ข้อความต้นฉบับในหน้า
พ ร ะ เ จ้ า อ โ ศ ก ม ห า ร า ช
เงางามอยู่แล้วกระทบแสงสุริยาเมื่อจวนอัสดงดูเป็น
เงางามวาบวับ ขับให้ริมฝีปากสีชมพูเรือดูงามอำไพ
ยิ่งขึ้น
"ท่านจะชมเมฆ ชมฟ้าก็ชมเถิด ทำไมจึง
ต้องมาชมข้าพเจ้าด้วย” วิเนตาถามเหมือนมิได้ตั้งใจ
ถามจริง ๆ
“ข้าพเจ้ามิได้ชมท่าน ข้าพเจ้าเพียงชมผิว
ของท่านเท่านั้น” อโศกพูดแล้วยิ้มอยู่ในหน้า
ไป วิเนตาหัวเราะออกมาเบา ๆ แต่เป็นอาการ
หัวเราะที่ฟังไม่ออกว่า หัวเราะชอบใจหรือเยาะเย้ย
จนอโศกรู้สึกสะดุ้งพระทัยว่า คำของพระองค์จะมี
ความหมายประการใดสำหรับสตรีผู้นี้ ในที่สุดจึงตรัส
ถามว่า "ท่านหัวเราะอะไร?”
"เป็นเรื่องน่าหัวเราะ” วิเนตา "คนที่มี
ความรู้มาก ฉลาดมาก ก็มักจะมีทางเลี่ยงมาก”
"หรือไม่จริง?” อโศกตรัส พระพักตร์ยิ้มระรื่น
"อุปมาว่าข้าพเจ้าไปเยือนท่านถึงที่พักอาศัย ข้าพ
เจ้าเห็นสุนัขที่ท่านเลี้ยงไว้สวยงามน่ารัก แล้วข้าพเจ้า
ชมว่าสุนัขตัวนั้นสวย ท่านจะลงเอาว่าข้าพเจ้า
ชมท่านอย่างนั้นหรือ? ข้าพเจ้าชมสุนัขของท่านต่าง
หาก”
- “ถ้าอุปมาว่า” วิเนตาพูด “สุนัขตัวนั้น ข้าพ
เจ้ารักมาก ถ้าท่านที่สุนัขของข้าพเจ้าก็พลอยเจ็บถึง
ข้าพเจ้าด้วย สิ่งที่เราถือว่าเป็นของเรานั้น ย่อมมี
ความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับตัวเราเสมอ ท่านมีความเห็น
ฉะนี้ ถ้าท่านจะจับมือข้าพเจ้า ท่านจะมีถือเป็นข้อ
อ้างหรือว่า ท่านมิได้จับข้าพเจ้า แต่ท่านจับมือของ
ข้าพเจ้าต่างหาก เมื่อเป็นดังนี้ ตัวข้าพเจ้าจะอยู่ที่ใด
เพราะอะไร ๆ ก็ล้วนเป็นของข้าพเจ้าทั้งสิ้น”
- ทั้งสองเดินคลอเคลียกันไป ชมนั่นชมนี่ใน
พระราชอุทยาน จนแสงสูรย์จางหายไปจากโลก
ความมืดเริ่มกระจายแผ่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ จึง
แยกย้ายกันกลับสู่ตำหนักตน
วิเนตา เป็นเจ้าหญิงนับเนื่องในพระราชวงศ์
โมริยะพระองค์หนึ่ง พระมารดาของเธอ
เจ้าชาย
อโศกเรียกว่าพระเจ้าอา-พระนางวัลลภาพรรณ
บรรดาสตรีที่นับเนื่องในพระราชวงศ์ ยกเว้นเจ้า
หญิงพระภคินีต่างพระมารดาแล้ว เจ้าชายอโศก
ทรงสนิทสนมกับเจ้าหญิงวิเนตามากที่สุด บางคราว
ทรงเข้าเล่นกันอย่างสนุกสนาน พระนางวัลลภาพรรณ
ทรงทราบเรื่องนี้ดี และดูเหมือนมีพระประสงค์ให้
พระธิดาสนิทสนมกับเจ้าชายอโศกเสียด้วย ส่วน
พระนางวิมังสาเทวีพระมารดาของอโศก และองค์
อโศกเองทรงสนิทสนมกับเจ้าหญิงวิเนตาในฐานะ
01
Kalyanamitra.org
เ
กัลยาณมิตร ๗๙