นิสัยของจุลลทัททระและมหาทัททระ : หน้า 11/122

ไม่เหมือนกันเลย คือมหาทัททระผู้เป็น รักลูกของเขาเช่นเดียวกัน พ่อยอมให้เจ้า พี่มีนิสัยสุขุมเยือกเย็น โอบอ้อมอารี ส่วน มาหลายครั้งแล้ว ครั้งนี้พ่อไม่ยอมอีก ขอ จุลลทัททระผู้เป็นน้องมีนิสัยมักโกรธพูด ขับไล่เจ้าทั้งสองไปอยู่ในเมืองมนุษย์เถิด จาหยาบคายก้าวร้าว และมักจะมีเรื่อง ไปอยู่ในคลองระบายน้ำเสียที่เขาเทอง- ทะเลาะเบาะแว้งกับนาคทั้งหลายอยู่เสมอ วันหนึ่ง จุลลทัททระเห็นพวกนาค กำลังเล่นกันอยู่ก็รู้สึกขวางหูขวางตา จาระ ในกรุงพาราณสีโน่นสัก ๓ ว่าเจ้าจะใจเย็นลงบ้างไหม ! ปี ตรัสแล้ว ก็ให้ทหารนายทั้งหลาย จึงเข้าไปขับไล่ เลยเกิดการต่อว่าต่อขาน ฉุดคร่าขับไล่บุตรทั้งสองของตนออกจาก กันขึ้น จุลลทัททระด่าพวกนาคเหล่านั้น เมืองนาคไปอยู่ในแดนมนุษย์ อย่างหยาบคาย พวกนาคทนไม่ได้ก็เกิด คลองระบายน้ำเสียของเมือง อ มหาทัททระผู้เป็นพี่จึงกล่าวเตือน สติน้องชายว่า "น้องเอ๋ย พี่จะบอกให้ฟัง... ใครก็ ตามที่ถูกขับไล่ หรือจำเป็นต้องไปอยู่ใน บ้านอื่นเมืองอื่น ควรจะทำฉางใหญ่เอา ไว้เพื่อเก็บคำหยาบคายทั้งหลายที่เขาด่าว่า เรามาอยู่ในบ้านเมืองที่เขาไม่รู้จัก เรา เราไม่ควรถือตัวว่าเราเป็นใคร มี ค ก ใหญ่โตแค่ไหน ผู้ที่มีปัญญาความรู้มาก หรือมี โต้เถียงกัน จุลลทัททระจึงตรงเข้าทำร้าย | พาราณสี เป็นคลองที่ลึกและกว้างอยู่ ฤทธิ์เดชมากเพียงใด เมื่อไปอยู่ต่างถิ่น ฟาดหัวฟาดหาง พ่นไฟใส่ พวกนาค เลียบชานเมือง บรรดาชาวเมืองเมื่อเขา เหล่านั้นมีฤทธิ์เดชน้อยสู้ไม่ได้ จึงบาดเจ็บ ถ่ายอุจจาระ ปัสสาวะหรือเทน้ำโสโครก ล้มตายไปหลายตัว ก็ควรอดทนทั้งกาย วาจา ใจ ไม่ต่อปาก ต่อคำ ทนแม้กระทั่งคำข่มขู่จากพวกหาส ได ๆ ลงท่อน้ำในบ้าน น้ำนั้นก็จะไหล จุลลทัททระฟังแล้วก็ได้คิด จึงไม่ เรื่องนี้มีไปถึงพระยาทัททระนาคราช ตามท่อมาลงที่คลองระบายน้ำแห่งนี้ เอาเรื่องเอาราวกับเด็ก ๆ พวกนั้น อดทน พระองค์ไต่สวนแล้ว เห็นว่าจุลลทัททระ เนื่องจากคลองระบายน้ำเสียนี้ อยู่อย่างเสงี่ยมเจียมตัวไม่ก่อเรื่องราวกับใคร นาคภพ มีความผิดมาก จึงให้เนรเทศออกไปจาก เป็นคลองลึก ไม่ใช้ในการสัญจร จึงมี จนครบกำหนด ๓ ปี พระยานาคราช แต่มหาทัททระผู้เป็นพี่ขอร้อง | สัตว์เล็ก ๆ เช่น กบ เขียด และปลา | ผู้บิดาจึงให้กลับไปอยู่นาคภพตามเดิม บิดาให้อดโทษไว้ก่อน ตนจะเป็นผู้คอย บางชนิดอาศัยอยู่ หากไม่มีใครเอาไม้ นี่แหละค่ะหลาน ๆ คนมักโกรธ ดูแลห้ามปรามน้องไม่ให้เกิดเรื่องทำนอง ยาว ๆ มากวนหรือทิ้งของจำนวนมาก ๆ ขี้โมโห ใครว่านิดว่าหน่อยก็ทนไม่ได้ ลงไปแล้ว น้ำในคลองนี้ก็จะใสแจ๋วและ ย่อมจะถูกลงโทษเช่นนี้ นอก ต่อมาไม่นาน จุลลทัททระก็ก่อ ไม่ส่งกลิ่นเหม็นนัก จุลลทัททระมักโกรธ แต่เมื่อผิดก็ เรื่องขึ้นเช่นเคย พระยานาคราชกริ้วมาก เมื่อนาคทั้งสองถูกเนรเทศมาอยู่ที่ ยอมรับโทษโดยดี และในระหว่างที่รับ ประกาศขับไล่อีก มหาทัพพระก็ทัดทาน คลองนี้ จุลลทัททระโกรธมาก จึงอาละ โทษก็ไม่ดื้อดึงอีก ทำให้ได้คิดและใจเย็น ไว้เช่นเคยด้วยความรักน้อง พระยานาค- วาดพาดหัวฟาดหางจนน้ำเป็นคลื่นและ ลงได้ในที่สุด ราชก็ยินยอมอีกครั้งหนึ่ง ขุ่นคลักขึ้นฟอง พร้อมกับส่งกลิ่นเหม็น นิทานชาดกเรื่องนี้ น้ายึดนำมา ด้วยนิสัยใจร้อนเจ้าอารมณ์แก้ไม่ วันหนึ่ง มีเด็กชาวบ้านกลุ่มหนึ่ง จาก “ทัททระชาดก” ซึ่งจุลลทัททระนาค หายของจุลลทัททระ จึงไปก่อเรื่องทำ เดินเล่นอยู่แถว ๆ ลำคลองระบายน้ำ ในครั้งนั้น ได้มาเกิดเป็นพระภิกษุผู้มักโกรธ ร้ายนาคอื่น ถึงตายอีก พระยานาค- เห็นนาคทั้งสองกำลังไล่จับกบจับเขียดกิน และมหาทัพพระนาคได้มาเป็นพระองค์เอง ราชโกรธมากที่ลูกไปทำร้ายผู้อื่นเช่นนั้น ก็พากันเอาดินบ้าง เอาไม้บ้างขว้าง จึงกล่าวว่า 1 ป่าลงไปที่ตัวนาค แล้วร้องขับไล่ ด่าว่า "เจ้าจุลลหัททระ เจ้าถือว่าตัวเอง ด้วยถ้อยคำหยาบคาย จุลลทัททระได้ เป็นลูกของราชา มีฤทธิ์มีเดชน่ากลัว จึง ยินก็โกรธมาก พูดกับพี่ว่า ได้เที่ยวทำร้ายผู้อื่นเขาไปทั่ว วันหนึ่ง ๆ "พี่ ฉันทนไอ้เด็กพวกนี้มันไม่ไหว สองหูของพ่อได้ยินแต่เขาฟ้องถึงความผิด แล้วนะ มันมาด่าว่าขว้างปาเรา ดูถูก ความเกเรของเจ้า แล้วที่เขาไม่ฟ้องอีกล่ะ ดูหมิ่นว่าเราเป็นสัตว์ประหลาด เท่าไร! เจ้ามหาทัพพระก็ได้แต่ปกป้อง กินกบกินเขียด มันไม่รู้ว่าเราเป็นผู้มีพิษร้าย ออกรับแทนน้องอยู่ร่ำไป น้องของเจ้าเจ้า จะทำลายพวกมันให้มอดไหม้ไปในพริบตา รักพ่อ ไม่ว่า แต่คนอื่นเขาก็รักที รักพี่รักน้อง เมื่อไรก็ได้” เทยว น่าอืด กัลยาณมิตร ๙ Kalyanamitra.org