การหลบฝนและการสนทนา : หน้า 96/122

"งูเลื้อยตัดหน้ารถ ผมไม่อยาก ระหว่างที่ใจยังนึก... อธิษฐานบาป... | ดีกว่าอยู่ แต่คนอย่างผมเรื่องฆ่าตัวตาย เหยียบมัน” เขาบอกพรรคพวกเบาะหลัง ที่พึมพำถาม ส่วนผมนั้นลืมตาทันที่จะ คืออย่างไร "แปลก ที่แปลกทางคำเทศน์ก็แปลก ไม่เคยคิด...". "ทั้ง ๆ ที่ลมหายใจที่เหลือของ ได้เห็นช่วงหางของมัน จึงพร้อมที่จะเชื่อ จากที่เคยได้ยินทำให้ความรู้สึกพลอยแปลก คุณเป็นความทุกข์ความทรมานของคนอื่น เมื่อเขาพูดต่อว่า "มันใหญ่ขนาดเท่าต้น | ไปด้วย” ผมสรุปความรู้สึกนึกคิดในใจ ใช่ไหมล่ะ” แขนของผมได้ งูอะไรก็ไม่รู้ตัวดำสนิทเขียว” ก่อนที่จะลุกไปสุมไฟซึ่งกำลังจะมอดให้ ว ากนั้นต่อมาอีกไม่นานท้องฟ้า ซึ่งสว่างแจ่มใสมาตลอดกลับ มืดสลัวลง เมฆลอยต่ำ โอบล้อมเป็นบริเวณกว้าง อย่างรวดเร็ว หยดฝนเม็ด โต ๆ เปลี่ยนเป็นสายฝนกระหน่ำแรง คนขับรถมีท่าทีละล้าละลัง สามคน นั่งข้างหลังตื่นกันหมด “เราต้องหาที่หลบ ก่อนครับ” เขาบอก ลุกโพลงขึ้นมาอีก "ผมหวังว่า คงไม่อยู่ทรมานคน อื่นนานนัก... หากผมเป็นอะไรไประหว่าง เปลวไฟเอนเอียงไปทางซ้ายตาม ปฏิบัติหน้าที่คุณจะได้รับเงินชดเชยก้อน กระแสลม สีส้มแกมแดงและสีเหลือง ใหญ่ นอกเหนือจากความดีใจที่จะได้ สว่างวอมแวม “ถ้าฝนไม่ตกเราก็คงไม่ต้อง เป็นอิสระ...” มานั่งอยู่ตรงนี้ หินก้อนนี้มันเกิดขึ้นมา ตั้งแต่เมื่อไหร่ กี่พันกี่หมื่นกี่ล้านชีวิตที่ เคยมานั่งซุกอยู่กับมันอย่างนี้" ผมคิด เรื่อยเปื่อย ผมรู้สีกงุนงงที่เปลวไฟเบื้องหน้า เปลี่ยนเป็นสีเขียว เริ่มต้นนิดเดียวแล้ว รถเลี้ยวเข้าแยกข้างทาง แล่นไป ขยายกว้าง จากสีเขียวเปลี่ยนเป็น สักครู่ก็ตีวงชิดด้านซ้าย “เข้าไปหลบฝน | สนามหญ้าและต้นไม้ใหญ่ บ้านหลัง ในถ้ำก่อนครับ ฝนตกแบบนี้อีกนานกว่า หนึ่งตั้งอยู่ตรงนั้น ภาพที่เห็นไกล 1 จะหยุด ข้างหน้าเป็นเหวมีรถตกลงไปทุกปี ถูกดึงให้ใกล้เข้ามา ผ่านประตูที่เปิดอ้า นี่เจ้าพ่อคงให้งูมาเตือน” เขายกมือไหว้ ชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ ข้างตัวเขา ท่วมหัว "ท่านเตือนแล้วไม่ฟังไม่เคยรอด คือกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ เลยสักราย" เขารีบลุกขึ้นยืนท่าทางดีใจเมื่อเห็น "รู้ได้อย่างไรในเมื่อเขาไม่รอด” สตรีผู้หนึ่งก้าวขึ้นบันไดมา ผมนึกถามในใจ "ผลเป็นอย่างไร หมอบอกหรือเปล่า "เปล่า ฉันไม่ได้ท้อง หมอบอกว่า ถ้ำที่เขาพาพวกเรามาหลบฝนนั้น ว่าคุณท้อง” สีหน้านั้นบอกชัดว่าเต็มไป อันที่จริงคือชะง่อนหินก้อนใหญ่ ซึ่ง ด้วยความหวัง กว้างและลึกพอจะเป็นที่นั่งที่นอนให้พวก เราทั้งหมดได้อย่างสบาย คนขับรถก่อไฟ กองเล็ก ๆ ขึ้นโดยอาศัยเศษพื้นที่กองอยู่ ไออุ่นจากองไฟช่วยไล่ความชื้นได้ไม่เลว ง่าย ฉันเป็นโรคเครียดลงกระเพาะ” ฝ่ายหญิง ตอบเฉยเมย ความผิดหวังครอบครองทั่วใบหน้า ฝนยังตกหนักไม่มีท่าทีว่าจะหยุด นิ่งไปนานกว่าเขาจะพูดต่อว่า "ขอโทษด้วย ๆ อย่างที่เขาบอก เราต่างเป็น หลังพิงกับก้อนหินตามองผ่านเปลวไฟ ไปยังต้นไม้ใบหญ้าที่กำลังถูกฝนอาบรด อย่างหนักหน่วง เบา 1 ผมเคลิ้มไป รู้สึกเหมือนถูกสูบ ที่ต้นแขน เมื่อลืมตาขึ้นทบทวน นิดหนึ่งความทรงจําก็กลับมา ผมหลับ ๙๔ กัลยาณมิตร ที่เป็นต้นเหตุให้คุณเครียด” "รู้ตัวก็ดี” คำตอบไร้เยื่อใย “ที่คุณไม่ท้องนั้นทำให้ผมดีใจอยู่ หน่อยหนึ่ง... อย่างน้อยผมก็ไม่ได้ทำให้ เด็กคนหนึ่งเกิดมาเพื่อถูกเกลียดชัง ลูกที่ แม่ไม่เต็มใจให้เกิด น่าสงสารเหลือเกิน... สำหรับผม ถ้าปราศจากความรัก ตาย Kalyanamitra.org