การสนทนาระหว่างพระราชากับพราหมณ์ : หน้า 96/124

'มหาบพิตร! มเหสีและมุขอำมาตย์ราชบริพารกระทำ ตามไปด้วย เมื่อนั่งลง ณ ที่สมควรส่วนหนึ่ง แล้ว ชายชรากล่าวขึ้นว่า ในนามแห่ง พระพรหมผู้เป็นใหญ่ ผู้เป็นปรมาตมัน อาตมภาพขอถวายพระพรให้พระองค์ ทรงพระชนมายุยืนนานต่อไปเพื่อปกป้อง ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินให้เป็นสุข เพราะ พระบารมีแห่งพระองค์ ไม่มีใครเกิดไม่มีใครตาย พระเจ้าพินทุสาร กษัตริย์ ชรายกพระหัตถ์ขึ้นนมัสการอีกครั้งหนึ่ง พร้อมด้วยตรัสตอบว่า มันเป็นเพียงการเปลี่ยนสภาพ จากฐานะหนึ่งไปสู่อีกฐานะ "ท่านพราหมณ์! ชีวิตของ หนิ่งเท่านั้น ข้าพเจ้าอยู่ในอำนาจแห่งพรหมลิขิต ข้าพเจ้าเข้าใจว่าพระพรหมท่านคงลิขิต ชีวิตของข้าพเจ้าให้สิ้นสุดลงในไม่ช้านี้ คงไม่ข้ามคืนนี้ไปเป็นแน่แท้ ข้าพเจ้า ขอขอบพระคุณท่านที่อวยพรให้ชีวิต ข้าพเจ้ายืนยาวต่อไป แต่... แต่คงจะหวัง ไม่ได้เช่นนั้น เรามิได้เป็นเจ้าของชีวิต ความตายจะต้องมาถึงข้าพเจ้าในไม่ช้านี้ ตรัสดังนี้แล้วทรงสงบอยู่ครู่หนึ่ง พระเนตร จับเพดานนิ่ง 'มหาบพิตร!" พราหมณ ชรากล่าวช้า ๆ แต่หนักแน่น "พระองค์ อย่าได้ทรงวิตกถึงเรื่องนี้เลย ว่าโดย ความเป็นจริงตามหลักแห่งพระเวทและ พราหมณศาสตร์แล้ว ไม่มีใครเกิดไม่มี ใครตาย มันเป็นเพียงการเปลี่ยนสภาพ จากฐานะหนึ่งไปสู่อีกฐานะหนึ่งเท่านั้น พระพรหมเป็นปรมาตมันเป็นอมตะบุคคล และสัตวโลกทั้งสิ้นเป็นชีวาตมัน แยกออก จากพระพรหม เป็นอาตมันน้อย ๆ แยก ออกมาจากอาตมันใหญ่ เมื่อพระพรหม เป็นผู้ไม่ตาย พวกเราทั้งหลายซึ่งเป็นลูก ของพระพรหมก็เป็นผู้ไม่ตายด้วย สิ่งที่ ตายนั้นย่อมถือกำเนิดมาจากสิ่งที่ตาย ทุกคนเมื่อทำตนให้บริสุทธิ์แล้วย่อมเข้าไป ๙๔ กัลยาณมิตร สู่ปรมาตมันเดิม เป็นอมตะอยู่ชั่วนิรันดร” "แต่ข้าพเจ้ามิได้ชำระตนให้บริ สุทธิ์ดังที่ท่านพราหมณ์กล่าวถึง ข้าพเจ้า จะเข้าสู่ปรมาตมันได้อย่างไร” พระราชา ตรัสถามพร้อมด้วยผินพระพักตร์มาทาง พราหมณ์ผู้เฒ่าผู้นั้น "แต่พระองค์ก็มิได้ประกอบกรรม ชั่วอะไร ตลอดพระชนม์ชีพพระองค์ทรง กระทำแต่กรรมดี ให้ความร่มเย็นเป็นสุข แก่ทวยราษฎร์ น่าจะเป็นกุศลส่งผลให้ พระองค์มีความสุขในสวรรค์รวมอยู่กับ พระผู้เป็นเจ้าได้ พราหมณ์เฒ่า ซึ่งเป็นที่เคารพ เลื่อมใสของพระเจ้าพินทุสารสาธยาย ปรัชญาพราหมณ์อีกหลายเรื่องให้พระ ราชาทรงเบาพระทัยในสัมปรายภพแล้ว ถวายพระพรลากลับ พระเจ้าพินทุสารสงบพระทัย พระเจ้า ไคก มหาราช The IW Watts หลับพระเนตรอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อลืมพระเนตร ขึ้นตรัสเรียกอัครมหาเสนาบดีรัฐคุปต์เข้า ไปสู่ที่ใกล้แล้วตรัสว่า "เสนาบดี! บัดนี้ สุชิมะ ราช กุมารลูกรักของเราอยู่ตักกศิลามิใช่หรือ?” "พ่ะย่ะค่ะ" เสนาบดีทูลรับ "เราปรารถนามอบราชสมบัติแก่ สุชิมะ ขอให้เสนาบดีจัดบุคคลผู้เหมาะสม ไปรับสุชิมะมานครปาฏลีบุตร และให้ อโศกกุมารซึ่งครองอยู่อุชเชนีไปครองตัก- กศิลาไปพลางก่อน พระราชาตรัสด้วย สีพระพักตร์เฉย อั 2 ครมหาเสนาบดี รัฐคุปต์มิได้ ทูลรับ หรือตอบพระราชาแต่ประการใด เขาคงนั่งคุกเข่านิ่งอยู่ ณ ริมเตียงบรรทม ขณะนั่งอยู่นั้นเขาคิด....คิดถึงราชสมบัติ แห่งนครปาฏลีบุตร คิดถึงราชบัลลังก์ แห่งมคธอันเกรียงไกร ซึ่งเขามีส่วนรับ ผิดชอบราชบัลลังก์ให้อยู่รอดปลอดภัย Kalyanamitra.org