การสนทนาเกี่ยวกับจุดประสงค์ของการบวช : หน้า 116/124

ธรรมนิยาย โดย ธรรมโฆษ ธรรมธารา ตอนที่ ๑๐ ปัญญา ศีล สมาธิ “ดิฉันรู้สึกว่า ท่านอธิบายเรื่องราวต่าง ๆ ได้ดี มีเหตุมีผลกว่าพระองค์อื่น ๆ ที่ดิฉันได้พบมา อย่างเดียวกับคนประเภทอื่น ๆ ถ้าจะต่างกันก็ต่าง แต่เพียงทางเดิน เพราะอาตมาเลือกเดินทางพระ ปุณณีมาพูดขึ้นด้วยกิริยาท่าทางแสดงความเลื่อมใส โยมเลือกเดินทางครู คนอื่น ๆ เลือกเดินทางทำนา ดิฉันมีปัญหา ผิดจากเมื่อมาถึงครั้งแรก "ดิฉันอยากพบพระ เช่นนี้มานานแล้ว แต่ไม่พบสักที ทางศาสนาหลายอย่างที่อยากถาม แต่ถามใคร ๆ ไม่ได้รับคำตอบที่แจ่มแจ้งพอ ดิฉันอยากจะเรียน ถามท่าน ท่านจะขัดข้องไหมคะ ?" "อาตมาไม่ขัดข้องที่จะตอบคำถามของโยม แต่บางทีค่าตอบของอาตมาอาจจะขัดข้องบ้าง หมายความว่าอาจจะไม่แจ่มแจ้งเป็นที่พอใจของโยม มีอะไรเชิญถามมาเลย ค้าขาย แต่ทุกคนมุ่งไปสู่จุดหมายปลายทางอัน เดียวกัน" หญิงสาวทั้งสองมองดูหน้ากันอย่างงงๆ แล้ว ปุณณมาได้ถามขึ้นว่า "ท่านหมายความว่าอย่างไรคะ? ดิฉันยัง มองไม่เห็นเลยว่า การบวชเป็นพระกับการเป็นครู เป็นพ่อค้า เป็นชาวนา จะมีจุดประสงค์อย่างเดียว กันได้อย่างไร ? "ถ้าอย่างนั้น อาตมาเห็นจะต้องกลับเป็น ฝ่ายถามโยมเสียก่อน การที่โยมเป็นครูมีจุด ประสงค์อย่างไร ?" "ดิฉันอยากจะเรียนถามท่านเองโดยเฉพาะว่า ท่านมีจุดประสงค์อย่างไรจึงออกบวชเป็นพระ ?" "อาตมาไม่มีจุดประสงค์อะไรเป็นพิเศษ ที่ ปุณณมานั่งคิดอยู่นานทีเดียว เธอก็คงเช่น ผิดไปจากจุดประสงค์ของคนทั้งหลายในโลก คน เดียวกับคนส่วนมากที่ไม่รู้ ไม่สนใจ ไม่เคยคิดว่า ในโลกทำหน้าที่การงานต่าง ๆ กัน บางพวกเป็น จุดมุ่งหมายของชีวิตคืออะไร ทำอย่างไรจึงจะไป ครู บางพวกเป็นชาวนา และเป็นอย่างอื่น ๆ อีก ถึงจุดมุ่งหมายนั้น สักแต่ว่าอยู่ไปทำไปเป็นวัน ๆ มากมายแต่เมื่อสรุปแล้วเขาเหล่านั้นก็มีจุดประสงค์ ตามเหตุการณ์ ตามธรรมเนียม ตามประเพณีโลก อย่างเดียวกัน อาตมาเป็นพระก็มีจุดประสงค์ ตามลมปากคนอื่น ตามความจำเป็นเฉพาะคราว ๑๑๔ ก ล ย า ณ มิตร ๆ