การใช้ชีวิตคนเดียวในต่างประเทศ : หน้า 104/120

การที่ต้องมามีชีวิตอยู่คนเดียว ข้าพเจ้าก็ต้องหัดทำอาหารเอง ทั้ง ๆ ที่ทำไม่ค่อย จะเป็น ทุกคนที่มาอยู่ต่างประเทศจะต้องรู้จัก ช่วยเหลือตัวเอง และกลายเป็นคนที่มีความ มั่นใจในตนเองพอสมควร ชาติเป็นครั้งแรกตามความจำเป็น เช่น ช่วยในการวางมัดจำและเสียเงินกินเปล่า ให้กับเจ้าของห้องพัก, เครื่องนอน 1 ชุด, เสื้อผ้าและหนังสือ เป็นต้น เนื่องจากว่า เจ้าของห้องพักหรือที่ข้าพเจ้าเรียกว่า “โอย่าซัง” (หมายถึงเจ้าของบ้าน) มี เครื่องนอน คือ เบาะฟองน้ำชั้นล่าง, เบาะสำลีชั้นบน และเบาะคลุมนอนรวม ๓ ชิ้น เป็นชุดอย่างดีที่เขามักจะใช้เวลา ออกเรือนใหม่ ๆ มีอยู่ ๒ ชุด ซึ่งเหลือจาก การจับฉลากของสมาคมญี่ปุ่นในตำบลนั้น เขาจึงขายให้ข้าพเจ้าในราคาที่ถูกลง ข้าพเจ้าจึงได้อุปกรณ์ต่าง ๆ ในการเริ่มต้น “อะริงาโต้ โกไซมัส” ซึ่งเป็นคำที่พูดได้ง่าย ๆ วันหลัง เมื่อคุณสุกรีโผล่หน้ามาเยี่ยม ข้าพเจ้าจึง เล่าให้ฟังถึงเรื่องนี้ คุณสุกรีบอกว่า “ตามธรรมเนียมญี่ปุ่น เมื่อ ใครจะไปอยู่ที่ไหนใหม่ ๆ ก็จะให้ของ ขวัญที่ระลึกแก่คนข้างเคียง เป็นการ ทำความรู้จักและแสดงความปรารถ นาดี” ข้าพเจ้าจึงเข้าใจว่า ความจริงแล้ว ข้าพเจ้าควรที่จะเป็นผู้เอาของขวัญไปให้ เขา เนื่องจากเป็นผู้ที่มาอยู่ที่หลังเขา แต่ความที่เป็นคนต่างชาติและไม่ทราบ ธรรมเนียมญี่ปุ่น จึงไม่ทราบถึงธรรมเนียม นี้ ชายหนุ่มผู้นี้จึงนำของขวัญมาให้แทน (ในตอนนี้ข้าพเจ้าก็จำไม่ได้แล้วว่า ข้าพ เจ้าได้ให้ของตอบแทนแก่เขาหรือไม่? ๓ อย่างไร?) ในอพาร์ทเม้นต์นั้นมีอยู่ ๓ ห้อง แต่มีคนอยู่เพียง ๒ ห้องเท่านั้น คือห้องของ ข้าพเจ้ากับห้องของชายหนุ่มผู้นี้ (อ่านต่อฉบับหน้า) ชีวิตที่ค่อนข้างดีพอสมควร การที่ต้องมามีชีวิตอยู่คนเดียว ข้าพเจ้าก็ต้องหัดทำอาหารเองทั้ง ๆ ที่ทำ ไม่ค่อยจะเป็น ทุกคนที่มาอยู่ต่างประเทศ จะต้องรู้จักช่วยเหลือตัวเองและกลายเป็น คนที่มีความมั่นใจในตนเองพอสมควร เมื่อมาอยู่ห้องพักใหม่ ๆ ตอนเย็นวันหนึ่ง ก็มีเสียงเคาะประตู ข้าพเจ้าจึงเปิดประตู ออกไปดู ปรากฏว่า กลายเป็นชายหนุ่ม ญี่ปุ่นข้างห้องยื่นกล้วยหอมหวีใหญ่และ ผลไม้ให้แก่ข้าพเจ้าพร้อมกับยิ้ม ๆ ข้าพ เจ้าก็รับอย่างงง ๆ และกล่าวคำขอบคุณว่า ๑๑๐ Kalyanamitra.org