ความคิดของคนจน : หน้า 64/122

เวทนาแต่คนจน คิดซุนซนดั่งคนบ้า พอใจมียศถา จิตกามามีเหมือนกัน ไม่เจียมตัวยากไร้ คิตจะได้ที่มีมัน ตัวไพร่ใจอมสัน มักหวานมันเหมือนผู้ดีฯ จะใครได้ทีรูปงาม เป็นเชื้อนามเขามั่งมี คิดไปให้ยินดี เกิดมั่งมีในน้ำใจ คิดผันผ่อนจะใคร่ได้ ไม่เป็นอันหลับนอน ปรีเปรมในน้ำใจ ตามนึกไว้ที่ผูกพัน ถางที่ดินใครได้ เขาลองใช้ทุกคืนวัน ใจจิตคิดสำคัญ ว่าเขานั้นมารักกู คนใช้ไม่เวทนา ว่าคนบ้าให้หมากพลู คิดไปส่วนจะได้ ใครว่าไรไม่เหลียวหลัง นานไปน้ำใจคลั่ง เที่ยวเช็ดส่งหน้าดังกา เปรียบเหมือนในนิทาน เถรทําตา เขาเล่ามา ทำไปได้หลายครา เชื้อหาได้เพียงไพ มีเงินสองสามเมือง ใจประเทืองขึ้นเติบใหญ่ วันหนึ่งมีน้ำใจ ขึ้นไปได้นวดงวงตาล นวดพลางทางดริด ก น้ำใจนึกถึงสงสาร เป็นเถรมาช้านาน ไม่พบพาลการโลกีย ถ้ากูทําตาลได้ กู อขายได้มากมิ จะสึกออกจากชี ลองสักทีปล่อยแก่เสีย เงินกูบายตาลได้ กูจะให้เขาสู่เมีย ยิ้มแย้มท่าแลดู น้อยมากจักสู้เสีย ให้ฟังรู้ว่ารักใคร่ ให้ได้เมียที่ชอบใจ ส่วนตัวเห็นประหลาด ถึงมีงามเอาแต่สาว คิดมุ่งมากจะใคร่ได้ ตามเรื่องราวท่านว่าไว้ ยิ่งใช้ยิ่งดีใจ ยอมให้ใช้ไปคล่อง ๆ ได้กินหมากแต่ละค่ แกงขั้วไม่ชอบใจ ร้อนขึ้นได้ซดคล่องคอ มีเงินสลึงครึ่ง ดีใจ ดั่งได้ทอง คิตตะ งการโรงทอ ๖๒ ก ล ย า ณ มิตร ใจจิตมาคิดปอง ทำจองหองว่ารักก ข้างนอกเห็นไม่ดี ช่วยปรานีทำสู่รู้ ทำไมจะว่ากู เขาเอ็นดูแกล้งชิงชัง ขันหมากแต่เพียงพอ อันปลูกหอเห็นตระการ อ่านต่อฉบับหน้า