การสูญเสียและความเศร้า : หน้า 88/122

อีกครั้งด้วยโรคเดิม และตายที่โรงพยาบาล อย่างไร้คนเอาใจใส่ดูแล เนื่องจากจวง คิดว่าถึงอย่างไรจวงก็ช่วยไม่ได้เพราะไม่ใช่ หมอ ซ้ำยังห้ามเมียไม่ให้ไปเยี่ยมส่งข้าว ส่งน้ำ เพราะเสียเวลาทำมาหากิน แม่ แก่แล้วต้องเจ็บเป็นธรรมดา ส่งถึงมือหมอ แล้วจะเป็นไรไป เพราะ แล้วแม่ของจวงก็สิ้นใจตายไป อย่างธรรมดา ๆ อย่างที่จวงว่า กว่าจะรู้ว่าแม่สิ้นใจก็บ่ายของอีกวันหนึ่ง ศพเผาไปตามประสาของคนที่ไม่มีใครรู้จัก และ "ตามประสาคนจนอย่างเรา” ที่จวง เที่ยวพูดไป อย่างจะเป็นข้อแก้ตัวต่อ คำถามที่หลายคนสงสัยว่า จวงไม่ได้รักษา ดูแลแม่เลยหรืออย่างไร SIT แน่นอน เมื่อแม่ตาย เดี๋ยย่อมต้อง จึงได้แต่ส่ายหน้า เดี๋ยนั้นหวังแต่เพียงว่า ว้าเหว่ โลกที่รันทดอยู่แล้วกลับดำมืดลง สักวันคงจะได้ไปพ้นหน้าลูกเสียที ซึ่ง ในขณะที่ลูกสะใภ้ร่ำไห้อย่างน่า เวทนานั้น จวงลอบถอนหายใจอย่าง เตี้ยขาดคนที่เคยตักข้าวราดแกงกับน้ำปลา เสี่ยแน่ใจว่าอีกไม่นานนี้แล้ว จึงทำให้ โล่งอกที่จะได้ไม่มีใครมาคอยถามถึงพ่อ เค็ม ๆ ให้กิน ขาดคนในน้ำจากขวด เตี้ยมีกำลังใจที่จะก้มหน้าก้มตาล้าง และ แม่ให้รำคาญใจ ในตู้เย็นใส่แก้วพลาสติกขุ่นคลักส่วนตัว ล้างไปให้สุดถนนชีวิตนี้ ตามประสา เช่นเดียวกับหลานชายสองคนของ ของเตี้ย ขาดคนพยักเพยิดพูดคุยกัน แล้วเตี้ยก็เป็นลมล้มลง และไป เดี๋ย ที่ไม่รู้สึกใด ๆ ทั้งสิ้นกับลมหายใจ ตายที่โรงพยาบาลในไม่กี่เดือนหลัง สุดท้ายของกิ่งที่มีส่วนเป็นอย่างมากใน แต่เตี้ยก็ยังคงต้องล้างชาม ล้าง จากที่แม่จากไปเพราะอะไร มีลูกสะใภ้ การเพิ่มพูนเงินในบัญชีของพ่อตน ถ้วยอยู่อย่างนั้นทุกวัน ทุกวัน อย่าง คนเดียวที่รู้ และร่ำไห้อย่างสุดแสนเสียใจ ทิ่มตำสามัญสำนึกของลูกสะใภ้ และคน จะอะไรเล่า นอกจากสะใภ้ผู้แสนดี ใกล้เคียง ลูกสะใภ้ซึ่งเหนื่อยเต็มที่ของเตี้ย ทำแต่งานจนลืมคดข้าวใส่จาน ราดแกง จากนั้นไม่นาน ฉันก็ย้ายนิวาส- พยายามเกลี้ยกล่อมให้สามีหาคนมาช่วย เหยาะน้ำปลาพริกขี้หนูเค็ม ๆ วางไว้ให้ สถานไปเสียไกลมากจากละแวกเดิมนั้น สักคนสองคน เพราะสะใภ้เองก็เหนื่อยเต็มที่ เตี้ย ผู้ที่เลอะเลือนแล้วในเรื่องการกิน จนกระทั่งเกือบจะลืมเสียสนิทถึงจวง เหนื่อยจนไม่รู้ว่าจะรวยไปทำไมแล้ว มุ่งหน้าแต่จะล้าง ล้างอย่างเดียวเท่านั้น และเมียกับลูกอีกสองคน เงินทองก็ไม่ได้จับ เห็น รู้แต่ตัวเลขใน มานึกได้เอาตอนเย็น คดข้าวให้เตี้ยตอน สมุดฝากหลากสีของจวงเท่านั้น เย็นมาสองสามวันแล้ว ซึ่งเตี้ยเองก็ คำตอบก็คือ "คนมาช่วยมันจะ กินอย่างเสียไม่ได้ และทั้งสองคนคือ ไม่คุ้มค่ากินละนา ไอ้พวกนี้กินจุจะตาย เตี้ยและสะใภ้ต่างไม่คิดอะไร นึกว่ากินไม่ได้ ไป เรามันจน ทน ๆ กันไปหน่อยก็ ทานไม่ลงธรรมดา นึกไม่ถึงว่าจะพา แล้วกัน” ลมหายใจของเตี้ยให้หลุดลอยไปได้อย่าง ทั้งสะใภ้ และเตียซึ่งเริ่มเลอะเลือน ง่ายดายเช่นนั้น ๔๖ กัลยา ณ มิตร Kalyanamitra.org ประมาณสักสองปีเห็นจะได้ พี่ สาวของฉันโทรศัพท์มาบอกให้ช่วยไป เยี่ยมเจ้าจวงหน่อยเถิด สงสารเมียมัน เอาแต่ร้องไห้ไม่เป็นอันขายของ ไม่เป็น อันกินอันนอน เพราะจวงป่วยเป็นมะเร็ง ในกระเพาะอาหาร คิดว่าคงอยู่ได้อีก ไม่นาน เราคนเคยเห็นหน้ากันไปช่วย