ความรักและความทรงจำของแม่ : หน้า 51/128

“ถึงแม่จะต้องจากลูกไปในวันนี้ น้องสาว เรายิ้มให้กัน ถึงเราจะไม่มี เมื่อยี่สิบห้าปีที่แล้ว ยี่สิบห้าปีที่ลูกๆ แม่ให้กอด เราก็กอดกันเองได้ เพราะ ไม่เคยลืมอ้อมกอด ไม่เคยลืมน้ำเสียง ไม่เคยลืมแววตาที่แม่เคยให้ ซ้ำยัง แม่ได้สอดกระแสความรักไว้ในใจเรา ทั้งสองคนอย่างเต็มเปี่ยมแล้ว แอบกระซิบเล่าอย่างตื่นเต้นว่า รู้สึกเสมอว่าที่จริงแม่ไม่ได้จากเราไป เช้าวันรุ่งขึ้น....น้องปูตื่นแต่เช้า เพียงแต่เราไม่สามารถเข้าไปกอดแม่ให้ หนำใจ เหมือนที่เคยทำได้เท่านั้น และ “เมื่อคืนปูฝันเห็นพ่อกับแม่ แม่ขา ขอให้แม่กับพ่อได้รับรู้ว่า เราจะ หน้าตายิ้มแย้มแจ่มใสดูหนุ่มสาว แต่ง ให้พ่อกับแม่ได้เป็นเจ้าของพระธรรมกาย ตัวสวยงามเข้ามายืนอยู่ข้างเตียงนอน รอบธรรมกายเจดีย์ คนละหนึ่งองค์ ของปู แม่เป็นคนพูดกับปูว่าดีใจมาก ขอให้พ่อแม่ยินดี ขอให้พ่อแม่อนุโมทนา ดีใจที่สุดกว่าทุกครั้งที่เราส่งบุญไปให้ และน้อมรับบุญยิ่งใหญ่ให้ไหลไปสู่กลาง แม่บอกว่ากระแสบุญทำให้แม่กับพ่อ ใจของพ่อแม่ นับตั้งแต่วินาทีที่ลูกทั้ง ชุ่มชื่น มีความสุข อย่างอธิบายไม่ได้.... สองตัดสินใจ ลูกขอให้พ่อกับแม่มีความ และแปลกจริงๆ ค่ะพี่ใส ในฝัน...ดู สุข มีภพภูมิที่ดีขึ้นเรื่อยๆ และขอให้ เหมือนว่าปูจะมองทะลุเข้าไปเห็นดวง บุญจากพระนิพพานรักษาพ่อแม่ให้อยู่ ใจที่กลางตัวของพ่อแม่ได้ ปูเห็นเลย ในสัมมาวิสัยตลอดไปทุกภพทุกชาติ ค่ะว่าใจของพ่อแม่เป็นดวงใหญ่ ใส ด้วยค่ะ” สุกปลั่ง ส่องแสงระยิบ ดูแจ่มใสมี นี่คือคำพูดที่เราสองคนตั้งใจเอ่ย ชีวิตชีวา แล้วปูได้กราบพ่อแม่ที่เท้า กับพ่อแม่ ขณะที่ใจของเราทั้งสองสว่าง ด้วยค่ะ ปูดีใจจริงๆ ...” ไสวเต็มที่ พอน้องปูเล่าจบ ผู้เขียนจึงได้ ผู้เขียนได้เห็นยิ้มทั้งน้ำตาของ โอกาสกระซิบที่ข้างๆ หูของเธอว่า กัลยาณมิตร ตุลาคม ๒๕๓๗ ๔๕