ชีวิตของครอบครัวจวง : หน้า 87/122

เรียกได้ว่า ตัวเลขขึ้นเร็วกว่า บัญชีของบรรดาเจ้าของกิจการในละแวก นั้นก็ว่าได้ แน่นอนร้านรวงของจวงจะต้อง แน่นขนัดไปด้วยสารพัดสินค้า และสัม ภาระประดามี เพราะจวงเก็บทุกอย่าง ไว้ขายเป็นเงินได้หมด กระดาษ แม้กระทั่งเศษ ครอบครัวของจวงมีอยู่ด้วยกัน ทั้งหมดหกคน คือตัวของจวงเองกับเมีย ที่แสนจะขยันขันแข็ง กับลูกชายสองคน นัยว่าลูกสาวก็มี แต่จวงเกลียดลูกสาว ตามประสาคนจีนเลยไสส่งให้ไปอยู่ บ้านนอกกับตายายของเด็ก นอกจาก เมียและลูกของจวงแล้ว ยังมีเตี้ย และ 66 จะอะไรเล่า นอกจากสะไภ้ผู้แสนดี ทำแต่งานจนลืมคดข้าวใส่จาน ราดแกงเหยาะน้ำปลาพริกขี้หนู เต็ม ๆ วางไว้ให้ดีย ผู้ที่เลอะเลือนแล้วในเรื่องการกิน มุ่งหน้าแต่จะล้าง ล้างอย่างเดียวเท่านั้น มานึกได้เอาตอนเย็น คดข้าวให้เตียตอนเย็นมาสองสามวันแล้ว ซึ่งเตี๋ยเองก็กินอย่างเสียบได้ 93 แม่อีกสอง ทั้งบ้านรวมกันแล้วได้หกคนพอดี ตั้งแต่เห็นกันมา รู้จักกันมากับฉัน กว่าห้าปี ฉันยังดูไม่ออกเลยว่า แต่ละคน แถวแค่สองชั้นเท่านั้น ซ้ำยังหาที่ว่างแม้ แต่จะเดินสวนกันก็แทบจะไม่มีอยู่แล้ว เขาแบ่งที่กันนอนได้อย่างไร เพราะตึก กับเตี้ย แทบจะไม่เคยมีเวลาว่างเว้น ของดี ๆ อย่างนั้นจะต้องถูกแบ่งให้กับผู้ ที่เป็นหัวหน้าครอบครัวคือ นายจวง ส่วนเมียกับลูกนั้นค่อยยังชั่ว เพราะ น่าประหลาดตรงที่ว่าถึงแม้ทั้งแม่ สามารถที่จะแวบไปหาอะไรดี ๆ กินได้ และเตี้ยจะทำงานหนักเพียงไหน แก่ บ้างตอนไปซื้อกับข้าว ซึ่งแน่นอนจะให้ นั่นช่างเถอะ เพราะเป็นเรื่องส่วน รอนแรงลงสักเพียงใด เสี่ยก็ไม่เคยได้รับ ข่าวนี้เล็ดลอดถึงจวงไม่ได้เป็นอันขาด ตัวที่อยู่เหลือวิสัยที่สอดส่ายสายตาเข้าไปถึง การเอาใจใส่ดูแลจากวง นอกจาก ที่สำคัญ และบาดหัวใจของผู้ ลูกสะใภ้ที่ต้องแอบซื้อขนมดี 1 ให้เตีย พบเห็นที่พอมีสามัญสำนึกทั้งหลาย นั่นคือ กับแม่ได้กินบ้าง นอกจากอาหารสามมื้อ สภาพของเตี้ยกับแม่ที่ทำงานหนักไม่ผิด ที่จวงเป็นผู้กำหนดให้ เพราะทั้งเตี้ยและ กับคนใช้ เตียไม่เคยใส่เสื้อ นั่งล้างถ้วย แม่ไม่มีสิทธิ์แม้กระทั่งจะหยิบน้ำขวด ล้างชามทั้งวัน จนมือเปื่อยแล้วเปื่อยอีก ออกมาดื่มกินแก้กระหาย หน้าหนาวที่หนาวจัด ๆ จึงจะเห็นเตีย หยิบเอาเสื้อหนาวเก่า ๆ มาใส่กันลมที่ กรรโชกมา เนื่องจากหน้าร้านเป็นด้านที่ เงินในบัญชีของจวงทวีจำนวนขึ้น อย่างรวดเร็ว เพราะนอกจากจะขาย 1 ทุกอย่างที่ร้านแคบ นี้แล้ว ยังเป็น เจ้าของตู้เพลงอีกเป็นสิบตู้วางทั่ว ไป ในละแวกไม่เกินกว่าห้ากิโลเมตร ตาม ออกตามซอยต่าง ๆ และเงินจากตู้เพลง เป็นที่น่าอนาถใจยิ่งนัก เพราะนับ นี่แหละที่ทำให้จวงรวยเร็วขึ้นอย่างมาก รับลม และเตี้ยก็ล้างจานชามอยู่ตรงนั้น วัน หลังของเสียและแม่ก็คุ้มงอลงทุกที ๆ พอ ๆ กับที่ลูกชายสองคนของจวงได้ ด้วยกะละมังเก่าสองสามใบวางเรียงกัน ในขณะที่แม่ซึ่งมีขาข้างเดียว เพราะตัด อย่างไม่ได้รับการเหลียวแลแต่อย่างใด เรียนรู้ความสามะเลเทเมาของลูกค้าที่เข้า ความใจจืดของจวงเป็นที่รู้กันทั่วไป มาอุดหนุนร้าน จนกลายเป็นความเคยชิน ทิ้งไป เนื่องจากเป็นเบาหวาน ทำหน้าที่ บรรดาเถ้าแก่เนี้ยแถวนั้นมักแอบเอาขนม และนิสัยไปในที่สุด อย่างที่ทั้งจวงแล เขย่งเก็งกอยขึ้นหยิบบุหรี่บ้าง ตักข้าว อร่อยๆ หรือไม่ก็อาหารดี ๆ มาให้เตี้ยกับ เมียไม่มีโอกาสได้รู้เลยแม้แต่น้อย ตักแกงขายบ้าง เพราะสะใภ้คนไทยของแม่ แม่อยู่เสมอในเวลาที่จวงไม่อยู่ มิฉะนั้น ในที่สุด แม่ของจวงก็ล้มเจ็บ กัลยาณมิตร ๕๕ Kalyanamitra.org