ความรู้สึกของวิเนตา : หน้า 83/122

พ ร ะ เ จ้ า อ โ ศ ก ม ห า ร า ช - "วิเนตา! !” อโศกอุทาน "ใช่, ข้าพเจ้าเอง ท่านตกใจมากหรือ?” “ทำไม ท่านลงมาเดินมืด ๆ ค่ำ ๆ อย่างนี้?” “ข้าพเจ้านอนไม่หลับสองคืนแล้ว และคืนนี้ก็ เช่นกัน” นางตอบแล้วก้มหน้า “ท่านไม่สบายหรือ? ขอโทษ!” พร้อมกับคำว่า “ขอโทษ” อโศกได้เอื้อมมือไปจับแขนหญิงสาวเบา ๆ วิเนตายังคงยืนนิ่ง เขาใช้มืออีกข้างหนึ่งแตะหน้าผาก ของหญิงสาว 1. "นี่เห็นไหม?” วิเนตาพูด เงยหน้าขึ้นมองอโศก "คำที่ข้าพเจ้ากล่าวไว้วันก่อน ท่านได้พบตัวอย่าง แห่งคำนั้นแล้ว” orenteeiss “คำอะไร?” อโศกถามอย่างพื้น "คำที่ข้าพเจ้ากล่าวว่า ผู้ชายส่วนมากมักทำ อะไรเสียก่อน แล้วขอโทษภายหลังหรืออย่างน้อยก็ ทำไปขอโทษไป” 1 อโศกหัวเราะออกมาเบา ๆ แล้วปล่อยมือ พร้อมกล่าวว่า "ถ้าการกระทำของข้าพเจ้าไม่เป็นที่ สบใจท่าน ข้าพเจ้าก็ขออภัยด้วย ข้าพเจ้ามิได้ เจตนาล่วงเกินท่านดอก เพียงแต่เป็นห่วงเกรงท่าน ไม่สบาย ท่านยังมิได้บอกข้าพเจ้าเลยว่า ท่านไม่ สบายหรือเพราะอะไร จึงทำให้ท่านนอนไม่หลับสอง คืนมาแล้ว” วิเนตาไม่ตอบคำถามของเขา แต่กลับย้อนถามว่า "เหลืออีกกี่เพลาที่ท่านจะจากนครปาฏลีบุตรไปสู่สำนัก ตักสิลา ข้าพเจ้าขอแสดงความยินดีที่ท่านจะได้ไป ศึกษาในสำนักที่มีชื่อเสียงระบือไปไกล แต่ใจหนึ่งก็ ไม่อยากให้ท่านจาก "เหลืออีก ๓ ราตรีเท่านั้น ที่ข้าพเจ้ามีโอกาส ได้นอนร่วมบริเวณวังกับท่าน หลังจากนั้นก็จะขอลา ท่านไป แต่มิได้ไปอย่างไม่มีวันกลับ เพียงไม่นานปี ข้าพเจ้าก็จะกลับมาอีก ข้าพเจ้าขอขอบใจในความ เอื้ออารีของท่านที่มีจิตอาทรถึงข้าพเจ้า ที่ท่านกล่าวว่า ใจหนึ่งไม่อยากให้ข้าพเจ้าจากนั้นยังมีความหมายพิเศษ อะไร นอกจากความระลึกถึงอย่างธรรมดาประสา ญาติพี่น้อง และคนที่เคยสนิทสนมกันอยู่หรือ?” อโศกทราบเหมือนกันว่า คำถามตอนหลังของ เขาเป็นเรื่องที่ไม่รู้จะเหมาะนัก เมื่อถามหญิงสาวผู้ จำเริญชันษารุ่นเดียวกัน แต่เพื่อจะหยั่งดูให้แน่ชัดว่า นางมีความรู้สึกต่อตนประการใด มีความลึกซึ้งแค่ไหน จึงได้ถามซึ่งดูเหมือนจะค่อนข้างโง่ ๆ อยู่ - แทนคำตอบ วิเนตาสะอื้นเบา ๆ อโศกตกใจ มากคาดไม่ถึงว่าคำถามของตนจะไปกระทบความรู้สึก อะไรของหญิงสาวเข้า จึงทำให้เธอต้องร้องไห้ น้ำตา ของเธอพร่างพรายออกมากระทบแสงจันทร์ ดู ประหนึ่งเกล็ดเพชรวางอยู่บนก้อนศิลาอ่อนสีขาว จึง แทนคำาตอบ วิเนตาสะอื้นเบา ๆ อโศกตกใจมากคาดไม่ถึงว่า คำถามของตนจะไปกระทบ ความรู้สึกอะไรของหญิงสาวเข้า จึงทำให้เธอต้องร้องไห้ น้ำตาของเธอพร่างพรายออกมา กระทบแสงจันทร์ ดูประหนึ่งเกล็ดเพชรวางอยู่บนก้อนศิลาอ่อนสีขาว จึงจับมือหล่อนเบา ๆ เป็นเชิงปลอบแล้วจูงมือเธอมานั่งลง ณ แท่นหินใต้ต้นไม้ กัลยาณมิตร ๘๑