การแสดงความรู้สึกของวิเนตา : หน้า 84/122

พ ร ะ เ จ้ า อ โ ศ ก ม ห า ร า ช จับมือหล่อนเบา ๆ เป็นเชิงปลอบแล้วจูงมือเธอมานั่ง ลง ณ แท่นหินใต้ต้นไม้ “ท่านร้องไห้ทำไม วิเนตา บอกข้าพเจ้าได้ไหม? หรือท่านไม่สบาย ถ้าเป็นดังนั้นขอท่านขึ้นตำหนักไป พักผ่อนเสียเถิด ข้าพเจ้าจะเดินไปส่งท่าน” วิเนตาบีบมืออโศกแน่นขึ้นพลางกล่าวว่า "ข้าพ เจ้าจะไม่สบายกายนั้นหามิได้ แต่ข้าพเจ้ารู้สึกไม่สบายใจ เพราะการจะจากไปของท่าน ความเอื้ออารีของท่าน ที่มีต่อข้าพเจ้านั้นประการหนึ่ง และอีกประการหนึ่ง คืออัธยาศัยอันเป็นที่ถูกกันระหว่างท่านและข้าพเจ้า เมื่อทั้งสองประการมารวมกันท่านเห็นว่ายังจะเป็น เหตุผลพอหรือไม่ที่จะให้ข้าพเจ้าอาลัยถึงท่านในยามจาก อีกประการหนึ่งเล่า ข้าพเจ้าทราบว่าท่านไปศึกษา อย่างคนสามัญ มิได้ไปอย่างราชกุมาร ท่านจะ ต้องลำบากปานใดก็หาทราบไม่ ความทุกข์ทนหม่นไหม้ ของท่านซึ่งได้รับอยู่ประจำก็ทำให้ข้าพเจ้าสงสารท่าน มากอยู่แล้ว เมื่อมารวมกับการคาดหวังว่า ท่านจะ ไปอยู่อย่างลำบากอีก ท่านตรองดูเถิดว่า ความรู้สึก ของข้าพเจ้าที่มีต่อท่านนั้นจะเป็นประการใด ข้าพเจ้า ทราบดีว่าตนเป็นหญิงไม่ควรจะเผยความในอกตัว ให้ชายทราบมากมายถึงปานนี้ แต่ข้าพเจ้าเป็นคนไม่ มีมารยาท เมื่อความรู้สึกดังนี้มีอยู่จริง ข้าพเจ้าก็พูด ตามความรู้สึก” คำพูดซื่อ ๆ แต่แฝงไว้ซึ่งความจริงใจ สุจริตใจ ของวิเนตากินใจอโศกยิ่งนัก เวลานั้นทั้งสองยังอยู่ใน ภาวะแรกรุ่นเจริญวัย พลังที่จะหักห้ามใจตนเองมีอยู่ น้อย เมื่อบุคคลอนุญาต โอกาสเปิด สถานที่อำนวย ประกอบด้วยมธุรสวาจาแสดงความอาลัยอาวรณ์เยี่ยง นั่น อารมณ์หนุ่มก็ขึ้น ความรู้สึกสัมพันธ์ระหว่าง ญาติเลือนหายไปพร้อม ๆ กับรัชนีกรหลบเข้ากลีบเมฆ อโศกกุมมือซ้ายของเด็กสาวไว้ด้วยมือซ้ายของตน ส่วนมือข้างขวาได้โอบไหล่ของวิเนตาไว้ ประคอง ให้เอนเองลงมา ปรางของนางวางอยู่บนหัวไหล่ ของชายหนุ่ม เวลานั้นไม่มีคำพูด แต่ดูเหมือน ทั้งสองจะรู้ภาษาใจของกัน อโศกนั้นไม่เคยคิดรัก วิเนตาอย่างชายหนุ่มรักหญิงสาวมาก่อน แต่อาการ ของวิเนตาในคืนนี้ได้บอกเขาโดยหมดสิ้น ว่าหัวใจ ของเธอมีความผูกพันต่อเขาเกินฐานะญาติ ถ้าเขาจะ เฉยเมยเสียดูจะเป็นการทารุณต่อความรู้สึกของหญิงสาว เกินไป เขาคิดว่าจะค่อย ๆ ถอนความรู้สึกของ หญิงสาวออกทีละน้อย แต่เวลานี้เป็นเวลาที่เขาควรจะปล่อยเรือให้คลื่น ซัดสาดไปก่อน เมื่อหมุนหาทิศทางถูกต้อง และลมฝน ค่อยเบาบางลงแล้ว จึงค่อยนำเรือเข้าฝั่งให้ปลอดภัย จงได้ เมื่อคิดดังนี้อโศกจึงกล่าวแก่นางว่า “ข้าพเจ้าเองนั้น ท่านก็ทราบแล้วว่า มีผู้ซึ่ง ๔๒ กัลยา ณ มิตร