให้โอวาท และให้พรอีกเล็กน้อยเป็นอันเสร็จพิธีสิก จากสามเณร เมื่อพ้นจากสภาพของสามเณรแล้ว เพชรก็ตรงเข้าไปกราบคุณพ่อคุณแม่ พร้อมกับกล่าวว่า "คุณพ่อคุณแม่ครับ เพชรยังเป็น เด็กรู้จักโลกน้อยนักอาจจะไม่รู้จักถูก 0906 รู้จักผิด ฉะนั้นต่อไปนี้คุณพ่อคุณแม่ หรือแม้กระทั่งน้องพลอยก็ตาม หากได้ พบเห็นได้ยินได้ฟัง หรือระแวงสงสัยว่า เพชรได้กระทำสิ่งใดไปโดยไม่ถูกต้อง ครอบครัวของชาวพุทธแท้ ถ้าทุกคน ในครอบครัวหรือที่ทํางานรู้จักปวาร ณาตัวต่อหมู่คณะเพื่อขอให้ช่วยตัก เตือนกันและกันได้ โดยไม่ถือทิฐิว่า เป็นเด็กหรือผู้ใหญ่เช่นนี้ ก็จะทำให้ ยึดแบบฉบับนี้ไว้ และให้ทุกคนใน ครอบครัวทําตัวเป็นกัลยาณมิตรต่อกัน ตลอดไป” พระภิกษุสงฆ์ และกราบลาหลวงพ่อ หลังจากถวายภัตตาหารเช้าแต่ แล้ว เพชรก็ได้หาโอกาสเข้าไปกราบลา ท่านมหาสุพจน์อีกครั้งหนึ่งด้วยความ สำนึกว่า “หลวงพี่” รูปนี้เป็นประดุจ ก็ขอได้โปรดกรุณาตักเตือนแก่เพชรด้วย ดวงประทีปส่องสว่างสร้างทางธรรม มิได้ สายตาของคุณพ่อคุณแม่ที่มองมา แก่ตน นับเป็นพระคุณอันหาที่เปรียบ ในขณะที่เพชรกำลังกล่าวปวารณาตัว อยู่นั้น เต็มไปด้วยความอบอุ่นและอ่อน โยน และเมื่อกล่าวจบแล้ว คุณพ่อก็ได้ มีค่ากล่าวชนิดที่เพชรเองก็คาดไม่ถึง เหมือนกันว่าท่านจะกล่าวเช่นนั้นออกมา ว่า "ลูกเอ๋ย ไม่ว่าจะเป็นเพชรหรือ พลอยก็ตาม ตัวพ่อและแม่เองนับวัน ก็มีแต่จะแก่เฒ่า หลง ๆ ลืม ๆ ขึ้นไป ทุกวัน บางครั้งงานมันยุ่งมันเหน็ดเหนื่อย มาก ๆ ก็มักจะพกพาเอาอารมณ์ไม่ดี กลับมาบ้านด้วย ฉะนั้นก็ขออย่าให้ลูก ทั้งสองถือสาหาความเอาเป็นอารมณ์ ไปด้วย และหากมีสิ่งใดที่เห็นว่าพ่อ หรือแม่ทำไม่ถูกต้อง ก็ขอให้ออกความ เห็นทัดทานได้เต็มที่ พ่อกับแม่ยินดีจะ รับฟัง" หลวงพ่อซึ่งนั่งอยู่ใกล้ ๆ ที่นั้น ด้วย เมื่อได้เห็นได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับ ตบเข่าฉาดพร้อมกับเอ่ยด้วยความยินดีว่า “ให้ได้อย่างนั้น จึงจะเรียกว่าเป็น เมื่อตอนที่คุณพ่อขับรถพ้นออกมา นอกประตูวัดนั้น เพชรได้เหลียวหลัง กลับมาดูวัดอีกครั้ง พร้อมกับนึกในใจว่า ....ลาก่อนวัดที่เคยให้ความร่มเย็น..... ลาก่อนวัดอันเป็นสถานที่ปลูกฝังคุณธรรม สร้างคุณค่าให้กับชีวิต...บัดนี้ไม่มีสามเณร เพชรอยู่อีกแล้วในโลก.....จะมีก็แต่เพียง เด็กชายเพชรคนนี้เท่านั้น ....และแม้ว่าเราจะสละจากความ เป็นสามเณรมาแล้วก็ตาม แต่เราก็มิได้ สละคุณธรรมความรู้ที่ได้รับจากการ อบรมบ่มนิสัยมาอย่างดีแล้วไปด้วย ....ฉะนั้น นับจากนี้ไปเราจะ ต้องทำตัวให้มีคุณสมบัติเช่นเดียวกับ เพชรจริง ๆ และจะขอเป็นเพชรที่ เปล่งประกายเจิดจ้าตลอดไป อ่านต่อฉบับหน้า กัลยาณมิตร / มิถุนายน ๒๕๓๐ Kalyanamitra.org