พระธรรมเทศนาและการคลอดบุตร : หน้า 16/128

เริ่มต้นพระธรรมเทศนาว่า ยโตห์ ภคินี อริยาย ชาติยา ชาโต นาภิชานามิ สญฺจิจฺจ ปาณ์ เป็นอาทิ นี้เป็นคำของพระองคุลิมาลเถรท่าน พอขาดคำเท่านี้ หญิงนั้นคลอดบุตร ผลุดทีเดียว หายจากทุกข์ภัย การ คลอดบุตร เมื่อคลอดเสียแล้วมันก็ หายทุกข์ หายภัย หายลำบากแก่ แสดงไว้ ท่านเชิดความจริงความ มารดาผู้คลอด เหมือนท้องผูกถ่าย สัตย์ของท่านให้พุทธบริษัทจำไว้ อุจจาระไม่ออก มันก็เดือดร้อนแก่ เป็นเนติแบบแผน เมื่อครั้งหนึ่งพระ เจ้าของ แต่พอออกมาเสียแล้วก็ องคุลิมาลเถรไปพบหญิงปวดครรภ์ หมดทุกข์กัน นี้ด้วยความสัตย์อันนี้ เต็มที่จะคลอดบุตร แต่คลอดไม่ออก แหละคลอดบุตรก็ง่ายเต็มที่นี่บทต้น มันจะถึงกับตาย ร้องให้พระองคุลี บทที่สองรองลงไป นี่พระ กาลใดเมื่อเราได้เกิดแล้วโดยชาติเป็นอริยะ ไม่มีความแกล้งปลงสัตว์จากชีวิตเลย ด้วย การกล่าวความสัตย์นี้ ขอความสวัสดีจงมี แก่ท่านขอความสวัสดีจงมีแก่ครรภ์ของท่าน มาลเถรช่วย พระองคุลิมาลเถรจึง องค์รับสั่งเองว่า โพชฌงโค สติสง ได้เปล่งวาจาช่วยหญิงคลอดบุตรนั้น ขาโต ธมมาน วิจโย ตถา วิริยมปี ว่า ยโตห์ ภคินี อริยาย ชาติยา ชา- โต นาภิชานามิ สัญจิจจ ปาณี ชีวิตา โวโรเปตาฯ เตน สจฺเจน โสตถิ เต โหตุ โสตถิ คัพภสฺส ฯ แปลเป็น สยามภาษาว่า ดูกรน้องหญิง ตั้งแต่ เราเกิดแล้วโดยชาติเป็นอริยะ นาภิ ชานามิ ไม่มีใจแกล้งเลยที่จะปลง สัตว์ที่มีชีพและชีวิต ด้วยความสัตย์ ติปสุสุทธิ โพชฌงคา จ ตถาปเร สมาธุเปกฺขโพชฌงคา สตฺเต เต สัพพทสสนา มุนินา สมุมทุกฺขาตา ภาวิตา พหุลีกตา สวตฺตนฺติ อภิญ นาย นิพฺพานาย จ โพธิยา เอเตน สจจวชเชน โสตถิ เต โหตุ สพฺพทา 1 แปลเป็นสยามภาษาว่า โพชฌงค์ ๓ ประการ คือ สติสัมโพชฌงค์ อันนี้ขอความสวัสดีจงมีแก่ท่าน ขอ ประการ ๑ ธัมมวิจยสัมโพชฌงค์ ความสวัสดีจงมีแก่ครรภ์ของท่าน ประการ ๑ วิริยสัมโพชฌงค์ประการ ๑ ปีติสัมโพชฌงค์ประการ ๑ ปัส- สัทธิสัมโพชฌงค์ประการ ๑ สมาธิ สัมโพชฌงค์ประการ ๑ อุเบกขา สัมโพชฌงค์ประการ ๑ เหล่านี้ อัน พระมุนีเจ้าผู้ทรงเห็นธรรมทั้งปวง กล่าวไว้ชอบแล้ว ภาวิตา พหุลีกตา อันบุคคลเจริญธรรมให้มากแล้ว ส วตฺตนฺติ ย่อมเป็นไปพร้อมอภิญญาย เพื่อความรู้ยิ่ง นิพพานาย เพื่อ นิพพาน โพธิยา เพื่อความตรัสรู้ ด้วยความสัตย์อันนี้ ด้วยการกล่าว ความสัตย์นี้ ขอความสวัสดีจงมีแก่ ท่านทุกเมื่อ นี่เป็นบทต้นของโพช ฌงค์ บทที่สอง เอกสมีสมเย นา โถ โมคคัลลานญฺจ กสสป คิลาเน ทุกขิเต ทิสวา โพชฌังเค สตฺต เท สติ เต จ ต อภินนฺทิตวา โรคา มุจจีสุ ตงฺขเณ เอเตน สจฺจวชเชน โสตถิ เต โหตุ สพฺพทาฯ เอกสม สมเย ในสมัยหนึ่ง นาโก พระโลกนาถ เจ้าทอดพระเนตรเห็นพระโมคคัล ลานะและพระกัสสปะอาพาธถึงซึ่ง ความเวทนาแล้ว ทรงแสดงโพชฌงค์ ทั้ง ๓ ประการ ท่านทั้งสองคือพระ โมคคัลลานะกับพระกัสสปะยินดีใน ขอความ ภาษิตของพระผู้มีพระภาคเจ้า โรค ก็หายไปในขณะนั้น ด้วยอำนาจ การกล่าวความสัตย์อันนี้ สวัสดีจงมีแก่ท่านในกาลทุกเมื่อ บทที่สามต่อไป เอกทา ธมฺมราชาปี เคลเญนาภิปีฬิโต จุนทัตเถเรน ตาเถว ภณาเปตวาน ๑๔ ตุลาคม ๒๕๓๗ กัลยาณมิตร