การทำบุญอุทิศส่วนกุศล : หน้า 97/122

ขามองหน้าเธอนิ่ง “ผมจะแวะ โยนเธอ "คนดี ๆ อย่างเขาอยู่กับเรา แม้ยังไม่เห็นหน้า ยังไม่เห็นตัว เพียงรู้ว่า ไปไหว้พระที่โบสถ์เพื่ออธิษฐาน ไม่นานหรอก เขาสบายไปแล้ว เรายัง มีเขาก็มีรัก ฉันโง่เองที่รักเขาช้าไป ใน ทุกชาติเบื้องหน้าหากเราได้เกิด ลำบาก เขารักคุณมาก ถ้ารู้ว่าทำให้คุณ ชาตินี้อย่างไรขอให้ฉันทวีความโง่ที่จะรักเขา ร่วมกันอีก ขอให้ผมหูหนวก เศร้าโศกวิญญาณของเขาคงไม่เป็นสุข เช็ด | เร็วไวทันทีในชาติหน้า ขอให้คำอธิษฐาน ตาบอดปัญญาอ่อน อย่าได้ยิน อย่าได้ น้ำตาซะได้เวลาพระสวดแล้ว กับคนที่ นี้เป็นจริงด้วยเถิดฉันจะไม่พูดเลยว่าเสีย ล่วงลับไปแล้ว การทำบุญอุทิศส่วนกุศล ไปให้เป็นวิธีแสดงความคิดถึงที่ดีที่สุด” - ผมคิดว่าสิ่งที่ผมได้เห็นได้รับรู้นั้น ขณะกรวดน้ำ ผมได้ยินเธออธิษฐาน น่าจะเป็นคำอธิบายที่เพียงพอแล้ว ผมควร แน่วแน่ซ้ำแล้วซ้ำอีก "ภพชาติเบื้องหน้า หยุดความสงสัยใคร่รู้ด้วยว่า ทั้งหมดที่ เมื่อเราเกิดร่วมกัน ขอให้ฉันรักเขาทันที เกิดขึ้นนั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร คำอธิบาย เห็นอย่าได้รู้ที่จะรักคุณ....” ผมเห็นโลงศพ เมรุ ผู้คนในชุด สีดำคราคร่ำ ทุกดวงหน้าโศกเศร้า โดย เฉพาะเธอผู้นั้นร่ำไห้ปานใจจะขาด "หักใจเสียบ้าง” คนผู้หนึ่งปลอบ ใจ..." กัลยาณมิตร ๙๕ Kalyanamitra.org