การเผชิญหน้ากับความตาย : หน้า 89/122

ดูใจเสียหน่อยเป็นไร J + * ทำใจ อย่ามัวห่วงอาลัยกับสังขารนี้เลย ท่วย อย่างไรเสียก็เห็นทีไม่พ้นความตายในอีก ไม่นานนี้ และอย่าไปคิดถึงความผิดที่ ท้าว ฉันเข้าไปในตึกแถวหลังใหม่ ที่ ใหญ่โตโอ่โถงกว้างกว่าแต่ก่อนมาก เพราะ เจ้าของที่ทุบและสร้างใหม่ โดยจวงก็ยัง คงเซ็งอยู่ต่อไปเหมือนเดิม เมียของจวงวิ่งร้องไห้เข้ามาหาฉัน แล้วพากันเดินไปที่เตียงที่จวงนอนแซวอยู่ สิ่งที่ฉันเห็นนั้นแทบจะไม่น่าเชื่อ จวงที่ ทำไปแล้ว ให้คิดให้นึกถึงพระแต่อย่าง 1 เดียวเท่านั้น พระพุทธรูปหรือพระสงฆ์ ก็ได้ สุดแต่ใจจะนึกได้ก็แล้วกัน จะได้อา ชัยท่านเป็นที่เกาะเกี่ยวของจิตใจ สำนึก สุดท้ายของจวงจะได้มีที่อาศัยให้ยึดเหนี่ยว ไม่หลุดลอยไปอย่างเจ็บปวดกับความผิด ที่ได้กระทำมาและความอาวรณ์อาลัยต่อ เคยพ่วงพี่เพราะกินแต่ของดี ๆ ที่ตัวเอง มีสิทธิ์แต่ผู้เดียว ต้องผ่ายผอม มีสภาพ ไม่ผิดอะไรกับซากชีวิต กินอะไรก็ไม่ได้ทั้งสิ้น ไม่ชอบ นอนรอความตายอยู่ต่อหน้าต่อตา ทรัพย์สินที่เพียรหามาตลอดอายุขัย เท่านั้นแหละที่ฉันช่วยได้ แล้วฉัน ก็ถอยออกมา ด้วยความรู้สึกระโหยใน ทั้งของดีของไม่ดี ของชอบหรือของที่ วิวาทกันถึงการแบ่งทรัพย์สินของพ่อที่กำลัง ชะตากรรมของผู้ที่เกิดมาใช้ชีวิตอย่างไม่ รู้เดียงสา ขาดความรู้ในความเป็นจริง ของชีวิตว่า ความสุขไม่ได้อยู่ที่ทรัพย์สิน อย่างเดียวเท่านั้น หากอยู่ที่กำลังปัญญา I ห็นหน้าฉันเข้าจวงก็มีอาการ นี่เห็นจะเป็นเพราะจวงเอง ไม่นาน ยินดี ยกมือขึ้นไหว้ พลาง ซึ่งแน่นอน แน่ใจได้เลยว่า เงิน และความสุขข้างในใจของตนทั้งหมดมา พูดด้วยเสียงสั่นเครือว่าทั้งหมด จำนวนนั้นจะต้องละลายหายไปในเวลา ประกอบกัน ให้สัดส่วนพอดีกับฐานะ ความเป็นอยู่ต่างหาก ซึ่งทั้งหมดนั้น หวงกันเอากับบิดา มารดา ทอดทิ้งให้ จวงพร่ำรำพันกับฉันอยู่นานกว่า ต้องอาศัยความเข้าใจในแก่นของพุทธ อดอยาก หิวโหยไม่ใยดีเมื่อเจ็บไข้ได้ป่วย ชั่วโมง ถึงความผิดที่ได้กระทำมา จวง ศาสนา ที่คนทั่วไปย่ำยีว่าล้าสมัยนั่นแหละ ซึ่งฉันเองก็ได้แต่ถอนใจ สุดที่จะปลอบใจ เสียใจและไม่รู้จะทำอย่างไรกับลมหายใจ อีกไม่กี่วัน ฉันก็ได้ไปเผาศพของจวง เพราะนั่นคือความเป็นจริง เพียงแต่ สุดท้ายที่ใกล้เข้ามาทุกขณะแล้ว ฉันเอง อย่างไม่สิ้นสงสัยในใจว่า ลมหายใจบน ยินดีด้วยที่เขารู้ในบาปบุญคุณโทษเสียก่อน ก็ไม่ใช่จะเชี่ยวชาญด้านศาสนาแต่อย่างใด สำนึกสุดท้ายของจวงนั้น นึกถึงที่พึ่งที่อาศัย ที่จะสิ้นใจ อย่างน้อยจะได้เข้าใจว่าได้ อาศัยได้ยินได้ฟังจากพระสงฆ์ที่เคารพบ้าง คือพระได้หรือไม่ ในเมื่อตลอดสี่สิบกว่าปี ทำอะไรไปบ้างกับชีวิตที่มีพระคุณต่อตน จากผู้ใหญ่บ้าง จึงได้แต่แนะนำพอเป็น ที่ผ่านมาจวงไม่เคยทำความรู้จักกับสิ่งนั้น และน่าสะท้อนใจกว่านั้น คือ ที่อาศัยว่า ขณะที่เรากำลังพูดคุยกัน ลูกชายสองคน อย่าได้คิดถึงอดีตเลย มันล่วง เลย คิดแล้วได้แต่นึกให้อภัย นึกอุทิศ ความดีที่ตัวเองเคยสะสมไว้ให้ และยินดี อยู่ลึก ๆ ข้างในว่าอย่างน้อยตัวฉันและ ของจวงในสภาพของนักเลงหัวไม้ที่มีมาด ผ่านมานานหนักหนา เงินตราที่พอมี ใหญ่โต เพราะมีมรดกเป็นด้านคอยอยู่ หากหวัง และเชื่อในบุญทานก็ให้ไป ข้างหน้า เดินเข้ามาดูพ่ออย่างเสียไม่ได้ ทำบุญเสียบ้างจะด้วยวิธีใดก็ตามแต่ ครอบครัวยังโชคดีที่คุ้นเคยกับพระรัตนตรัย พลางหยิบเอาแอปเปิ้ลที่ไม่รู้ใครเอามา เพราะถึงอย่างไรเสียจวงก็เอาเงินนับล้าน ไม่ได้ กินไปก็เสียของ กับการให้ทานกับการทำสมาธิ เยี่ยมไปกิน ด้วยอ้างว่าเอาไว้พ่อก็กิน นี่ติดตัวไปไม่ได้อยู่แล้ว แบ่งให้ลูกเมีย อย่างน้อย เมื่อถึงปลายถนนสาย แล้วก็ทำบุญทำทานเสียเถิด อย่างน้อย ชีวิต พวกเราคงจะชินและสนิทชิดเชื้อ สองคนนั่นกินแอปเปิ้ลพลางพูด ก็จะได้ต่ออายุพระศาสนา ได้ช่วยเหลือ กับพอที่จะยึดอาศัยที่เป็นที่เกาะเกี่ยว คุยกันถึงเรื่องราวในอนาคตพลางอย่าง คนยากไร้ แล้วนึกอุทิศเป็นกุศลให้เตี้ย ของใจขณะสำนึกสุดท้ายจะขาดลอย คึกคะนองถึงเงินสดที่อยู่ในธนาคาร กับแม่ ซึ่งฉันเคยได้รู้มาว่า บางครั้งถึงกับทุ่มเถียง และที่สำคัญนักหนา จวงต้องรู้จัก Kalyanamitra.org € กัลยาณมิตร ๔๗