การอธิษฐานและความรัก : หน้า 98/122

ๆ ผมควรใช้เวลาศึกษาค้นคว้าด้วย | สักครู่ลิบลับ ต่าง ตัวเองต่อไป ต ในงานศพที่ผมเห็นในเปลวไฟผุดขึ้นมา ผมล้างมือล้างไม้เดินตัวปลิวเข้า ผมได้เห็นภาพ แต่เวลาระหว่างภพนั้น ไปหาเจ้าของบ้านเพื่อบอกขอบคุณ ทุกคน นานแค่ไหนผมไม่รู้ ลอดเวลาที่จัดเตรียมงานและ นั่งรุมล้อมเธออยู่ตรงนั้น พอผมก้าวเข้า กอนลาจาก ผมวางมือลงบน อยู่ร่วมในพิธีบวช ผมปฏิเสธ มาใกล้สองคนที่นั่งชิดกันอยู่ก็แหวกช่องให้ แก้มนุ่มนิ่มนั้น เป็นทารกที่มีเลือดเนื้อ เหล้าที่ญาติเจ้าภาพและ เพื่อน ๆ ของผมยื่นมาให้ "เป็นอะไรไปวะ" พวกมันถาม ก็น่า จะสงสัยที่คนครทองแดงอย่างผมปฏิเสธ ของชอบอย่างไม่มีเยื่อใย ถ้าจะบอกถึง สาเหตุ สภาพของพวกมันก็ไม่อยู่ใน อาการที่ควรจะรับฟังและคงไม่เข้าใจด้วย เธอไม่ได้นั่งอยู่คนเดียวอย่างที่เรา มีชีวิตจริง ไม่ใช่ภาพฝันเป็นครั้งที่สอง เห็นแต่แรก มีเด็กน้อยคนหนึ่งนั่งอยู่ อย่างที่ผมอยากให้เป็น บนตัก มือข้างหนึ่งกอดลูกไว้และอีกข้าง มือผมยังวางอยู่อย่างนั้น... อย่า กำลังค่อย ๆ บิดและดึงซ้อนออกจากปาก ปล่อยให้ใจขุ่นเผลอไปอธิษฐานบาปเข้า น้อย ที่จับซ้อนไว้แน่น 1 จะเสียชาติเกิดทั้งในปัจจุบันชาติและยัง ผมชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ วางมือ ติดลบไปยังภพชาติเบื้องหน้าที่คำอธิษฐาน แผ่วเบาค่อย ๆ บีบเพื่อช่วยให้แก่อ้าปาก ตามไปส่งผมด้วย... ผมกราบลาพระบวชใหม่อย่าง แล้วซอนก็หลุดออกมา นอบน้อม ด้วยใจที่หวนรำลึกถึงคุณพระ "กว่าจะป้อนข้าวเสร็จเหนื่อยค่ะ” ภิกษุเจ้าของพระธรรมเทศนา และคุณ เธอเงยหน้าขึ้นบอกกับผม ของท่านผู้บันดาลให้ผมได้เข้าใจธรรมที่ "อายุเท่าไหร่ครับ” อันที่จริงผม สงสัย ผมอยากให้คำสอนนี้ไหลจากใจ มองผม ใจของเขา เขาและของเธอพร้อมกัน อยากให้ทั้งคู่ได้รับรู้และแก้ไข แม้รู้ว่า ชาตินี้ยังเป็นไปไม่ได้ แต่ก็หวังเอาไว้ว่า อยากรู้ว่าแกเป็นอะไรมากกว่า แต่ไม่กล้า ชาติใดที่บุญส่งผลขอให้ทั้งสองคนคิดได้ เพื่อนที่มาด้วยมันเห็นแค่ผ้าเหลือง ถามให้สะเทือนใจเธอ ห่อตัวเพื่อนของมันเอาไว้เท่านั้น มันมอง ที่จะแก้ไขขอลบล้างคำอธิษฐานบาปให้ "สองขวบแล้วค่ะ” แววตาที่ 1 สิ้นสูญโดยเร็วพลัน...อย่าได้ให้ความรัก ไม่เห็นพระ จึงไม่กราบ และเป็นที่เห็น เหลือบแลดูลูกนั้นทำให้ผมขนลุก ไม่ผิด ฉุดให้ตกต่ำไปทุกชาติ ๆ อย่างไม่จบสิ้นเลย ผมกราบ ยิ้มเรี่ยราดหน่อยหนึ่งแล้วมันก็ เพี้ยนแววตาเธอผู้นั้นแม้แต่น้อย ขอให้คู่รักทุกคู่ จงเป็นคู่บุญคู่บารมี บอกลา ก่อนนี้ผมกับพวกมันก็เหมือนกัน ครั้งนี้แหละที่แปลก "ฉันเป็นหัดเยอรมัน หมอจะให้ ทำแท้ง แต่ฉันไม่ยอม... ถึงแกจะ มตรพวกเราทั้งหมดมีอาการแปลก ๆ รถแล่นออกจากวัดได้ไม่ถึงสิบกิโล หูหนวกตาบอดเป็นใบ้ ฉันก็จะเลี้ยงแก "ปวดท้องว่ะ ปั๊มข้างหน้าจอดด้วย นะพี่ เข้าส้วมหน่อย” เจ้าธวัชพูดเป็น คนแรก ครั้นผมพูดว่า “ถั่วก็ปวด” พวกที่ ไม่มีวันที่ฉันจะฆ่าลูกตัวเอง อยากจะตบปากตัวเองจริง ๆ “แกรู้ไหมครับว่าคุณเป็นแม่” ผม ที่ปล่อย ให้ค่า หลุดออกมา เธอส่ายหน้า นิ้วลูบไล้แก้มลูกชาย ฉันก็จะรักแก อาจจะรักมากยิ่งกว่านี้ เหลือรวมทั้งคนขับด้วยต่างพูดบอกอาการ อ่อนโยน “ไม่สำคัญเลย ให้แย่ยิ่งกว่านี้ อย่างเดียวกัน ที่เราแวะเข้าไปไม่ใช่ปั๊มน้ำมันแต่ ด้วยซ้ำ” เป็นบ้านหลังหนึ่งซึ่งเราเชื่อว่าจะมีที่ให้เรา "ผมเชื่อ” ผมพูดต่อไปอีกว่า “ขอให้ ได้บรรเทาทุกข์หนักครั้งนี้ โชคดีที่ความ เชื่อของเราถูกต้อง มันทรมานมาก น้องของแกสมบูรณ์และแข็งแรงดีนะครับ” “แกจะไม่มีน้อง” เธอตอบปฏิเสธ เหมือนกันที่จะต้องรอทีละคน ๆ ผมยอม ทันควัน “ฉันหย่ากับเขาแล้ว ฉันจะไม่ เสียสละที่จะรอเป็นคนสุดท้าย พอระบาย แต่งใหม่อีก ฉันพอใจที่จะมีลูกคนนี้ ของเก่าออกได้รู้สึกตัวเบาใจ โล่งโปร่ง เพียงคนเดียว” น้ำเสียงของเธอเด็ดเดี่ยว โลกสดใสไปหมด ตรงกันข้ามกับเมื่อ มั่นคง ภาพที่เธออธิษฐานต่อหน้าพระ ๙๖ กัลยาณมิตร จนกว่าจะเข้านิพพานเทอญ Kalyanamitra.org