ความคิดของอโศก : หน้า 80/122

พ ร ะ เ จ้ า อ โ ศ ก ม ห า ร า ช ฝ่ายเดียว ทำไมเพศหญิงจึงต้องทนยอมรับความ อึดอัด ความไม่สะดวกโดยประการทั้งปวงตามระเบียบ ที่ผู้ชายตราขึ้นโดยไม่มีเงื่อนไขข้อแม้” วิเนตาถาม พร้อมด้วยจ้องมองอโศกเหมือนจะคาดคั้นเอาคำตอบ “ท่านลงมาทำไมที่นี่” อโศกเปลี่ยนเรื่องสนทนา "ท่านไม่ค่อยสบายใจอยู่มิใช่หรือ?” วิเนตา มิได้ตอบคำถามของอโศก แต่กลับตั้งคำถามใหม่ "ทำไมท่านทราบ?” "ข้าพเจ้าสนใจเรื่องของท่านเสมอ วันก่อนนี้ ข้าพเจ้าทราบว่าท่านไม่ผิด แต่ท่านถูกทําโทษ ข้าพเจ้าเห็นใจท่าน ท่านเป็นคนเข้มแข็งอดทน ข้าพเจ้าชอบลักษณะนี้ของท่าน” วิเนตาบรรยาย "ขอบใจท่านมากสำหรับความเอื้ออารีเรื่องนี้ แต่ข้าพเจ้าทนมาจนชินกับมันเสียแล้ว” "ท่านจะทนต่อไปอีกนานเท่าใดก็ไม่ทราบ” วิเนตาพูดอย่างวิตก "ช่างเถิด ข้าพเจ้าทนได้” อโศกยืนยัน "ทน เสียแต่วันนี้ เพื่อจะได้ไม่ต้องทนมากในวันหน้า เหมือนเรานั่งตรึงอยู่กับโคนไม้ด้านตะวันออก ยอม ถูกแดดเลียเวลาเช้า เมื่อพระอาทิตย์บ่ายคล้อยไป แล้วเราก็ได้รับความร่มเย็น “ท่านคิดอย่างนี้เสมอหรือ?” วิเนตาถาม "ไม่คิดอย่างนี้ก็ไม่ทราบจะคิดอย่างไร พยายาม คิดในทางที่จะทำให้สบายใจมากที่สุด” ทั้งสองเงียบกันไปครู่หนึ่ง แสงสว่างค่อย ๆ จางน้อยลงทุกที วิเนตาก้มหน้าตรองอะไรอย่างหนึ่ง อโศกเพ่งมองไปเบื้องหน้าอย่างไร้จุดหมาย ครู่หนึ่ง ผ่านไปด้วยความเงียบ ในที่สุดอโศกทำลายความ เงียบขึ้นว่า "ลุกขึ้นเถอะนะ วิเนตา มาดูนี่ซิ สวยงามมาก” พลางชีพระหัตถ์ไปทางทิศตะวันตก "อะไร?” วิเนตาลุกขึ้นเพ่งสายตาไป ตามอง คุลีของอโศก "ก้อนเมฆยามสายัณห์ อโศกพูด พระเนตรยัง คงมองก้อนเมฆอยู่ "ท่านดูซิ เมฆเวลานี้สวยมาก สี แสดเข้มทาบยาวจากทิศเหนือจดใต้ มีปุยเมฆสีขาว ลอยละลิ่วมาใกล้แสงสีแสดเข้มทาบทับลงไป โน่น กลุ่มโน้นเป็นฉากชั้นแปรเปลี่ยนเป็นรูปต่าง ๆ สูรย์ กำลังยอแสงเลื่อมพราย ทุกสิ่งทุกอย่างมองเห็นเป็นสี ทองไปหมดสิ้น แต่ดูผิวของท่าน พลอยอร่าม คล้ายสีทองไปด้วย” ว่าแล้วจ้องมองผิวเนื้อของหญิง สาวนิ่งอยู่ วิเนตามีกิริยาเอียงอายเล็กน้อย ปรางเปลี่ยน จากขาวเป็นสีชมพูอ่อนยิ้มออกมานิดหนึ่ง ฟันซึ่งเป็น oooooooooo ๗๘ กัลยา ณ มิตร Kalyanamitra.org