การเปลี่ยนแปลงของอารมณ์ : หน้า 115/122

Li ใจใส ใ จ ส บ า ย ความชุ่มชื่นที่หล่อเลี้ยงใจได้เพียงชั่วคราว ไม่ยั่งยืน เพราะเมื่อธรรมชาติแปรเปลี่ยน จากความสดใสเข้าสู่ความมืดครึ้มของ หมอกเมฆ ความงดงามย่อมเปลี่ยนไป ทำให้ใจของมนุษย์นั้นพลอยหม่นหมอง เศร้าสร้อยไปตามจังหวะเพลงของธรรมชาติ ธรรมชาติได้ย้อมอารมณ์ของมนุษย์ให้ เปลี่ยนแปลงไปตามวงจรของการแปร เปลี่ยน... มนุษย์เป็นสัตวโลกที่มีวิญญาณ เสมือนสัตว์อื่น... แต่มีจิตใจที่ซับซ้อน ล้ำลึก... ละเอียดอ่อน.... งดงามด้วย อารมณ์... ทุก ๆ ปีในฤดูฝน พระองค์ จึงกำหนดให้พระภิกษุซึ่งเป็นศากยบุตร ของพระองค์จะต้องอยู่ประจำเป็นที่ งด การไปค้างคืนที่อื่นเป็นเวลา ๓ เดือนเต็ม หยุดอยู่จําพรรษา เพื่อให้บุตรของพระองค์ ได้มีโอกาสพักผ่อน สำรวจกายและใจ... ศึกษาปฏิบัติธรรมะให้เข้าถึงใจ... เพื่อใจ จะได้ใสสว่าง ปราศจากมลทิน... เป็น นั่งและนอน... ผู้สำรวมในการยืน... เดิน... นั่งและ สำรวมในการบริโภค... ได้เรียนรู้การ เคารพตามอาวุโส และการอยู่รวมกัน เป็นหมู่คณะ ความฝัน..... เสาะแสวงหาความสุขที่เป็น นิรันดร.... ด้วยเหตุเช่นนี้ความงาม ของธรรมชาติเพียงอย่างเดียว จึงไม่ มนุษยชาติไปสู่ความสุขที่มนุษย์ได้ใฝ่ฝัน ชีวิตในเพศบรรพชิตมิได้เป็นชีวิต เพียงพอที่จะเติมความฝันของมนุษย์ให้ ถึง.... ไปสู่อิสรภาพที่ไร้อารมณ์เป็น ที่ดำรงอยู่ด้วยความสะดวกสบาย..... เต็มขึ้น ธรรมชาติให้มนุษย์ได้เพียง เครื่องพันธนาการ และสำคัญที่สุด เริงร่า... ล่องลอยไปตามกระแสของ ความชื่นใจ แต่มิใช่ความชุ่มใจที่ทำให้ใจ พระองค์ได้สอนให้มนุษยชาติได้รู้จักถึงการ ความหลง... แต่เป็นการดำรงตนอยู่ได้ นั้นเป็นสุข... ใส... สบาย อยู่ร่วมกันด้วยความสงบสุข ความเผื่อแผ่... ด้วยความรู้... รู้ตัว... รู้ใจ และรู้ความ ปรารถนาดี... ความช่วยเหลือเกื้อกูล... ที่เป็นไปของกระแสแห่งกรรม... กรรม ความเป็นสุขและยินดีในความสุขของผู้อื่น คือการกระทำที่มนุษย์ได้กระทำต่อตนเอง เมื่อสองพันห้าร้อยกว่าปีได้มี และการอยู่ร่วมกันด้วยดวงใจที่สงบสุข และเพื่อนมนุษย์ การกระทำที่ดีหรือเลว... มนุษย์ท่านหนึ่ง บังเกิดความ มิล่วงเกินซึ่งกันและกัน เบื่อหน่ายที่จะพึ่งความสุขที่อยู่ จะสะสมอยู่ภายใน... กายของกาย... และภายในใจของใจ.... จะตกผลึกเป็น ในวงจรของธรรมชาติ ท่านได้ ด้วยความจริงที่ทรงรู้แจ้งเช่นนี้ แก้วที่ใสปราศจากมลทิน หรือจะแปร เสาะแสวงหาความชุ่มใจที่ทำให้ใจนั้น นอกเหนือจากรู้ซึ้งถึงความต้องการของ เปลี่ยนเป็นหลากสีนั้น ขึ้นอยู่กับการ เป็นสุข...สุขที่ประณีต... ชุ่มฉ่ำ... สดชื่น... มนุษย์แล้ว พระองค์ยังรู้ซึ้งถึงธรรมชาติ กระทำและอารมณ์ที่ย้อมสีใจ.... ถ้าใจ กว้างไกลไร้กังวล... และเป็นสุขอันเป็น ใจของมนุษย์ที่มีความต้องการที่ใกล้เคียง มิได้รับการกลั่นให้เป็นสีขาว... ใส... นิรันดร... ท่านผู้ค้นพบความสุขที่นำ กับชีวิตของมวลพฤกษชาติ คือการหยุด บริสุทธิ์... อยู่เป็นเนืองนิจ บุคคลที่อยู่ ความชุ่มใจอันเที่ยงแท้มาให้มนุษยชาติคือ พักฟักตัว... แต่ในมนุษย์นั้นเป็นการ ในเพศบรรพชิตก็จะร้อนรุ่ม การดำรงตน องค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า เมื่อพระองค์ หยุดพักพักใจ... สำรวจใจ... ขจัดคราบ ให้เหมาะสม ควรต่อการเป็นนักบวช ได้บรรลุเป็นพระอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า หมองไหม้... หม่นหมองของใจ ให้ จึงยากยิ่ง... ดังนั้นบุคคลที่จะบวชเป็น พระองค์ได้เปิดหนทางที่จะนำ ใสสะอาด ปราศจากการย้อมสีของ บุตรของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าจะต้องเป็นผู้ แล้ว กัลยาณมิตร ๑๑๓